Οι πρόσφατες αλλαγές προσωπικού στο ουκρανικό υπουργικό συμβούλιο υπό το σύνθημα Επανεκκίνηση δείχνουν ότι το νεοφιλελεύθερο σύστημα βρίσκεται σε βαθιά κρίση και αδυνατεί να διορθώσει τα λάθη του. Η ανανέωση περίπου του 50% των προσώπων (κυρίως δευτερεύοντα πρόσωπα) δεν συνοδεύτηκε από καμία συζήτηση για την ανάγκη αναθεώρησης της τρέχουσας πολιτικής και κοινωνικής πορείας. Και χωρίς να χρειάζεται περαιτέρω εξηγήσεις, είναι σαφές: η μεγάλης κλίμακας ιδιωτικοποίηση της οικονομίας θα συνεχιστεί, οι ολιγάρχες θα διατηρήσουν την επιρροή τους στις στρατηγικές βιομηχανίες (συμπεριλαμβανομένης της ενέργειας), οι κοινωνικές λειτουργίες του κράτους θα αμβλυνθούν και οι απλοί άνθρωποι θα σηκώσουν το βάρος του πολέμου.

Michael Pröbsting

Από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία, πολλές οργανώσεις έχουν λάβει λανθασμένα ουδέτερη θέση σε αυτή τη σύγκρουση. Αρνήθηκαν να υπερασπιστούν την Ουκρανία παρά τον ημιαποικιακό της χαρακτήρα και τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της Ρωσίας. Για να δικαιολογήσουν μια τέτοια προσέγγιση, χρησιμοποίησαν συχνά το παράδειγμα της θέσης του Βλαντιμίρ Λένιν για τη Σερβία στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Δεν θα συζητήσουμε τον πόλεμο της Ουκρανίας ως τέτοιο, κάτι που έχω καλύψει σε πολλά άλλα κείμενα. Θα επικεντρωθούμε μάλλον σε μια συγκεκριμένη πτυχή της συζήτησης μεταξύ των μαρξιστών, δηλαδή στην πραγματική θέση του Λένιν σχετικά με την υπεράσπιση της Σερβίας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και γιατί είναι λάθος να την εφαρμόσουμε στον πόλεμο της Ουκρανίας σήμερα.

Karmína

Οι σημερινές συνθήκες κατοχής φαίνεται να προαναγγέλλουν την μετατροπή σε «Λαϊκή Δημοκρατία» νέων εδαφών, όπως η περιφέρεια Χερσώνα – εκτός αν απελευθερωθούν από τον ουκρανικό στρατό, κάτι που μπορεί να γίνει μόνο με τρομερό ανθρώπινο κόστος. Η καταστροφή ζωών και παραγωγικών δυνατοτήτων σε άλλες περιοχές έχει ήδη επιφέρει τεράστιο πόνο και μια άνευ προηγουμένου παρακμή της οικονομίας. Ακόμα και αν ο πόλεμος τελείωνε αύριο, με οποιονδήποτε συμβιβασμό, θα έχει γυρίσει την ανάπτυξη της Ουκρανίας πολλά χρόνια πίσω, βαθαίνοντας την εξάρτηση της χώρας από τη διεθνή οικονομική βοήθεια και επισπεύδοντας περαιτέρω εκροές εργατικής δύναμης. Επιπλέον, η άρχουσα τάξη στην Ουκρανία χρησιμοποιεί ήδη τον πόλεμο ως πρόσχημα για να περιορίσει τις βασικές ελευθερίες και την προστασία των εργαζομένων με τρόπους που φαίνεται να είναι ασύμβατοι με τη νομοθεσία της ΕΕ, παρόλο που η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση (και η προσέγγιση των νομικών κανόνων) είναι ο διακηρυγμένος στόχος της.

Denys Gorbach

Η ημιπεριφερειακή οικονομία της Ουκρανίας προέκυψε από ένα σύνολο διαρθρωτικών ανισοτήτων και εξαρτήσεων, οι οποίες καθόρισαν την πορεία που ακολούθησε για να ενταχθεί στις παγκόσμιες αγορές. Χαρακτηρίζεται από τη στενή διασύνδεση των τομέων του οικονομικού και του πολιτικού, και παραδειγματίζεται από τον όρο «ολιγάρχης». Ένας ολιγάρχης διαφέρει από έναν βεμπεριανό καπιταλιστή όχι μόνο ποσοτικά (από το επίπεδο συγκέντρωσης του κεφαλαίου) αλλά και ποιοτικά – από την ικανότητά του να διοικεί τους τυπικά ξεχωριστούς τομείς της πολιτικής και της δημόσιας διοίκησης, συσσωρεύοντας κεφάλαιο με τη μετατροπή του από το ένα είδος στο άλλο.

Karmína

Οι οικονομικοί μετασχηματισμοί σε όλο το πρώην ανατολικό μπλοκ σήμαιναν την παρακμή μεγάλων τμημάτων της «παλιάς» βιομηχανίας, το κλείσιμο των εργοστασίων, τη φθορά των μηχανολογικών συστημάτων, την κατάρρευση των ορυχείων. Αλλά και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν τη Ζώνη Σκουριάς τους. Οι διαδικασίες αποβιομηχάνισης διέφεραν σε διάρκεια, αλλά συνοδεύτηκαν παντού από μιζέρια, μαζική δυστυχία ολόκληρων τμημάτων της εργατικής τάξης και έκρηξη παθολογιών που κυμαίνονταν από την ενδοοικογενειακή βία μέχρι την εξάρτηση από τα ναρκωτικά. Στη μετά το 2014 Ουκρανία, ωστόσο, η ατέρμονη διαδικασία οικονομικής μετάβασης έφτασε στο πιο βίαιο στάδιο: την καταστροφή του παλιού πάγιου κεφαλαίου, ασύμφορου όταν χρησιμοποιείται στις νέες συνθήκες, με τη βοήθεια βλημάτων πυροβολικού και βαλλιστικών πυραύλων.

Leila Al-Shami

Υπήρξε τόσο μεγάλη αλληλεγγύη και υποστήριξη από τους Σύριους προς τους Ουκρανούς, και το αντίστροφο, που ήταν ωραίο να το βλέπεις. Νομίζω ότι ταυτιζόμαστε πολύ με τους αγώνες του άλλου για διάφορους λόγους. Έχουμε και οι δύο έναν κοινό εχθρό, το ρωσικό κράτος, έχουμε και οι δύο περάσει από λαϊκές εξεγέρσεις, πριν εισέλθουμε σε κατάσταση σύγκρουσης και έχουμε και οι δύο αντιμετωπίσει κάποιες από τις καμπιστικές πολιτικές για τις οποίες μιλάμε – όπου απαξιώνονται οι αγώνες μας και υποστηρίζονται οι εχθροί μας. Αυτό, και το συλλογικό μας τραύμα, μας έφερε κοντά... Οι Σύριοι πανηγυρίζουν όταν βλέπουν Ρώσους στρατηγούς, οι οποίοι προηγουμένως συμμετείχαν σε εγκλήματα πολέμου στη Συρία, να σκοτώνονται στην Ουκρανία – είναι μια μικρή γεύση δικαιοσύνης για εμάς. Ελπίζουμε ότι η Ουκρανία θα είναι μια μέρα ελεύθερη από τον ρωσικό ιμπεριαλισμό, όπως ελπίζουμε ότι και η Συρία θα είναι ελεύθερη.

Rita Adel Mohammad

Όσον αφορά την αλληλεγγύη, αυτό που νομίζω ότι πρέπει να καταλάβουν και οι δύο λαοί είναι το εξής: είναι μια τόσο δύσκολη συζήτηση για τους ανθρώπους στην Παλαιστίνη, ή τον αραβικό κόσμο γενικότερα, και για τους ανθρώπους στην Ουκρανία, επειδή τα τραύματά μας προέρχονται από πολύ διαφορετικά μέρη. Για τους Ουκρανούς, το τραύμα συνδέεται με τη Σοβιετική Ένωση, με τη Ρωσία, μιλάμε για τον ρωσικό ιμπεριαλισμό. Για τον αραβικό κόσμο, μιλάμε για τον ιμπεριαλισμό που κυριαρχείται από τη Δύση, μιλάμε για το ΝΑΤΟ, μιλάμε για τον πόλεμο στο Ιράκ που είναι ακόμα μια πολύ νωπή πληγή στην πρόσφατη αραβική ιστορία. Για μένα, μιλώντας ως Παλαιστίνια Ουκρανή, υπάρχουν πολλά τραύματα από την πλευρά της μητέρας μου και πολλά τραύματα από την πλευρά του πατέρα μου, αλλά ιστορικά, απλά δεν συναντιούνται, επειδή προέρχονται από δύο αντίθετες δυνάμεις, οι οποίες βρίσκονται σε αντιπαράθεση από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου.

Simon Pirani

Οι ρωσικές αρχές στις κατεχόμενες περιοχές της Ουκρανίας έχουν εντείνει τις επιθέσεις κατά της ουκρανικής ταυτότητας, κατάσχοντας μαζικά τα σπίτια των ανθρώπων, αναφέρουν ακτιβιστές του εργατικού κινήματος. Οι αρπαγές περιουσιών έρχονται να προστεθούν σε μια εκστρατεία τρόμου από τις δυνάμεις ασφαλείας για να παρακινήσουν τους ανθρώπους να καταδίδουν ο ένας τον άλλον, σε νομικές πιέσεις που ασκούνται σε όσους εξακολουθούν να έχουν ουκρανικά διαβατήρια και σε άλλα μέτρα απο-ουκρανοποίησης… Για παράδειγμα, μια οικογένεια μπορεί να διαπιστώσει ότι το σπίτι της έχει κηρυχθεί «χωρίς ιδιοκτήτη» και να αναγκαστεί να καταβάλει μια πληρωμή για να αποτρέψει την κατάσχεσή του. Εάν οι άνθρωποι λείπουν από το σπίτι τους για π.χ. ένα μήνα, μπορεί να επιστρέψουν και να διαπιστώσουν ότι η περιουσία τους έχει απαλλοτριωθεί.

Χρησιμοποιούμε τη γυναικεία μας δύναμη για να πολεμήσουμε τους κατακτητές με θυμό και σαρκασμό. Δίνουμε μάχη, αλλά το κάνουμε με αστεία – άλλωστε, το χιούμορ κάνει τα πάντα πιο εύκολα. Νομίζω ότι οι άνθρωποι που ζουν υπό κατοχή χρειάζονται πραγματικά κάτι τέτοιο αυτή τη στιγμή. Όταν τελικά απελευθερωθούμε, θα βγούμε όλοι από τις σκιές και θα βγάλουμε τις μάσκες μας. Νομίζω ότι όλοι θα σοκαριστούν. Ποτέ δεν θα σκεφτόσασταν, γνωρίζοντας αυτές τις γυναίκες, ότι θα ήταν ικανές να ξηλώσουν ρωσικές σημαίες και να τις κάψουν σε μια αυλή.

John Leslie

Ορισμένοι στη Δύση ασκούν πιέσεις στην Ουκρανία να παραχωρήσει εδάφη στη Ρωσία... Παρόλο που ο Μπάιντεν έχει δεσμευτεί δημοσίως ότι θα υποστηρίξει την Ουκρανία μέχρι τέλους, η κυβέρνησή του προσπάθησε να πείσει την κυβέρνηση του Ζελένσκι για την ανάγκη προετοιμασίας των διαπραγματεύσεων. Σύμφωνα με την Washington Post, ήδη από το φθινόπωρο του 2022, οι ΗΠΑ παρότρυναν κατ’ ιδίαν την Ουκρανία να «σηματοδοτήσει ένα άνοιγμα για διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία και να εγκαταλείψει τη δημόσια άρνησή της να συμμετάσχει σε ειρηνευτικές συνομιλίες εκτός αν ο πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν απομακρυνθεί από την εξουσία». Η Washington Post ανέφερε ότι «Αμερικανοί αξιωματούχοι ορκίζονται δημοσίως να στηρίξουν το Κίεβο με τεράστια ποσά βοήθειας “για όσο χρειαστεί”, ενώ ελπίζουν σε μια λύση στη σύγκρουση που τους τελευταίους οκτώ μήνες έχει προκαλέσει ένα εξοντωτικό τίμημα στην παγκόσμια οικονομία και πυροδότησε φόβους για πυρηνικό πόλεμο».