Μια ακόμη απόδειξη ότι το ισραηλινό καθεστώς κατοχής αντιμετωπίζει ακόμη και την απλή πράξη της διεθνούς εργατικής αλληλεγγύης ως «απειλή». Αντιπροσωπεία Ελλήνων συνδικαλιστών, που είχε προσκληθεί επίσημα από τη Γενική Ομοσπονδία Σωματείων Παλαιστίνης για να επισκεφθεί τη Ραμάλα και άλλες πόλεις της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης, απελάθηκε από τις ισραηλινές αρχές αμέσως μετά την άφιξή της στο Τελ Αβίβ και επαναπροωθήθηκε στην Αθήνα με την επόμενη πτήση. Σκοπός της αποστολής ήταν η συνάντηση με παλαιστινιακά εργατικά σωματεία και εργαζόμενους, προκειμένου να ενημερωθούν από πρώτο χέρι για τις συνθήκες ζωής και εργασίας κάτω από το καθεστώς κατοχής, αποκλεισμών και στρατιωτικού ελέγχου.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καταγγέλλει τις ισραηλινές Αρχές για την απέλαση ομάδας συνδικαλιστών από την Ελλάδα, οι οποίοι μετέβαιναν στη Ραμάλα της Δυτικής Όχθης, καλεσμένοι της Γενικής Ομοσπονδίας Εργατικών Συνδικάτων της Παλαιστίνης (PGFTU). Όπως αναφέρει και η ανακοίνωση της παλαιστινιακής PGFTU: «Στα μέλη της αντιπροσωπείας απαγορεύθηκε η είσοδος χωρίς καμία νομική ή ανθρωπιστική αιτιολόγηση και υποβλήθηκαν σε ανάκριση, ερωτήσεις και παρατεταμένη κράτηση στο Αεροδρόμιο του Τελ Αβίβ, κατά κατάφωρη παραβίαση των δικαιωμάτων τους, της αξιοπρέπειάς τους και των συνδικαλιστικών ελευθεριών»

Τα τραγικά λάθη του σταλινισμού ντόπιου και σοβιετικού επειδή καλύπτονταν πίσω από τη λάμψη της Οκτωβριανής Επανάστασης και τις επιτυχίες της εθνικοποιημένης και σχεδιασμένης οικονομίας της ΕΣΣΔ,παρά το γραφειοκρατικό καρκίνωμα, δεν ήταν εύκολα ορατά από τη βάση του ΚΚΕ, ΕΑΜ και ΕΛΑΣ. Οι ταξικοί αυτοί αγωνιστές, δυστυχώς καθοδηγούνταν από ηγεσία που εμφορείτο από αταξική μικροαστική πολιτική και συγκεκριμένα από τους “μεγάλους αρχηγούς” Στάλιν – Ζαχαριάδη και τους συν αυτούς. Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια

Όταν εμείς, ορισμένοι κριτικοί μαρξιστές από την Κούβα, προειδοποιούσαμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπαθούσαν όχι μόνο να ανατρέψουν την κυβέρνηση του νησιού, αλλά και να επιβάλουν μια αντικομμουνιστική δικτατορία νεοφιλελεύθερης οικονομίας υπό ένα δήθεν πολυκομματικό σύστημα, μας χαρακτήριζαν ως κινδυνολόγους· όπως ακριβώς και οι εκπρόσωποι του Ντίαζ-Κανέλ μας κατηγορούσαν, επίσης ως κινδυνολόγους, όταν από τα πρώτα άρθρα του Comunistas επισημάναμε ότι η στρατηγική να ποντάρουμε τα πάντα στον τουρισμό και να εφαρμόσουμε το κινεζικό μοντέλο θα οδηγούσε μόνο σε πλήρη οικονομική κατάρρευση όπου, προφανώς, αυτή που δεν θα είχε τι να φάει θα ήταν η εργατική τάξη. Στη συνέχεια, όλα επιβεβαιώθηκαν, όπως και το γεγονός ότι αυτό το οικονομικό πρόγραμμα ήταν η πολιτική που δικαιολογούσε την ιδιωτικοποίηση και τον νεοφιλελευθερισμό. Μόνο που αυτό επρόκειτο να αποτελέσει γόνιμο έδαφος για τους αντικομμουνιστές.

Την ίδια ακριβώς ώρα που επρόκειτο να υπογραφεί το κείμενο του μνημονίου μεταξύ του Ιράν και των Ηνωμένων Πολιτειών για τον τερματισμό του πολέμου, το Ποινικό Δικαστήριο της επαρχίας Κουμ καταδίκασε την Παραστού Αχμαντί και οκτώ συναδέλφους της, μουσικούς της «Συναυλίας Καραβανσάρα», σε 74 μαστιγώσεις, απαγόρευση ταξιδιού για δύο χρόνια και απαγόρευση καλλιτεχνικής δραστηριότητας για δύο χρόνια. Η κατηγορία είναι «προσβολή της δημόσιας αιδούς μέσω της παραγωγής και δημοσίευσης χυδαίου και ανήθικου περιεχομένου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης».

Χιλιάδες Ιταλοί και Ιταλίδες διαδήλωσαν την περασμένη εβδομάδα, στην πόλη Αμεντολάρα της Καλαβρίας, μετά τη φρικτή δολοφονία τεσσάρων μεταναστών εργατών γης από τους εργοδότες τους, επειδή διεκδίκησαν τα μεροκάματά τους. Αποτρόπαιος ο τρόπος της δολοφονίας, αφού τους κλείδωσαν στο φορτηγάκι που τους μετέφερε στα χωράφια και τους πυρπόλησαν. Τρία από τα θύματα ήταν Αφγανοί, ο τέταρτος ήταν Πακιστανός. Τα ονόματά τους ήταν Βασίμ, Ουλάχ, Αμίν και Σάφι. Ο μεγαλύτερος ήταν 29 ετών, ενώ ο νεότερος μόλις 19. Είχαν κανονικές άδειες παραμονής στην Ιταλία και δούλευαν χρόνια, θύματα ενός σκληρού εκμεταλλευτικού συστήματος που ισοδυναμεί με σύγχρονη δουλεία.

Το Αντιφασιστικό Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών επιστρέφει από Πέμπτη 18 έως Κυριακή 21 Ιουνίου 2026 στα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, 12 χρόνια μετά τις αξέχαστες βραδιές του καλοκαιριού του 2014. Αυτή τη φορά όμως όχι μόνο για να γιορτάσουμε την ελεύθερη ζωή και την κοινότητα αλλά ως κάλεσμα και ένδειξη αλληλεγγύης στον αγώνα για την υπεράσπιση της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών. Τα Προσφυγικά της λεωφόρου Αλεξάνδρας είναι ένα διατηρητέο συγκρότημα οκτώ πολυκατοικιών με συνολικά 228 διαμερίσματα, χαρακτηρισμένο διατηρητέο για το ιστορικό, πολιτισμικό, κοινωνικοπολιτικό και αρχιτεκτονικό του υπόβαθρο.

Ervand Abrahamian

Τις πρώτες πρωινές ώρες της Παρασκευής, 19 Ιουλίου 1988, το καθεστώς, ξαφνικά και χωρίς προειδοποίηση, απομόνωσε τις κύριες φυλακές από τον έξω κόσμο. Έκλεισε με αποφασιστικότητα τις πύλες τους· ακύρωσε τις προγραμματισμένες επισκέψεις και τις τηλεφωνικές συνομιλίες· απαγόρευσε όλες τις εφημερίδες· απομάκρυνε τα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις από τα κελιά· δεν επέτρεπε την παραλαβή επιστολών, δεμάτων με είδη πρώτης ανάγκης, ακόμη και ζωτικών φαρμάκων· και απαγόρευσε στους συγγενείς να συγκεντρώνονται έξω από τις πύλες των φυλακών – ιδιαίτερα στο Λούνα Παρκ έξω από το Εβίν. Επιπλέον, τα σημαντικότερα δικαστήρια σταμάτησαν τη λειτουργία τους λόγω έκτακτων αδειών για διακοπές, προκειμένου οι ανήσυχοι συγγενείς να μην συγκεντρωθούν εκεί αναζητώντας πληροφορίες. Ορισμένες οικογένειες, κυριευμένες από πανικό, έσπευσαν στην Κομ αναζητώντας τον Αγιατολλάχ Μονταζερί, ο οποίος ήταν ακόμα ο υποψήφιος διάδοχος.

Η διάκριση μεταξύ της καπιταλιστικής στρατιωτικοποίησης και του δικαιώματος των λαών που δέχονται επίθεση στην αυτοάμυνα είναι κρίσιμη σήμερα, καθώς οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις επιστρέφουν ανοιχτά σε πολέμους λεηλασίας. Η στρατιωτική παραγωγή αναζωογονείται με προφανείς στόχους: την αρπαγή πλούτου και εδαφών και την ενίσχυση της θέσης τους έναντι των ανταγωνιστών τους, εις βάρος των λαών. Σε αυτό το πλαίσιο, η Gauche Anticapitaliste υπερασπίζεται το δικαίωμα των λαών που δέχονται επίθεση να αμυνθούν ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επιθέσεις, ακόμη και με όπλα. Η ήττα του επιτιθέμενου είναι, εξάλλου, γενικά η προϋπόθεση για την ειρήνη. Αυτό ήταν ένα από τα διδάγματα της ήττας των ναζιστών το 1945. Ήταν επίσης το μεγάλο δίδαγμα της ήττας των ΗΠΑ στο Βιετνάμ το 1975. Η επικαιρότητα δείχνει ότι αυτό το δίδαγμα παραμένει σε ισχύ και σήμερα.

Σε ένα διεθνές κλίμα που επαναλαμβάνει αδιάκοπα ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση στις απαιτήσεις του κεφαλαίου, των αγορών και των επενδυτών, οι Αλβανοί διαδηλωτές προτείνουν μια άλλη εκδοχή: καμία ανάπτυξη δεν μπορεί να θεωρηθεί νόμιμη όταν υλοποιείται ενάντια στη βούληση των εμπλεκόμενων πληθυσμών. Πίσω από την υπεράσπιση μιας λιμνοθάλασσας, μιας παραλίας ή ενός νησιού, τελικά διακυβεύεται το δικαίωμα των λαών να αποφασίζουν οι ίδιοι για το μέλλον τους. Το ζητούμενο πλέον είναι η πολιτική διαμόρφωση αυτού του αγώνα...