Στην Κίνα, η καταστολή της ελευθερίας του λόγου γίνεται όλο και πιο έντονη και τώρα έχει εξελιχθεί σε προσωπικό έλεγχο. Το lockdown της Σαγκάης και το lockdown της Τζιλίν λόγω της πανδημίας του Covid κατέδειξαν πλήρως την χρησιμοποίηση του κρατικού μηχανισμού από ιδιώτες, που υποστηρίζεται από τον μερκαντιλισμό της δημόσιας διαχείρισης και τις αυξανόμενες διαμάχες μεταξύ τοπικών και κεντρικών κρατικών αξιωματούχων μεταξύ διαφόρων παρατάξεων στις κυβερνητικές εξουσίες. Το σενάριο αυτό υλοποιείται εις βάρος των συμφερόντων του λαού.
Brian Hioe
Είναι παράξενο ότι αριστεροί στοχαστές, όπως ο μαρξιστής οικονομολόγος Ρίτσαρντ Γουλφ και ο μαρξιστής γεωγράφος Ντέιβιντ Χάρβεϊ, έχουν αποδειχθεί ασυνήθιστα υμνητικοί για την Κίνα σε πρόσφατα σχόλια. Τόσο ο Γουλφ όσο και ο Χάρβεϊ έχουν εκφράσει την άποψη ότι η οικονομία της Κίνας αντιπροσωπεύει κάτι θεμελιωδώς διαφορετικό από τον δυτικό καπιταλισμό∙ η άποψη αυτή βασίζεται στον ισχυρισμό ότι οι σοσιαλιστικές παρακαταθήκες στην Κίνα διατηρούνται ακόμη από τη μαοϊκή περίοδο, και αυτό έχει ωθήσει τη σύγχρονη Κίνα να γίνει κάτι ποιοτικά διαφορετικό από τον δυτικό καπιταλισμό.
Πέρυσι, κατά τη διάρκεια της κορύφωσης του εμπορικού πολέμου με τις ΗΠΑ, αναφέρθηκε ότι ένας κορυφαίος Κινέζος αξιωματούχος ορκίστηκε ότι η Κίνα θα συνεχίσει να αψηφά τον εκφοβισμό των ΗΠΑ, ακόμη και αν αυτό απαιτούσε από τους Κινέζους να τρώνε γρασίδι αντί για ρύζι για ένα χρόνο. Ο εμπορικός πόλεμος επέφερε πλήγμα στις εξαγωγές, έναν από τους τρεις κύριους μοχλούς ανάπτυξης (οι άλλοι δύο είναι οι συνολικές επενδύσεις και η κατανάλωση των νοικοκυριών).
Η τεράστια αύξηση της κινεζικής μεταποίησης τα τελευταία 20 χρόνια δεν μπορεί να αποδοθεί μόνο στον εναγκαλισμό της Κίνας με την παγκόσμια αγορά, όπως θέλουν να πιστεύουμε οι νεοφιλελεύθεροι ακαδημαϊκοί. Είναι το αποτέλεσμα ενός συνδυασμού πολλών μοναδικών παραγόντων, οι σημαντικότεροι από τους οποίους σχετίζονται με την κληρονομιά του μεγάλου κοινωνικού και πολιτικού μετασχηματισμού που συντελέστηκε μεταξύ 1949-79, αν και με αδικαιολόγητα υψηλό κοινωνικό κόστος. Το να μην κατανοούμε τη σύγχρονη ιστορία της Κίνας σημαίνει ότι δεν καταλαβαίνουμε τίποτα για το μέλλον της Κίνας.
Pierre Rousset
Η Κεντρική Επιτροπή του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος (ΚΚΚ) συνεδρίασε ολομελειακά στις 8 με 11 Νοεμβρίου. Ήταν η ευκαιρία για τον Σι Τζινπίνγκ να βλογήσει γερά τα γένια του και να περιθωριοποιήσει ακόμα περισσότερο όλους τους αντιπολιτευόμενους μέσα από το κόμμα, ένα χρόνο πριν από το 22ο του συνέδριο. [Αναδημοσίευση από το Περιοδικό «Τέσσερα»]
Είναι προφανές ότι ο Σι επιχείρησε να μιμηθεί τον πρόεδρο Μάο σε πολλά επίπεδα, και πρώτα-πρώτα μιμούμενος τη λατρεία της προσωπικότητας, σε τέτοιο βαθμό που ακόμα και οι φανατικοί των κινηματογραφικών σταρ και τα παιδιά που παίζουν ηλεκτρονικά παιχνίδια θεωρούνται πως πλήττουν την κρατική θρησκεία και τη «Σκέψη του Σι». Αλλά η ομοιότητα ανάμεσα στους δύο αυτούς ηγέτες, που χαρακτηρίζονται ως αλάθητοι, δεν πάει πιο πέρα.
Pierre Rousset
Στις αρχές του 21ου αιώνα, η Κίνα του Σι Τζιπίνγκ επιβλήθηκε ως δεύτερη παγκόσμια δύναμη, στην καρδιά της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Και προβάλλεται σε όλες τις ηπείρους και όλους τους ωκεανούς... Από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, η κινεζική ηγεσία ετοίμασε τη διεθνή της επέκταση. Διακριτικά, επί Ντενγκ Ξιάοπινγκ, επιθετικά επί Σι Τζιπίνγκ. [Αναδημοσίευση από Περιοδικό «Τέσσερα»]
Brian Hioe
Οι εντάσεις φαίνεται να αυξάνονται και πάλι στο στενό της Ταϊβάν. Τις πέντε ημέρες που ακολούθησαν την Εθνική Ημέρα της Κίνας στις 1 Οκτωβρίου, την ιδρυτική γιορτή της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, περίπου 150 πολεμικά αεροσκάφη αναπτύχθηκαν στη ζώνη αναγνώρισης αεράμυνας της Ταϊβάν από τον Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό.
Στις 30 Ιουνίου πέρασε ομόφωνα, όπως αναμενόταν, ο νόμος περί «εθνικής ασφάλειας» στο Χονγκ Κονγκ κατόπιν απαίτησης του Κινεζικού καθεστώτος και του Κουμουνιστικού Κόμματος Κίνας (ΚΚΚ)…Το αυταρχικό Κινεζικό καθεστώς με πρόσχημα την «υπονόμευση του, τις αποσχιστικές τάσεις και την παρέμβαση ξένων δυνάμεων» θέλει να επιβάλει την απαγόρευση διαδηλώσεων στο Χονγκ Κονγκ, την απαγόρευση συμμετοχής αντιπολιτευτικών κομμάτων στις εκλογές, την λογοκρισία και την απόλυτη αστυνόμευση καταπνίγοντας κάθε φωνή κριτικής και αντίστασης, καθώς και την μεταφορά εκδίκασης υποθέσεων πίσω από κλειστές πόρτες από το Χονγκ Κονγκ στην Κίνα.
Η διεθνής προσοχή στο ζήτημα του Σιντσιάνγκ [ή Ξινγιάνγκ], της αυτόνομης περιοχής στη βορειοδυτική γωνία της Κίνας, και στην καταπίεση του ντόπιου πληθυσμού των Ουιγούρων από το κινεζικό κράτος εξακολουθεί να βρίσκεται πολύ πιο πίσω από την καλά δημοσιοποιημένη περίπτωση του Θιβέτ. Ωστόσο, στο μυαλό του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος (ΚΚΚ), το Σιντσιάνγκ, το οποίο πολλοί Ουιγούροι ονομάζουν Ανατολικό Τουρκιστάν, υπερτερεί πλέον του Θιβέτ ως πολιτική προτεραιότητα.
