Το νέο βιβλίο του Μαρξιστικού Βιβλιοπωλείου που κυκλοφόρησε στις αρχές του Γενάρη επιχειρεί, καταρχάς, να αποτυπώσει στις σελίδες του τις μάχες που έδωσε τα δύο προηγούμενα χρόνια το κίνημα αλληλεγγύης σε όλον τον κόσμο και στην Ελλάδα στο πλευρό της Παλαιστινιακής αντίστασης ενάντια στον γενοκτονικό πόλεμο του Ισραήλ.  Από την φοιτητική Ιντιφάντα, μέχρι τις εργατικές γενικές απεργίες αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη και τις «πορείες» από αέρα, θάλασσα και στεριά για να σπάσει ο αποκλεισμός της Γάζας. Δεύτερος στόχος είναι να δώσει απαντήσεις σε μια σειρά κρίσιμα ερωτήματα. Είναι ένας πόλεμος «αυτοάμυνας» του Ισραήλ; Είναι η Παλαιστινιακή αντίσταση «τρομοκρατία»;

H ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΠΑΠΑΔΑΚΗ, ΔΙΚΗΓΟΡΟΥ ΚΑΙ ΜΕΛΟΥΣ ΤΟΥ Δ.Σ. ΤΟΥ Δ.Σ.Α. ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ Δ.Σ.Α. ΣΤΙΣ 11.2.2026 ΜΕ ΘΕΜΑ «Η ΚΑΘΑΡΟΓΡΑΦΗ ΤΩΝ ΑΘΩΩΤΙΚΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ»…Αλλά αυτό που έχει σημασία είναι ότι η καθαρογραφή του σκεπτικού των δικαστικών αποφάσεων αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της αιτιολογίας τους και, κατά συνέπεια, μοναδικό μέσο δημοσιοποίησης και, άρα, ελέγχου της κρίσης των δικαστηρίων. Χωρίς διατύπωση του σκεπτικού τους, άρα χωρίς καθαρογραφή, είτε πρόκειται για αθωωτικές αποφάσεις, είτε για καταδικαστικές, δεν υπάρχει αιτιολογία. Χωρίς αιτιολογία δεν υπάρχει δημοσιότητα και χωρίς αιτιολογία και δημοσιότητα δεν υπάρχει λαϊκή κυριαρχία και έτσι προσβάλλεται το θεμέλιο κάθε δημοκρατικού Συντάγματος.

"Ποιος θα μπορούσε να προβλέψει, στις 24 ή 25 Φεβρουαρίου 2022, ότι ένα χρόνο αργότερα οι Ουκρανοί θα γίνονταν αντικείμενο πολυάριθμων προτάσεων ειρήνης και κατάπαυσης του πυρός από εχθρούς αλλά και από φίλους; Η απάντηση δεν είναι δύσκολη: πρακτικά κανείς, γιατί όλοι, εχθροί αλλά και φίλοι, δεν πίστευαν ότι ένα χρόνο αργότερα θα υπήρχε πάντα μια ανεξάρτητη χώρα με το όνομα Ουκρανία και ότι θα ήταν σε θέση να διαπραγματευτεί σοβαρά οτιδήποτε με την πανίσχυρη Ρωσική Ομοσπονδία. Με λίγα λόγια, αν σήμερα γίνεται λόγος για ειρήνη, αυτό οφείλεται στην ηρωική και εντελώς "απρόβλεπτη" αντίσταση του ουκρανικού λαού απέναντι στην επίθεση του μεγαλορώσικου ιμπεριαλισμού. Μια αντίσταση που ανέτρεψε τα αρχικά σχέδια τόσο των μεν όσο και των δε..(22/2/2023)

Δεκαοκτώ σωματεία και συλλογικοί φορείς εκφράζουν την έντονη διαμαρτυρία τους προς την ιδιοκτησία και τη Διεύθυνση της Εφημερίδας των Συντακτών για την απόλυση του Μάριου Διονέλλη, ανταποκριτή της εφημερίδας στην Κρήτη, καταγγέλλοντας μια απόφαση που πλήττει ευθέως την εργασία και την ελευθερία της δημοσιογραφικής έκφρασης. Η συλλογή υπογραφών από σωματεία και φορείς συνεχίζεται. (Η επιστολή έχει σταλεί στην ΕφΣυν, όμως η συλλογή υπογραφών φορέων και σωματείων συνεχίζεται στο Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. ώστε να σταλεί εκ νέου επικαιροποιημένη)

Στη στήλη “Σαν Σήμερα” του Ριζοσπάστη διαβάζουμε: 1918 Το διάταγμα για τη Δημιουργία του Κόκκινου Στρατού, που επεξεργάστηκε το Συμβούλιο των Επιτρόπων του Λαού και υπέγραψε ο Λένιν στις 15/28 Γενάρη του 1918. (σσ ημερομηνίες σύμφωνα με το Ιουλιανό και το Γρηγοριανό ημερολόγιο). Αυτή η ενημέρωση έγινε αφορμή για να ψάξουμε να βρούμε ότι έχει γραφεί για την ίδρυση του Κόκκινου Στρατού. Και ανιχνεύσαμε ότι είχε γραφεί κατά καιρούς στο Ριζοσπάστη όργανο της ΚΕ του ΚΚΕ. Ανακαλύψαμε ότι το κόμμα που ευαγγελίζεται την “Ιστορική Αλήθεια” ... να έχει εξαφανίσει παντελώς απ’ ότι γράφτηκε, για την ίδρυση του κόκκινου στρατού τον ιδρυτή του Λέων Τρότσκι!!

Τέλος, ένα σημαντικό μέρος της αλληλεγγύης μας πρέπει να είναι η σύνδεση με τους εργαζόμενους της Βενεζουέλας και την Αριστερά και να δούμε πώς μπορούμε να συντονίσουμε τους κοινούς μας αγώνες. Πολύ συχνά, οι συζητήσεις επικεντρώνονται αποκλειστικά στην κυβέρνηση και τη δεξιά αντιπολίτευση. Αποκλείονται οι φωνές της Αριστεράς και της εργατικής τάξης – ή, για την ακρίβεια, οι φωνές της πλειοψηφίας, που δεν υποστηρίζει ούτε τους Μαδούρο/Ροντρίγκες ούτε την Ματσάδο. Ενώ ορισμένοι αριστεροί προτιμούν να αρνούνται την ύπαρξή τους ή να τις καταγγέλλουν, εμείς θα πρέπει αντίθετα να βοηθήσουμε να ακουστούν οι φωνές αυτές, ώστε οι εργαζόμενοι στις χώρες μας να γνωρίζουν τους αγώνες τους και να ενεργούν αλληλέγγυα μαζί τους.

Την Τετάρτη 11/2 στη 1μμ θα γίνει η πολιτική κηδεία της στο 1ο νεκροταφείο και σε κλειστό κύκλο η καύση στη Ριτσώνα στις 6μμ. Έφυγε από τη ζωή η συντρόφισσά μας Πόπη Γανιάρη, το Σάββατο 7 Φλεβάρη 2026 μετά από μακροχρόνια μάχη. Η Πόπη Γανιάρη εντάχτηκε από τα φοιτητικά της χρόνια στην επαναστατική αριστερά, στις γραμμές της οποίας παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής της. Συμμετείχε σε όλους τους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες της Μεταπολίτευσης, πάντα με αγωνιστικότητα και με το ήθος, την αξιοπρέπεια και την σταθερότητα να την χαρακτηρίζουν.

Η απομάκρυνση του στρατηγού Ζανγκ Γιουξία ανακοινώθηκε επίσημα στις 24 Ιανουαρίου. Πρόκειται για ένα ακόμη βήμα στις εκκαθαρίσεις που έχουν πραγματοποιηθεί στο επιτελείο του κινεζικού στρατού. Ενώ ο Ζανγκ θεωρούνταν «απρόσβλητος» λόγω της υποτιθέμενης στενής σχέσης του με τον Σι Τζινπίνγκ, η Κεντρική Στρατιωτική Επιτροπή (CMC) είναι πλέον ένα κενό κέλυφος, έχοντας χάσει πέντε από τα επτά μέλη της. Ο Σι συνεχίζει να απομακρύνει τους γύρω του, παραβιάζοντας κάθε έννοια συλλογικότητας. Το μόνο μέλος που απομένει στην Κεντρική Επιτροπή Ελέγχου, της οποίας προεδρεύει ο Σι Τζινπίνγκ, είναι ο Ζανγκ Σενγκμίνγκ, γραμματέας της Επιτροπής Ελέγχου της Στρατιωτικής Δικαιοσύνης

Η Αίγυπτος του Σίσι τα βρίσκει με το Ισραήλ - Η πραγματικότητα στην οικονομία των ΗΠΑ - Από τον προσυνεδριακό διάλογο – 22ο Συνέδριο ΚΚΕ - Σε ρυθμούς χελώνας οι μισθοί ασθμαίνοντας για να φτάσουν αυτούς του 2009 - Ο εργατικός έλεγχος αποκαλύπτει - Η κρίση εμπιστοσύνης βαθαίνει

Roozbeh Safshekan

Το παρόν κεφάλαιο προσπάθησε να παρουσιάσει τους κύκλους ανόδου και πτώσης του ακτιβισμού για την κοινωνική δικαιοσύνη κατά τη διάρκεια της 80ετούς ιστορίας του φοιτητικού κινήματος. Κατά τη διάρκεια της εποχής Παχλαβί, οι κοινωνικές ανισότητες που προέκυψαν από τις πολιτικές αποκλεισμού και τις οικονομικές πολιτικές της κυβέρνησης, σε συνδυασμό με τις δημοφιλείς τότε σοσιαλιστικές ιδέες, έκαναν τον αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη την κορυφαία προτεραιότητα του φοιτητικού κινήματος. Ωστόσο, μετά την επανάσταση του 1979, η κοινωνική δικαιοσύνη σταδιακά περιθωριοποιήθηκε στην ατζέντα του φοιτητικού κινήματος ως αποτέλεσμα της Πολιτιστικής Επανάστασης, του πολέμου Ιράν-Ιράκ και του θριάμβου του νεοφιλελευθερισμού στο ιρανικό σύστημα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Ένα νέο κύμα αγώνων για κοινωνική δικαιοσύνη εκδηλώθηκε σε ένα νέο αριστερό φοιτητικό κίνημα στις αρχές της δεκαετίας του 2000, το οποίο τελικά δεν μπόρεσε να επιβιώσει από τις εχθρικές και κατασταλτικές πολιτικές της κυβέρνησης Αχμαντινετζάντ απέναντι στα πανεπιστήμια.