Pierre Rousset
Την 1η Φεβρουαρίου 2021, ο στρατός της Βιρμανίας (Τατμαντό) διέκοψε την κυβερνητική του συμβίωση με τον Εθνικό Σύνδεσμο για τη Δημοκρατία (ΕΣΔ), φυλακίζοντας τους ηγέτες του, και στη συνέχεια βύθισε ολόκληρη τη χώρα σε έναν αποτρόπαιο ασύμμετρο πόλεμο. Δύο χρόνια αργότερα, δεν έχει ακόμη καταφέρει να επιβάλει τον έλεγχό του σε μεγάλο μέρος της επικράτειας. Παρά τις ελλείψεις τους σε όπλα, οι διάφορες συνιστώσες της αντίστασης τον έχουν καταβάλει, προκειμένου να θέσουν τέλος σε ένα στρατιωτικό καθεστώς που έχει καταστήσει σαφή την άρνησή του σε οποιαδήποτε δημοκρατική μετάβαση.
Robert Narai
Δύο χρόνια μετά την κατάληψη της εξουσίας με πραξικόπημα, η χούντα του Μιν Αούνγκ Χλάινγκ στη Μιανμάρ εξακολουθεί να είναι καθηλωμένη σε έναν εμφύλιο πόλεμο που δεν δείχνει σημάδια ύφεσης. Από τότε που ο στρατός κατέστειλε τις μαζικές απεργίες που εκδηλώθηκαν ενάντια στο πραξικόπημα, δεκάδες χιλιάδες οπλισμένοι νέοι, μικροκαλλιεργητές και εργάτες (δυνάμεις λαϊκής άμυνας), μαζί με τις ένοπλες εθνοτικές οργανώσεις συγκρούονται με τον Τατμαντό, τον στρατό της Μιανμάρ, σε τμήματα των πολιτειών Τσιν, Σαν, Κάρεν και Κατσίν, σε όλη την περιοχή Σαγκάινγκ και σε όλο το δέλτα του Ιραουάντι.
Robert Narai
Το άρθρο αυτό είναι μια πρώτη περιγραφή μιας ημιτελούς επανάστασης. Είναι μια προσπάθεια να διερευνηθούν οι συνέπειες του μεγάλου κύματος απεργιών και διαδηλώσεων που ξέσπασε ως απάντηση στο πραξικόπημα του Ανώτερου Στρατηγού Μιν Άουνγκ Χλάινγκ και οι συνέπειες της ένοπλης σύγκρουσης που έχει καλύψει μεγάλα τμήματα της χώρας.
Έχουν προηγηθεί ειρηνικές διαμαρτυρίες, αιματηρές σφαγές, οικονομική κατάρρευση και μια θανατηφόρα πανδημία, αλλά έξι μήνες αφότου ο στρατός της Μιανμάρ κατέλαβε την εξουσία ανατρέποντας μια εκλεγμένη κυβέρνηση, μια πραγματικότητα έχει γίνει απολύτως σαφής: Παρ’ όλη την αγωνιώδη οργή και τις διπλωματικές χειραψίες, η «διεθνής κοινότητα» δεν έρχεται να βοηθήσει. Ο λαός της Μιανμάρ είναι μόνος του με τους στρατιωτικούς δεσμοφύλακές του και αντιμετωπίζει μια απλή επιλογή: να παραδοθεί ή να αντισταθεί. Όπως δείχνει μια εκστρατεία βομβιστικών επιθέσεων, στοχευμένων δολοφονιών και ένοπλων συγκρούσεων σε ολόκληρη τη χώρα που εξαπέλυσαν οι τοπικές «Δυνάμεις Λαϊκής Άμυνας», πολλοί από τους νέους της χώρας έχουν κάνει αυτή την επιλογή πριν από λίγο καιρό.
Η σκιώδης Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας της Μιανμάρ (NUG) κήρυξε την Τρίτη πόλεμο στο καθεστώς της χώρας προκειμένου «να ανατρέψει τη στρατιωτική διακυβέρνηση»… Το καθεστώς της Μιανμάρ έχει αυξήσει τις συλλήψεις των απεργών δημοσίων υπαλλήλων, ανάμεσα στους οποίους βρίσκονται εκπαιδευτικοί, γιατροί και διοικητικοί υπάλληλοι, οι οποίοι συμμετείχαν στο Κίνημα Πολιτικής Ανυπακοής… Η χούντα της Μιανμάρ έχει εξαφανίσει με τη βία περίπου 5.000 ανθρώπους χωρίς να αφήσει ούτε τα μέλη της οικογένειάς τους να μάθουν πού βρίσκονται… Περίπου 2.000 στρατιώτες και αστυνομικοί έχουν προσχωρήσει στο Κίνημα Πολιτικής Ανυπακοής μετά το πραξικόπημα του στρατού της Μιανμάρ την 1η Φεβρουαρίου
Ο τρόπος οργάνωσης και οι μορφές πάλης των κινημάτων με τα οποία έχουμε σχέσεις τακτικού τύπου σε αυτή την περιοχή του κόσμου, ποικίλουν πολύ από χώρα σε χώρα. Ωστόσο, όλα είναι αντιμέτωπα με αυταρχικά καθεστώτα, ακόμα και με δικτατορίες, που έχουν σκληρύνει μάλιστα με την ευκαιρία της υγειονομικής κρίσης, καθώς και με νέες ευθύνες απέναντι σε πληθυσμούς των οποίων η κατάσταση έχει απότομα επιδεινωθεί εξαιτίας της επιδημίας, της ανικανότητας των αρχών, της διαφθοράς, της περιφρόνησης των ελίτ για τις λαϊκές τάξεις. Εξ αυτού, και χάρη και στη μακρόχρονη αντίσταση στη Βιρμανία, η αλληλεγγύη στο περιφερειακό επίπεδο γίνεται όλο και πιο σημαντική. Το ίδιο και η δική μας στήριξη. [Αναδημοσίευση από το Περιοδικό Τέσσερα]
Η Ανατολική Ασία αποτελεί σήμερα ένα από τα παγκόσμια επίκεντρα σημαντικών κινημάτων δημοκρατικής αντίστασης, που ξεκίνησαν ως αντίδραση στην αυταρχική και δικτατορική διολίσθηση πολλών πολιτικών καθεστώτων. Μετά το Χονγκ Κονγκ και την Ταϊλάνδη, η Μιανμάρ έχει γίνει, στην περιοχή, το «φλεγόμενο μέτωπο» μεταξύ αυτών των θερμών μετώπων. Κατέχει τώρα μια ιδιαίτερη θέση λόγω της κοινωνικής κλίμακας του κινήματος πολιτικής ανυπακοής που πυροδοτήθηκε ως αντίδραση στο στρατιωτικό πραξικόπημα του Φεβρουαρίου του 2021 και επίσης λόγω της ακραίας βίας με την οποία η κυβερνώσα χούντα προσπαθεί να πνίξει στο αίμα κάθε αντιπολίτευση.
Μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα της 1ης Φεβρουαρίου, ένα τεράστιο κίνημα πολιτικής ανυπακοής εμπόδισε τη χούντα να επιβάλει τον έλεγχό της στη χώρα. Ωστόσο, μπόρεσε να αναδιατάξει το κατασταλτικό της οπλοστάσιο για να προσπαθήσει να συντρίψει τη λαϊκή αντίσταση. Ο στρατός επενέβη σε ολόκληρη τη χώρα και όχι πλέον μόνο εναντίον των εθνικών μειονοτήτων στην περιφέρεια. Μπροστά σε αυτή τη δολοφονική καταστολή, νέες μορφές λαϊκής αυτοάμυνας εξαπλώθηκαν παντού. Η αντίσταση είναι πλέον μια μακροχρόνια διαδικασία και υφίσταται σημαντικές αλλαγές. Μια απλή επιστροφή στην κατάσταση πριν από το πραξικόπημα (συμβίωση μεταξύ της εκλεγμένης κυβέρνησης και του στρατού) ήταν ήδη αδύνατη.
Θα υπάρξει αντίσταση στο καινούργιο πραξικόπημα. Η πολιτική δύναμη του στρατού έχει υποχωρήσει τα τελευταία χρόνια, και ήταν πιο ξεκάθαρο από ποτέ ότι η αμφισβήτηση των εκλογών ήταν κάτω από την πίεση να χάσουν κι άλλα από τα προνόμιά τους. Αλλά η Σου Τσι δεν θα είναι αυτή που θα εμπνεύσει την επιστροφή στην κουτσουρεμένη δημοκρατία. Οι εξεγέρσεις στην Ταϊλάνδη και στο Χονγκ Κονγκ έχουν πολλή περισσότερη έμπνευση να δώσουν στον κόσμο στην Μιανμάρ που θα αντισταθεί στα τανκς.
Ακόμη και δέκα χρόνια μετά, η πρώτη εικόνα που έρχεται στο μυαλό για τον Βουδισμό Τεραβάντα είναι αυτή της Σαφράν επανάστασης στην Μιανμάρ τον Αύγουστο-Σεπτέμβριο του 2007: χιλιάδες βουδιστές μοναχοί που διαδήλωναν ειρηνικά στους δρόμους των Γιανγκόν, Μανταλάι, Πακόκκου, Σιττούε και σε άλλες πόλεις εναντίον της στρατιωτικής χούντας που κυβερνούσε. Αυτοί οι ειρηνικοί μοναχοί εξακολουθούν να υπάρχουν, αν και πολλοί από αυτούς κρύβονται ή έφυγαν στο εξωτερικό. Αλλά οι Βιρμανοί μοναχοί σήμερα μέσα από τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων κηρύσσουν τη βία αντί για την ειρήνη και την «αποφασιστική δράση» αντί για τον διαλογισμό.
