Με τον Τραμπ, οι μάσκες πέφτουν. Και στην αριστερά, επίσης. Για τους θεωρητικούς του λεγόμενου «πολέμου των ΗΠΑ μέσω πληρεξουσίου κατά της Ρωσίας», έφτασε η στιγμή της αλήθειας. Ο διεθνισμός δεν είναι η επιλογή της πλευράς του ενός ληστή εναντίον του άλλου, στο όνομα του «μικρότερου κακού»: είναι πάντα η επιλογή της πλευράς των καταπιεσμένων εναντίον των καταπιεστών, των εκμεταλλευόμενων εναντίον των εκμεταλλευτών, των απειλούμενων εναντίον των επιτιθέμενων. Όπως λέει και το σύνθημα: «Από την Ουκρανία μέχρι την Παλαιστίνη, η κατοχή είναι έγκλημα/From Ukrain to Palestina occupation is a crime». Το να επιμένεις στον καμπισμό σημαίνει να επιλέγεις το δρόμο…

Jaime Pastor Λίγο περισσότερο από ένα μήνα μετά την ανάληψη των καθηκόντων του Ντόναλντ Τραμπ ως Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, με τον ολιγάρχη της τεχνολογίας Μασκ στο πλευρό του, ο κατάλογος των πρωτοβουλιών και των μέτρων που είναι έτοιμο να εφαρμόσει το δίδυμο στο τιμόνι της ακόμη κορυφαίας παγκόσμιας δύναμης είναι ήδη αρκετά εκτεταμένος. Από όλες αυτές, δεν είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς την ακλόνητη αποφασιστικότητά τους να εγκαθιδρύσουν μια νέα «κοινή λογική» –όπως οι ίδιοι την ορίζουν– ένα υπερφιλελεύθερο οικονομικό πρότυπο, αυταρχικό στην πολιτική και αντιδραστικό στην κουλτούρα, στην υπηρεσία του σχεδίου τους MAGA, δηλαδή της ακλόνητης πρόθεσής τους…

Ernie Gotta Η διοίκηση Τραμπ εξέπληξε τον κόσμο με μια ριζική στροφή στην εξωτερική πολιτική. Μια από τις πιο ωμές εκφράσεις της νέας πολιτικής έλαβε χώρα στις 28 Φεβρουαρίου, όταν, σε μια επεισοδιακή συνάντηση στον Λευκό Οίκο, ο πρόεδρος Τραμπ και ο αντιπρόεδρος Βανς συνεργάστηκαν για να ταπεινώσουν τον Ουκρανό ηγέτη Βλαντιμίρ Ζελένσκι για «ασέβεια» προς τις ΗΠΑ. Η συνάντηση είχε διεξαχθεί στο πλαίσιο μιας επικείμενης «συμφωνίας» (κλοπής), με την οποία οι ΗΠΑ θα έπαιρναν το δικαίωμα να εξορύξουν βασικούς ορυκτούς πόρους από την Ουκρανία. Στο τέλος της συνάντησης, ωστόσο, ο Τραμπ δήλωσε απότομα στον Ζελένσκι: «ή θα κάνεις μια…

Vladimir Unkovski-Korica Καθώς η Σερβία εισέρχεται σε μια μεγαλύτερη περίοδο πολιτικής αστάθειας, η οποία αντανακλά την ευρύτερη διεθνή αβεβαιότητα, η αριστερά στη χώρα έχει μια άνευ προηγουμένου ευκαιρία να ριζώσει βαθύτερα στην εργατική τάξη και να αγωνιστεί για μια πιο δημοκρατική και δίκαιη κοινωνία. Συνδέοντας τα πιο προοδευτικά αιτήματα των προηγούμενων κυμάτων διαμαρτυρίας, για δημοκρατικές ελευθερίες, προστασία του περιβάλλοντος και του κοινού καλού, με την σημερινή συλλογική κραυγή για δικαιοσύνη, η αριστερά μπορεί να δείξει ότι το πρόβλημα είναι πολύ βαθύτερο από τη διαφθορά και να οικοδομήσει οργανώσεις και θεσμούς που μπορούν να προσφέρουν πραγματική αλλαγή.

Andile Zulu Ελλείψει αποτελεσματικών λύσεων απέναντι στην κλιμακούμενη οικονομική και κοινωνική κρίση της Νότιας Αφρικής, ανθίζουν επικίνδυνες αυταπάτες και καταστροφικές φαντασιώσεις. Έχοντας επιστρέψει στην εκτελεστική εξουσία, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ έδωσε πρόσφατα νέα ζωτικότητα στην παράνοια των δεξιών λαϊκιστών, ενώ επικύρωσε τις διεστραμμένες ανησυχίες των λευκών εθνικιστών. Στις 3 Φεβρουαρίου, ο Τραμπ απείλησε να παγώσει τη χρηματοδότηση προς τη Νότια Αφρική, ισχυριζόμενος ότι η κυβέρνησή της «κατάσχει γη και μεταχειρίζεται ορισμένες κατηγορίες ανθρώπων ΠΟΛΥ ΑΣΧΗΜΑ». Δυστυχώς, αλλά όχι απροσδόκητα, ο Τραμπ αναφερόταν, φυσικά, στους λευκούς Νοτιοαφρικανούς, συγκεκριμένα στη λευκή κοινότητα των Αφρικάανς.