Για σαράντα επτά χρόνια βουλευτής και γερουσιαστής και επί μια οκταετία αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, ο Τζό Μπάϊντεν είχε προφανώς όλο το χρόνο να καλλιεργήσει το προφίλ ενός πολιτικού που η Wikipedia δίκαια κατατάσσει στη “δεξιά πτέρυγα του Δημοκρατικού κόμματος”. Τι συμβαίνει λοιπόν, και ο ένας μετά τον άλλο αριστεροί και ακροαριστεροί οικονομολόγοι και αναλυτές σε όλο το κόσμο δηλώνουν “θετικά έκπληκτοι” για τα πεπραγμένα του Μπάϊντεν στις πρώτες 100 ή 130 μέρες της προεδρίας του, σε βαθμό μάλιστα που τους κάνει να διαπιστώνουν ακόμα και απομάκρυνσή του από τον κυρίαρχο νεοφιλελευθερισμό;

 https://www.theguardian.com/ "Να 'μαστε λοιπόν τώρα, στην κόλαση που αυτοί δημιούργησαν συλλογικά, με κάθε ανεξάρτητο θεσμό που είναι απαραίτητος για τη λειτουργία μιας δημοκρατίας συμβιβασμένο και ξεκοιλιασμένο και με έναν ιό που είναι εκτός ελέγχου. Η μηχανή παραγωγής κρίσεων που αποκαλούμε κυβέρνηση είναι ανίκανη να μας βγάλει από αυτή την καταστροφή… Όσο για τον Μόντι; Είναι εφικτή η παραίτηση από τα εγκλήματά σας; …Αυτός και οι άνδρες του θα μπορούσαν απλά να φύγουν. Οι υπόλοιποι από εμάς θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να καθαρίσουμε τα χάλια τους. Όχι, η Ινδία δεν μπορεί να απομονωθεί. Χρειαζόμαστε βοήθεια."

Η ορθή ιδέα να χρησιμοποιηθεί ο εορτασμός μιας προλεταριακής ημέρας ανάπαυσης, ως μέσον για να επιτευχθεί το 8-ωρο για την εργασία μίας ημέρας, γεννήθηκε στην αρχή στην Αυστραλία. Οι εργαζόμενοι αποφάσισαν, το 1856, να οργανώσουν μια μέρα όπου να σταματήσουν κάθε εργασία, και να κάνουν στη θέση της συνεδριάσεις και ψυχαγωγία, απαιτώντας την 8-ωρη ημέρα εργασίας. Η ημερομηνία που θα οργανωνόταν αυτό ήταν η 21η Απριλίου. Στην αρχή, οι αυστραλοί εργαζόμενοι είχαν σχεδιάσει την κινητοποίηση αποκλειστικά για εκείνη τη χρονιά, δηλαδή το 1856.

Δεν θα αφήσουμε τον Μακρόν και την κυβέρνησή του να εκδώσει τους τέως αυτούς αγωνιστές στην Ιταλία. Το γαλλικό κράτος πρέπει να σεβαστεί το λόγο που έδωσε ο Μιτεράν, ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας πριν από πολλές δεκαετίες. Πρόκειται όχι μόνο για αδικία αλλά και για «δύο μέτρα και δύο σταθμά», καθώς ξέρουμε, π.χ., ότι η Γαλλία συνεχίζει να φιλοξενεί και να προστατεύει την Agathe Habyarimana, που είναι μία από τους βασικούς οργανωτές της γενοκτονίας των Τούτσι στη Ρουάντα, η οποία προκάλεσε 800.000 νεκρούς: η έκδοσή της απορρίφθηκε όμως πέρυσι με δικαστική απόφαση!

https://againstthecurrent.org Όχι ότι έφυγε ποτέ, φυσικά: Η τάση των Ηνωμένων Πολιτειών να κυβερνούν τον κόσμο είναι ένα σταθερό γεγονός της παγκόσμιας ζωής και των πολλαπλών κρίσεών της. Ποιο είναι λοιπόν το νόημα της διακήρυξης του προέδρου Τζο Μπάιντεν ότι "Η Αμερική επέστρεψε", που χαιρετίστηκε θερμά σε πολλές πρωτεύουσες και μεταξύ των ελίτ των διαμορφωτών της κοινής γνώμης;…"Υποσχόμενος να ανακατασκευάσει μια στενή προσέγγιση της παγκόσμιας τάξης της εποχής Ομπάμα, ο Μπάιντεν υπόσχεται να αποκαταστήσει ένα βίαιο, αρπακτικό σύστημα που είχε χάσει όλο και περισσότερο τη νομιμοποίησή του.

Οι κύκλοι της «νέας αντιπολίτευσης» στη Λευκορωσία είχαν αναγγείλει την επανέναρξη των διαδηλώσεων στους δρόμους για τις 25 και 27 Μαρτίου. Οι ημέρες αυτές θα ήταν ένα είδος δείκτη για το επίπεδο της κινητοποίησης μέσω των διαμαρτυριών και θα έδειχναν εάν ο λαός είναι έτοιμος να συνεχίσει τον αγώνα του κατά του βοναπαρτιστικού καθεστώτος του Λουκατσένκο. Το ερώτημα ήταν πραγματικό για όλους τους αντίπαλους του καθεστώτος καθώς οι μαζικές αυτές δράσεις θα έδειχναν με μεγαλύτερη σαφήνεια εάν τα κατασταλτικά μέτρα του καθεστώτος είχαν πράγματι λειτουργήσει ή αν, αντίστροφα, η πολιτική επανάσταση θα μπορούσε να περάσει σε ένα παρατεταμένο στάδιο.

Το νομοσχέδιο για τις εργασιακές σχέσεις κυριαρχεί στις συζητήσεις αυτό το διάστημα. Έχει ήδη δεχθεί σφοδρή πολεμική από τα συνδικάτα και σχεδόν το σύνολο της αντιπολίτευσης. Οι βασικοί άξονες της αντίθεσης των συνδικάτων είναι ότι το νομοσχέδιο οδηγεί σε εργάσιμη μέρα 10 ωρών, καταργεί τις συλλογικές συμβάσεις και περιορίζει δραστικά τη συνδικαλιστική δράση και το δικαίωμα στην απεργία. Ο κ. Χατζηδάκης ανταπάντησε με μια παρουσίαση στον (πολυπληθέστατο) φιλοκυβερνητικό τύπο όπου προσπαθεί να εμφανίσει το νομοσχέδιο ως το αναγκαίο αποτέλεσμα των εξελίξεων στη τεχνολογία και την εργασία την επομένη της πανδημίας. Που βρίσκεται η αλήθεια;

Το Μarx21 βλέπει την καταδικαστική απόφαση στη δίκη του δολοφόνου του Τζορτζ Φλόιντ, Ντέρεκ Σόβιν, ως νίκη για το κίνημα Black Lives Matter και τους καταπιεσμένους όλου του κόσμου. Η ετυμηγορία αποτελεί τομή στο ιστορικό στάτους κβο των ΗΠΑ, όπου οι βίαιες ρατσιστικές επιθέσεις της αστυνομίας και των παρακρατικών αντιμετωπίζονται με ατιμωρησία. Παράλληλα με αυτές τις βίαιες επιθέσεις όμως, οι Μαύροι στις ΗΠΑ έχουν παλέψει ηρωικά διεκδικώντας δικαιοσύνη για τα εγκλήματα ενάντια στις ζωές τους – και παρότι αντιμετώπισαν ακραία εμπόδια, δεν πάλεψαν μόνοι.

Συνέντευξη στον Παναγιώτη Ξοπλίδη / Μετάφραση Έρη Μάρρα-εφημ.ΠΡΙΝ. Στις βουλευτικές εκλογές της 25ης Απρίλη στην Αλβανία υπάρχει και μια διαφορετική υποψηφιότητα: πρόκειται για τον πρόεδρο του σωματείου μεταλλωρύχων της Μπουλκίζα, Έλτον Ντεμπρέσι, που απολύθηκε λόγω του απεργιακού αγώνα ενάντια στην αυθαιρεσία της εργοδοσίας. Ο Έλτον Ντεμπρέσι κατεβαίνει ως ανεξάρτητος υποψήφιος στη φτωχή περιοχή της Δίβρης (Dibra), με την ενθάρρυνση πολλών συναδέλφων του και την υποστήριξη της Πολιτικής Οργάνωσης, για να εκφράσει και στο πολιτικό επίπεδο τα αιτήματα των μεταλλωρύχων και γενικότερα της εργατικής τάξης, κόντρα στα κόμματα που είναι υποταγμένα στο κεφάλαιο.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ από το  alterthess. Συνέντευξη στη Σταυρούλα Πουλημένη. Κανείς δεν πίστευε τις εικόνες από την μεγαλειώδη διαδήλωση της 20ής Φλεβάρη στην Κύπρο που έδειχναν 10.000 ανθρώπους στους δρόμους να φωνάζουν συνθήματα ενάντια στην καταστολή, την αστυνομική βαρβαρότητα και την αυταρχική διαχείριση της πανδημίας. Αφορμή για τη διαδήλωση αυτή ήταν η πορεία εκατοντάδων ατόμων στις 13 Φεβρουαρίου που αντιμετωπίστηκε με πρωτόγνωρη για τα δεδομένα του νησιού καταστολή. Με την κινητοποίηση της 20ής Φλεβάρη και ό,τι ακολούθησε η νέα γενιά εν μέσω αυστηρών και άνισων απαγορεύσεων άνοιξε όλα τα ζητήματα που έχουν δημιουργήσει δυσφορία και αγανάκτηση…

Σε κάθε περίπτωση πάντως το σχήμα του Σβορώνου δεν μπορεί να είναι σήμερα αποδεκτό, τουλάχιστον στο σύνολό του, γιατί ακριβώς το ιστορικό παράδειγμα έχει οριστικά αλλάξει. Ούτε μπορεί να είναι ιδεολογικό εχέγγυο μιας νέας αριστερής διεκδικητικής συμμαχίας. Ο ίδιος ο Νίκος Σβορώνος έχει μια μεγάλη και σημαντική προσφορά στην ελληνική ιστοριογραφία, στην ελληνική κοινωνία και κυρίως στους «από κάτω» αυτής της χώρας. Συνεπώς, θα ήταν άδικο για εκείνον να μην κριθεί συνολικά η συμβολή του.

Σελίδα 10 από 255