Lorenzo Fabbri
Δημιουργώ μια γενεαλογία για το Ossessione του Βισκόντι του 1943 και την προβολή της κουήρ κατάστασης ως αυθεντικής εναλλακτικής λύσης απέναντι στη φασιστική ζωή. Συμπερασματικά, διαχωρίζω το σύστημα οικειότητας και συναισθηματικότητας που αξιοποιεί αυτή η ταινία από εκείνο που συνέβαλε στην παγίωση του μεταπολεμικού νεορεαλισμού.
Meagan Day
Η τηλεοπτική σειρά πέντε επεισοδίων περιστρέφεται γύρω από μια σειρά χαρακτήρων της εργατικής τάξης στην Κολωνία: τον νεαρό κατασκευαστή εργαλείων Γιόχεν, τους συναδέλφους του, την οικογένειά του και τη φίλη του Μάριον. Κατά τη διάρκεια της σειράς, οι εργάτες του εργοστασίου, με επικεφαλής τον δημοφιλή Γιόχεν και με την ενθάρρυνση της ανήσυχης και με αρχές Μάριον, γίνονται όλο και πιο αποφασισμένοι να επιβάλουν τον έλεγχο της παραγωγικής διαδικασίας και να πάρουν μεγαλύτερο μερίδιο από τα κέρδη.
Dan La Botz
Το Transatlantic, η σειρά επτά επεισοδίων του Netflix, απεικονίζει μια ιδιαίτερα έντονη χρονική στιγμή της ευρωπαϊκής ιστορίας στις πρώτες ημέρες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στην πανέμορφη πόλη-λιμάνι της Μασσαλίας, στη Γαλλία, αρχικά στο πολυτελές ξενοδοχείο Σπλεντίντ και στη συνέχεια στη μεγαλοπρεπή αν και ερειπωμένη Βίλα Αιρ-Μπελ, δύο πλούσιοι, προνομιούχοι Αμερικανοί, ο Βάριαν Φράι (Κόρεϊ Μάικλ Σμιθ) και η Μαίρη Τζέιν Γκολντ (Τζίλιαν Τζέικομπς), εργάζονται για την ευάλωτη Επιτροπή Διάσωσης Έκτακτης Ανάγκης, παλεύοντας να σώσουν πρόσφυγες από τους Ναζί.
Steve Jones
Αυτή η ταινία ξεκίνησε ως έργο του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ. Μετά τον πρόωρο θάνατό του, όμως, το έργο πέρασε στη φον Τρότα. Παρά τις επιφυλάξεις της ότι δεν ήταν αρκετά έμπειρη για να χειριστεί ένα τόσο σημαντικό θέμα, η σκηνοθέτρια αποφάσισε να το αναλάβει.
Davide Abbatescianni
Με δυνατές ερμηνείες και μινιμαλιστικό σκηνικό, η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του Ιρανού σεναριογράφου και σκηνοθέτη Ahmad Bahrami σκιαγραφεί το πορτρέτο μιας χαμένης γυναίκας, ξεδιπλώνοντας ένα ολόκληρο σύμπαν απελπισίας και παραίτησης.
Αναδημοσίευση από το aftoleksi.gr. Η Ουκρανή προσφύγισσα Yuliia Leites γράφει στο Αυτολεξεί για την ταινία Ο όρκος του Παμφίρ που παίζεται στους κινηματογράφους της χώρας – μαθαίνουμε πως για λίγες μέρες ακόμη προβάλλεται στη Θεσσαλονίκη. (ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Ι.Μ. Μαραβελίδη). Η ταινία Pamfir για την ιδεολογία, τον πολιτισμό και την (απο)αποικιοποίηση: Άκουσα για αυτή την ταινία το 2020-’21, όταν ακόμη ζούσα στο Κίεβο. Ο αγαπημένος μου φίλος ήταν μέλος του κινηματογραφικού συνεργείου. Συνήθιζε να ταξιδεύει για τα γυρίσματα στο δυτικό τμήμα της Ουκρανίας, στα Καρπάθια όρη…
Nilosree Biswas
Το γυναικείο κίνημα στο Ιράν ήταν πολιτικό στον πυρήνα του, ωστόσο είχε και μια πολιτιστική πορεία, η οποία τελικά θα εκδηλωνόταν στον Ιρανικό Φεμινιστικό Κινηματογράφο. Η ιστορία μάς λέει ότι ο κινηματογράφος του Ιράν που καθορίζεται από τις γυναίκες ξεπήδησε πάντα από την αντίσταση, παρά τα όποια εμπάργκο.
Alex Salmon
Επιπλέον, η ταινία Ουδέν νεώτερον από το δυτικό μέτωπο ήταν τόσο απεχθής στους Ναζί, ώστε οι προβολές της ταινίας του 1930 μποϊκοτάρονταν στη Γερμανία επειδή έδειχνε την ωμή πραγματικότητα του πολέμου και δεν εξυμνούσε τον ρόλο της Γερμανίας σε αυτόν. Η ταινία απαγορεύτηκε αργότερα από το ναζιστικό καθεστώς και ο Ρεμάρκ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα... Είναι μια ισχυρή και διαχρονική αντιπολεμική ιστορία, η οποία δείχνει τη ματαιότητα και τη φρίκη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Αποτελεί ένα ισχυρό κατηγορώ για όσους βρίσκονται στην εξουσία και είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν ζωές για την επιδίωξη του κέρδους και της δόξας. Για το λόγο αυτό, αξίζει να παρακολουθήσετε τη διασκευή του 2022.
Eileen Jones
Το εξαιρετικό δράμα του Ιρανού σεναριογράφου και σκηνοθέτη Ασγάρ Φαρχαντί, Ένας ήρωας, που αναφέρεται σε έναν νεαρό άνδρα που προσπαθεί να εξαγοράσει την ελευθερία του από τη φυλακή για οφειλέτες, αποτελεί μια απεικόνιση του αγώνα της εργατικής τάξης που βρίσκεται στο επίκεντρο μερικών από τα μεγαλύτερα κινηματογραφικά έργα.
Στις 6 Οκτωβρίου 1960, η ταινία «Σπάρτακος» έκανε πρεμιέρα στο θέατρο DeMille της Νέας Υόρκης. Το περιοδικό Time πανηγύρισε για «ένα νέο είδος ταινίας του Χόλιγουντ: ένα υπερθεαματικό έργο με πνευματική ζωντάνια και ηθική δύναμη». Ο επί σειρά ετών κριτικός κινηματογράφου των New York Times Μπόσλεϊ Κρόουθερ ήταν λιγότερο ενθουσιασμένος, απορρίπτοντας την ταινία ως «ηρωική αηδία», προσθέτοντας ότι «το μεσαίο μέρος είναι επιτηδευμένο και κουραστικό, επειδή ασχολείται με τις βαρετές διαμάχες της πολιτικής». Οι άνθρωποι που έμπαιναν στην ταινία έπρεπε να αψηφήσουν τις γραμμές περιφρούρησης που είχε οργανώσει η δεξιά Αμερικανική Λεγεώνα. Η Λεγεώνα είχε στείλει 17.000 επιστολές που ενθάρρυναν τους πατριώτες βετεράνους του πολέμου να διαμαρτυρηθούν για την ταινία.
