Daniel Gaido

Κατά τη διάρκεια των πρώτων τεσσάρων συνεδρίων της, που υπό τον Λένιν διεξάγονταν ετησίως (1919-22), η Κομμουνιστική Διεθνής πέρασε από δύο διακριτές φάσεις: Ενώ τα δύο πρώτα συνέδρια επικεντρώθηκαν σε προγραμματικές και οργανωτικές πτυχές της ρήξης με τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, το τρίτο συνέδριο, που συνήλθε μετά την πραξικοπηματική δράση, που είναι γνωστή ως «Δράση του Μάρτη» του 1921 στη Γερμανία, υιοθέτησε το σύνθημα «Προς τις μάζες!» ενώ το τέταρτο κωδικοποίησε αυτή τη νέα γραμμή στις «Θέσεις για την ενότητα ενός προλεταριακού μετώπου». Η πρωτοβουλία για την υιοθέτηση της πολιτικής του ενιαίου μετώπου προήλθε από το Γερμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα υπό την ηγεσία του Πάουλ Λέβι.

John Riddell

Η πολιτική του ενιαίου μετώπου συγκαταλέγεται μεταξύ των πιο αποτελεσματικών εργαλείων δράσης της εργατικής τάξης που κληρονομήθηκαν από την εποχή του Β. Ι. Λένιν και της Ρωσικής Επανάστασης. Όπως διατυπώθηκε αρχικά από την Εκτελεστική Επιτροπή της Κομμουνιστικής Διεθνούς (Κομιντέρν) τον Δεκέμβριο του 1921, η πολιτική του ενιαίου μετώπου απαιτούσε τη «μεγαλύτερη δυνατή ενότητα όλων των εργατικών οργανώσεων σε κάθε πρακτική δράση ενάντια στους ενωμένους καπιταλιστές», ενώ παράλληλα εξασφάλιζε στους επαναστάτες σοσιαλιστές και τα άλλα συμμετέχοντα ρεύματα «απόλυτη αυτονομία» και «ελευθερία στην παρουσίαση της άποψής τους».

Πάουλ Λέβι

Την εποχή που σχεδίαζα αυτό το φυλλάδιο, η Γερμανία είχε ένα Κομμουνιστικό Κόμμα με μισό εκατομμύριο μέλη. Όταν άρχισα να το γράφω οκτώ ημέρες αργότερα, αυτό το Κομμουνιστικό Κόμμα είχε κλονιστεί συθέμελα και η ίδια η ύπαρξή του είχε τεθεί υπό αμφισβήτηση. Μπορεί να φαίνεται ριψοκίνδυνο σε μια τόσο σοβαρή κρίση, όπως αυτή στην οποία βρίσκεται σήμερα το Κομμουνιστικό Κόμμα, να βγούμε με μια τόσο αμείλικτη κριτική. Όμως δεν χρειάζεται πολύς προβληματισμός για να συμπεράνουμε ότι αυτή η κριτική είναι όχι μόνο χρήσιμη αλλά και αναγκαία. Το ανεύθυνο παιχνίδι που παίζεται με την ύπαρξη ενός κόμματος, με τις ζωές και τις τύχες των μελών του, πρέπει να σταματήσει.

Η 7η Οκτωβρίου 2020 θα μείνει στην ιστορία ως η αρχή του τέλους στη διαχρονική ατιμωρησία της ακροδεξιάς και φασιστικής βίας στην Ελλάδα από τη δικαστική εξουσία. Χρειάστηκε μακρόχρονη νομική και κινηματική πάλη μέσα και έξω από τα δικαστήρια για αυτό από το 2013 μέχρι την ημέρα εκείνη. Η λαϊκή κινητοποίηση ήταν ο καθοριστικός παράγοντας που αφύπνισε την πλειοψηφία της δημοκρατικής κοινής γνώμης, ανάγκασε το πολιτικό σύστημα και τα Μ.Μ.Ε. να αποδοκιμάσουν την Χρυσή Αυγή και τα τάγματα εφόδου της και απελευθέρωσε το Δικαστήριο, προκειμένου να κρίνει αυτό που το αποδεικτικό υλικό βοούσε, ότι δηλαδή η Χρυσή Αυγή είναι εγκληματική οργάνωση

Dave Kellaway

Sinistra Anticapitalista

Ο Μίμμο Λουκάνο ήταν δήμαρχος του Ριάτσε, μιας μικρής πόλης στην Καλαβρία της Νότιας Ιταλίας. Χρησιμοποίησε το ηγετικό του αξίωμα για να καλωσορίσει τους μετανάστες και τους αιτούντες άσυλο στην πόλη του… Η απόφαση του δικαστηρίου να καταδικάσει τον Μίμμο Λουκάνο σε 13 χρόνια φυλάκισης μας αφήνει σχεδόν άναυδους, σαν να είναι ένας εφιάλτης από τον οποίο πρέπει να ξυπνήσουμε το συντομότερο δυνατό. Δυστυχώς είναι η πραγματικότητα, η πραγματικότητα της ταξικής δικαιοσύνης, ή μάλλον μια κατάπτυστη ταξική βεντέτα εναντίον ενός αξιοπρεπούς ανθρώπου που ανταποκρίθηκε στις αδικίες ενός άδικου κόσμου και στα βάσανα των μεταναστών. Ο Μίμμο έχτισε την αλληλεγγύη, τη φιλοξενία, ένα μέλλον με δουλειά και μια αξιοπρεπή ζωή για όσους φεύγουν από τον πόλεμο και τη δυστυχία και για τους συμπολίτες του.

Τετάρτη, 06 Οκτωβρίου 2021 11:02

Μετά το φιάσκο των γερμανικών εκλογών

Marx21

Die Linke: επτά θέσεις για την πορεία προς τα εμπρός

Η ανακοίνωση του δικτύου Marx21 που ακολουθεί, δημοσιεύτηκε στις 28 Σεπτεμβρίου και υποστηρίζει ότι ο κύριος παράγοντας της ήττας του Die Linke ήταν η απόφασή του να ποντάρει τα πάντα σε ένα εκλογικό μέτωπο με το SPD και τους Πράσινους, με την ελπίδα να συμμετάσχει σε μια κοκκινο-κόκκινο-πράσινη κυβέρνηση, αντί να διεξάγει εκστρατεία για τη δική του πολιτική και να εμβαθύνει τους δεσμούς με τα απεργιακά και κοινωνικά κινήματα.

Δευτέρα, 04 Οκτωβρίου 2021 23:18

Οι άλλες γυναίκες του Αφγανιστάν

Anand Gopal

Περισσότερο από το εβδομήντα τοις εκατό των Αφγανών δεν ζουν σε πόλεις, και κατά την τελευταία δεκαετία η ομάδα των ανταρτών είχε κατακτήσει μεγάλες εκτάσεις της υπαίθρου. Για τους ντόπιους, η ζωή υπό τις συμμαχικές δυνάμεις και τους Αφγανούς συμμάχους τους ήταν καθαρός κίνδυνος· ακόμη και το να πίνεις τσάι σε ένα ηλιόλουστο χωράφι ή να πηγαίνεις με το αυτοκίνητο στο γάμο της αδελφής σου, ήταν ένα δυνητικά θανατηφόρο ρίσκο. Στην ύπαιθρο, οι ατελείωτες δολοφονίες αμάχων έστρεψαν τις γυναίκες εναντίον των κατακτητών που ισχυρίζονταν ότι τις βοηθούσαν.

Τάσος Κωστόπουλος

Υπάρχουν ορισμένες πτυχές της Ιστορίας για τις οποίες όλοι (ή σχεδόν όλοι) κάτι έχουν ακούσει, αλλά κανείς (ή σχεδόν κανείς) δεν έχει επαρκή εικόνα. Κι αυτό επειδή απουσιάζει εντελώς κάποια σχετική εξιστόρηση, οσοδήποτε συνοπτική, στην οποία να μπορεί ο ενδιαφερόμενος ν’ ανατρέξει για να καλύψει τα κενά του: ό,τι βρίσκει δεν είναι παρά μόνο κάποια σκόρπια αφηγηματικά θραύσματα, άλλοτε αποσπασματικά κι άλλοτε απλώς υπαινικτικά, που απλώς αυξάνουν την περιέργειά του. [Αναδημοσίευση από την Εφημερίδα των Συντακτών.]

Ένα χρόνο μετά την ιστορική καταδικαστική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών, που σήμανε τουλάχιστον την αρχή του τέλους της ατιμωρησίας της ναζιστικής εγκληματικής βίας στη χώρα μας, καλούμαστε όλοι να δώσουμε τη μάχη ενωμένοι ενάντια σε κάθε προσπάθεια αναβίωσης, νομιμοποίησης και ανοχής της με την πεποίθηση ότι κερδίσαμε μία μεγάλη μάχη και ότι ο πόλεμος, μέσα και έξω από τα δικαστήρια, μαίνεται. Ο λαός στο δρόμο θα υποχρεώσει την εξουσία να αναλάβει τις ευθύνες της και θα φράξει το δρόμο στο φασισμό.

Carol Williams

Οι δεκαετίες του 1960 και του 1970 ήταν τα χρόνια της πιο έντονης ταξικής πάλης στη σύγχρονη τουρκική ιστορία. Ήταν μια περίοδος που ολοκληρώθηκε με δύο στρατιωτικά πραξικοπήματα. Το πρώτο, το 1960, άνοιξε μια φιλελεύθερη περίοδο κατά την οποία άνθισαν οι σοσιαλιστικές ιδέες και αναπτύχθηκε η οργάνωση της εργατικής τάξης. Αλλά οι πολιτικά ασταθείς κυβερνήσεις δεν μπόρεσαν να ελέγξουν τις δυνάμεις που απελευθερώθηκαν. Αφού η προειδοποιητική βολή του «ήπιου» πραξικοπήματος του 1971 απέτυχε να τις χαλιναγωγήσει, το πραξικόπημα του 1980 έκλεισε αποφασιστικά τον χώρο για οργάνωση... Ένα σημείο καμπής είχε σημειωθεί το 1968, όταν το κίνημα των φοιτητικών καταλήψεων πολιτικοποίησε μια γενιά φοιτητών, παρασύροντας πολλούς στη ριζοσπαστική πολιτική...

Dragomir Olujić

Ήμασταν εναντίον του καθεστώτος αλλά όχι εναντίον του σοσιαλισμού - δεν απαιτούσαμε περισσότερο σοσιαλισμό αλλά έναν ριζικά διαφορετικό σοσιαλισμό! Ήμασταν εναντίον του κόμματος, επειδή, για να το θέσουμε ήπια, δεν συμπεριφερόταν σύμφωνα με το πρόγραμμά του. Ήμασταν εναντίον του Τίτο, επειδή ηγείτο ενός υβριδικού συστήματος... Αυτό το υβριδικό σύστημα καθοδηγούνταν στο σύνολό του από την κομματική ελίτ και τον Τίτο, συχνά μέσω ενός «πλεονάσματος βίας» ή/και των άμεσων παρεμβάσεων του Τίτο. Εμείς θέλαμε μια κοινωνία οργανωμένη, τόσο οριζόντια όσο και κάθετα, με βάση την αρχή των εργατικών συμβουλίων!

Σελίδα 10 από 265