Το BDS στρέφεται απέναντι σε κράτη, θεσμούς και εταιρείες οι οποίες συνεργούν στη γενοκτονία, την κατοχή και τον εποικισμό που υλοποιεί το ισραηλινό καθεστώς απέναντι στον Παλαιστινιακό λαό. Δεν στοχοποιεί ανθρώπους λόγω εθνικότητας, καταγωγής ή θρησκείας. Στις 18 Αυγούστου ο Συνήγορος του Πολίτη εξέδωσε δελτίο Τύπου στα ελληνικά και στα αγγλικά για «επαναλαμβανόμενα περιστατικά καταγγελλόμενης άρνησης παροχής υπηρεσιών σε Ισραηλινούς πολίτες». Δεν δίνει αριθμό, δεν περιγράφει περιστατικά, δεν εξηγεί ποια έρευνα προηγήθηκε. Υπενθυμίζει όμως το ενδεχόμενο ποινών φυλάκισης και καλεί τις διωκτικές αρχές να κινηθούν. Η ανακοίνωση αξιοποιήθηκε αμέσως για να στηθεί ευρύτερη αφήγηση περί «αντισημιτισμού» στην Ελλάδα.

Η τακτική του βασανισμού μέχρι θανάτου και αν θέλει κάποιος να τον αποφύγει να υπογράψει «εθελοντική» αποχώρηση από τη χώρα θυμίζει τις εποχές που στα στρατόπεδα αναμόρφωσης του κράτους της Δεξιάς μετά τον εμφύλιο ζητούσαν δηλώσεις μετάνοιας και χρησιμοποιούσαν συστηματικά βασανιστήρια, ανάμεσα τους και η παρατεταμένη έκθεση στον καυτό ήλιο. Οι μετανάστες δεν άντεξαν τις εξοντωτικές συνθήκες αλλά και την παρατεταμένη κράτηση πάνω από ένα χρόνο για κάποιους από αυτούς. Είναι αντίθετοι με τις απελάσεις και ζητάνε δουλειά στη Ελλάδα. Τι ίδιες μέρες μετανάστες 9 μετανάστες ξεκίνησαν απεργία πείνας στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Κορίνθου ζητώντας την απελευθέρωση τους.

Προς τους συναγωνιστές μας, τους φοιτητές, τους στοχαστές, τους εργαζόμενους, τους καλλιτέχνες και τους υπόλοιπους κρατούμενους συνείδησης που βρίσκονται πίσω από τα τείχη όλων των κέντρων κράτησης σε ολόκληρο το Ιράν: Σας γράφουμε εκφράζοντας τη βαθιά μας αλληλεγγύη, με βαριά καρδιά γνωρίζοντας τον αγώνα που δίνετε μέσα στις φυλακές του Ιράν: τα βασανιστήρια, τη συστηματική παραμέληση, την αναγκαστική σιωπή και τη βάναυση πραγματικότητα των πλαστών δικαστηρίων και των εκτελέσεων. Ως πρώην και νυν πολιτικοί κρατούμενοι, ακτιβιστές και ακαδημαϊκοί, αφοσιωμένοι στο παγκόσμιο έργο της κατάργησης της θανατικής ποινής, στον αντι-αυταρχισμό και τον αντιιμπεριαλισμό, στρέφουμε το βλέμμα μας σε εσάς πέρα από τις γεωγραφικές αποστάσεις και τη σιωπή της λογοκρισίας και των διακοπών πρόσβασης στο διαδίκτυο. Και στεκόμαστε αλληλέγγυοι μαζί σας, καθώς βρίσκεστε στο σταυροδρόμι δύο πηγών καταπίεσης.

Michael Karadjis

Σε πρόσφατη συνέντευξή του στο Al Jazeera, ο πρόεδρος της Συρίας Αχμέτ αλ-Σαράα επανέλαβε τη δήλωση που έχει κάνει πολλές φορές, ότι η Συρία επιδιώκει μια «συμφωνία ασφάλειας» με το Ισραήλ, την οποία προσπαθεί να επιτύχει «με τη συμμετοχή μιας μεγάλης ομάδας χωρών, ώστε να ασκηθεί πίεση στο Ισραήλ να υιοθετήσει μια ισορροπημένη πολιτική απέναντι στη Συρία»… Όταν ρωτήθηκε αν υπήρχε «οποιαδήποτε σύνδεση με το παλαιστινιακό ζήτημα ή με ένα παλαιστινιακό κράτος...», απάντησε: «Φυσικά, η Συρία υποστήριξε την ίδρυση ενός παλαιστινιακού κράτους...». Το 2020, όταν ρωτήθηκε ο Άσαντ αν ήταν πιθανό η Συρία «να συνάψει διπλωματικές σχέσεις με...», απάντησε: «Μπορούμε να συνάψουμε κανονικές σχέσεις με το Ισραήλ μόνο όταν ανακτήσουμε τη γη μας… Επομένως, θα ήταν δυνατό όταν το Ισραήλ είναι έτοιμο, αλλά δεν είναι… Συνεπώς, θεωρητικά ναι, αλλά πρακτικά, μέχρι στιγμής, η απάντηση είναι όχι». Προφανώς, οι δηλώσεις είναι ουσιαστικά παρόμοιες, ωστόσο πολλοί θεωρούν τις δηλώσεις του Σαράα ως ρήξη με το παρελθόν και όχι ως συνέχεια. Αυτό είναι ακόμη πιο παράξενο όταν εξετάζει κανείς τις δηλώσεις πιο προσεκτικά: στην πραγματικότητα είναι ο Άσαντ, και όχι ο Σαράα, που δηλώνει χωρίς αμφιβολία ότι ήταν έτοιμος να εξομαλύνει τις σχέσεις με το Ισραήλ· οι πιο ασαφείς διατυπώσεις του Σαράα προσφέρουν μόνο «συνομιλίες» σχετικά με το θέμα.

Michael Pröbsting

Η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν υπέγραψαν στις 7 Αυγούστου τη Συμφωνία Κοινής Άμυνας της Μέκκας, γνωστή και ως «Συμφωνία της Μέκκας». Πρόκειται για μια πολιτικοστρατιωτική συμφωνία μεταξύ των τριών περιφερειακών δυνάμεων. Αν και το πλήρες κείμενο της συμφωνίας δεν έχει ακόμη δημοσιευτεί, ορίζει, μεταξύ άλλων, ότι «οποιαδήποτε ένοπλη επίθεση εναντίον οποιουδήποτε από τα τρία κράτη θα θεωρείται επίθεση εναντίον όλων». Με την πρώτη ματιά, η Συμφωνία της Μέκκας φαίνεται εντυπωσιακή, καθώς περιλαμβάνει τρεις περιφερειακές δυνάμεις με διαφορετικά πλεονεκτήματα. Η Τουρκία, με πληθυσμό 86 εκατομμυρίων ανθρώπων, διαθέτει ισχυρό στρατό (τον δεύτερο μεγαλύτερο στο ΝΑΤΟ μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες) και μια σχετικά ανεπτυγμένη βιομηχανία όπλων (συμπεριλαμβανομένων ισχυρών οπλισμένων μη επανδρωμένων αεροσκαφών, όπως το TB-2 Bayraktar, και του μαχητικού αεροσκάφους πέμπτης γενιάς TAI TF Kaan). Το Πακιστάν έχει πληθυσμό 242 εκατομμυρίων ανθρώπων και είναι η μόνη μουσουλμανική χώρα που διαθέτει πυρηνικά όπλα (περίπου 170 πυρηνικές κεφαλές). Η Σαουδική Αραβία, το μεγαλύτερο αραβικό κράτος του Κόλπου με 33 εκατομμύρια κατοίκους, είναι ένας από τους μεγαλύτερους εξαγωγείς πετρελαίου και φυσικού αερίου στον κόσμο –μια «ενεργειακή υπερδύναμη»– και διαθέτει τεράστιους οικονομικούς πόρους. Για να κατανοήσουμε τη σημασία της Συμφωνίας της Μέκκας, πρέπει να εξετάσουμε το ιστορικό πλαίσιο της σύναψής της.

elaliberta.gr

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα Εθνολογικά Σημειωματάρια του Μαρξ (παρά την αποσπασματική μορφή τους) αποτελούν μια ολοκληρωμένη θεωρητική συμβολή του Μαρξ στα ζητήματα της συνάντησης/σύγκρουσης του καπιταλισμού με τις προκαπιταλιστικές κοινωνικές δομές και άρα και με το ζήτημα της αποικιοκρατίας, αλλά μια θεωρητική συμβολή που τοποθετείται σταθερά στην πλευρά των αποικοκρατούμενων. Από αυτή την άποψη, ο μαρξισμός δεν είναι άλλη μία ευρωκεντρική θεωρία, αλλά μια θεωρία που συγκρούεται με τον ευρωκεντρισμό σε κάθε σύστημα σκέψης, αναδεικνύοντας την ανάγκη των συντονισμένων αγώνων όλων των καταπιεσμένων, ενάντια σε κάθε μορφή καταπίεσης και εκμετάλλευσης.

elaliberta.gr (επιμέλεια)

Η γη είναι το μεγάλο εργαστήρι, το οπλοστάσιο, που δίνει τόσο το μέσο όσο και το υλικό της εργασίας, όπως και την έδρα, τη βάση της κοινότητας. Σχετίζονται προς τη γη, απλοϊκά, σαν ιδιοκτησία της κοινότητας, της κοινότητας που παράγει και αναπαραγωγής τον εαυτό της μέσα από τη ζωντανή εργασία. Κάθε άτομο συμπεριφέρεται σαν ιδιοκτήτης ή κάτοχος μονάχα σαν όργανο, σαν μέλος αυτής της κοινότητας. Η πραγματική ιδιοποίηση με τη διαδικασία της εργασίας γίνεται κάτω απ’ αυτές τις προϋποθέσεις, που δεν είναι οι ίδιες προϊόν της εργασίας παρά εμφανίζονται σαν φυσικές ή θεϊκές της προϋποθέσεις. Η μορφή αυτή, βασισμένη στην ίδια θεμελιακή σχέση, μπορεί η ίδια να πραγματοποιείται με πολύ διαφορετικούς τρόπους. Για παράδειγμα, καθόλου δεν αντιστρατεύεται το ότι, όπως γίνεται στις περισσότερες ασιατικές θεμελιακές μορφές, η περιεκτική ενότητα που βρίσκεται πάνω απ’ όλες αυτές τις μικρές κοινότητες εμφανίζεται σαν ανώτερος ιδιοκτήτης, ή σαν ο μοναδικός ιδιοκτήτης, άρα οι πραγματικές κοινότητες μόνο σαν κληρονομικοί κάτοχοι.

Gilbert Achcar

Απομάκρυνση λοιπόν από την ιδέα της αποικιοκρατίας ως παράγοντα οικονομικής προόδου! Αυτή η αντιστροφή της προοπτικής έμελλε να τοποθετήσει τον Μαρξ και τον Ένγκελς σταθερά στο στρατόπεδο των ένθερμων αντιπάλων της αποικιοκρατίας. Ήδη από το 1857, ο Ένγκελς άλλαξε ριζικά την κρίση του για την Αλγερία στο άρθρο που έγραψε για τη χώρα αυτή για τη New American Cyclopaedia. Οι Αλγερινοί δεν ήταν πια «ένα έθνος ληστών που ο κύριος τρόπος ζωής τους συνίστατο στο να κάνουν επιδρομές ... ο ένας εναντίον του άλλου» και στο οποίο η γαλλική αποικιοκρατία, παρά τη βαρβαρότητά της, είχε φέρει «πολιτισμό» και βιομηχανία, όπως είχε γράψει στο άρθρο του το 1848. Αντιθέτως, οι Γάλλοι ήταν αυτοί που είχαν καταστρέψει τη χώρα με τον τρόπο των βαρβαρικών εισβολών

Donald Parkinson

Ο μαρξισμός αναπτύχθηκε στην Ευρώπη ως μια κοσμοθεωρία που αποσκοπούσε στην χειραφέτηση του κόσμου από την ταξική κοινωνία. Αυτή είναι η πηγή της σύγκρουσης στο εσωτερικό του μαρξισμού: από τη μία πλευρά υπάρχει το οικουμενικό πεδίο εφαρμογής του μαρξισμού, μια ιδεολογία που έχει ως στόχο να ενώσει όλη την ανθρωπότητα σε έναν κοινό αγώνα. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει η πηγή του μαρξισμού στην ευρωπαϊκή ήπειρο, μια ιδεολογία που διαμορφώθηκε από τις συγκεκριμένες διαδικασίες καπιταλιστικής ανάπτυξης οι οποίες ανύψωσαν την Ευρώπη σε μια οικονομική δύναμη που στέκεται πάνω από τον υπόλοιπο κόσμο. Θα ήταν ανόητο να απορρίψουμε απλώς τις κατηγορίες ότι ο μαρξισμός περιέχει ευρωκεντρικά στοιχεία που βρίσκονται σε σύγκρουση με την οικουμενικότητά του. Δεν υπάρχει καλύτερο παράδειγμα αυτών των συγκρούσεων στο μαρξισμό από τις διαφορετικές απόψεις για την αποικιοκρατία στο εσωτερικό του κινήματος.

Ragıp Ege

Αυτή η επισκόπηση του συστήματος Τιμάρ μας δείχνει πόσο καθοριστικός παράγοντας ήταν το οθωμανικό κράτος στην οργάνωση της οικονομικής ζωής. Η εξαιρετικά ασαφής έννοια του δεσποτισμού που αποδίδεται στον ασιατικό κράτος θα μπορούσε να είχε εξεταστεί σε βάθος αν ένα σύστημα όπως το σύστημα Τιμάρ ή το σύστημα Λόντζα είχε μελετηθεί προσεκτικά. Πράγματι, αυτή η ενεργή, ρυθμιστική παρουσία του κράτους στο οθωμανικό μοντέλο θα δικαιολογούσε αναμφίβολα την κατανόηση ενός συγκεκριμένου τρόπου παραγωγής, πολύ διαφορετικού από τους τρόπους παραγωγής που γνώρισε η ευρωπαϊκή ιστορία. Με αυτή την έννοια, πιστεύουμε ότι η επιθυμία να αποδοθεί στις ασιατικές κοινωνίες ένας συγκεκριμένος τρόπος παραγωγής μπορεί να δικαιολογηθεί. Το επίθετο «ασιατικός» δεν έχει φυσικά καμία σημασία, καθώς είναι παράλογο να θέλουμε να ορίσουμε ένα οικονομικό σύστημα με βάση την τοποθεσία του και μόνο από τις γεωγραφικές του συνθήκες. Αντίθετα, στην πραγματικότητα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, έχουμε να κάνουμε με έναν τρόπο που δεν μπορεί να αναλυθεί με όρους δουλείας, φεουδαρχίας ή αστικής τάξης.