Στα πολωνικά σύνορα: «Μια πολιτική που απλά αφήνει τους ανθρώπους να πεθάνουν»
Πρόκειται για μια ανθρωπιστική καταστροφή σε όλα τα επίπεδα, η οποία συμβαίνει εδώ στη μέση της Ευρώπης. Οι πολιτικοί ενδιαφέρονται μόνο για την υπεράσπιση των συνόρων, κανείς δεν αναφέρει καν την ανθρωπιστική βοήθεια, την οποία χρειάζονται απεγνωσμένα οι πρόσφυγες. Το κρύο γίνεται όλο και πιο δυνατό, οι θερμοκρασίες πέφτουν κάτω από το μηδέν. Οι άνθρωποι δεν έχουν στέγη πάνω από το κεφάλι τους, δεν έχουν τίποτα να φάνε, δεν έχουν ζεστά ρούχα. Υπάρχουν γυναίκες που έχουν αποβάλει. Η Πολωνία αρνείται να παράσχει οποιαδήποτε ιατρική ή ανθρωπιστική βοήθεια στους ανθρώπους που ζητούν προστασία, παρά τις εκκλήσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Οι άνθρωποι πεθαίνουν. Όχι επειδή δεν έχουμε τα μέσα να τους σώσουμε. Αλλά επειδή εμείς, επειδή η Ευρώπη, τους έχουμε αφήσει να πεθάνουν. Είναι ένας εφιάλτης.
Το πραγματικό έγκλημα είναι το καθεστώς των συνόρων – Δικαιοσύνη για τον Ν.* και τον Χασάν
Έπειτα από ναυάγιο, επιζών αντιμετωπίζει ποινή μεγαλύτερη των 230 ετών με την κατηγορία ότι «οδηγούσε την βάρκα» και πατέρας κατηγορείται για τον θάνατο του εξάχρονου παιδιού του. Στα ελληνικά νησιά, η πολιτική της ποινικοποίησης και της αποτροπής των προσφύγων κλιμακώνεται: σε μία πρωτοφανή δίωξη, ο Ν., ένας νεαρός πατέρας, κατηγορείται για τον πνιγμό του εξάχρονου γιου του κατά τη διάρκεια ενός ναυαγίου. Θα δικαστεί μαζί με τον συνεπιβάτη του, τον Χασάν, ο οποίος αντιμετωπίζει ισόβια κάθειρξη με την κατηγορία ότι οδηγούσε τη λέμβο – μια συνήθης πρακτική στα εξωτερικά σύνορα της Ευρώπης.
Νεοφιλελεύθερη αποθέωση: Η COP26 ιδρύει την παγκόσμια αγορά της πυρκαγιάς και την προσφέρει στους καπιταλιστές εμπρηστές, σε βάρος των λαών
Daniel Tanuro
Η Διάσκεψη της Γλασκώβης (COP26) θα έπρεπε κατά προτεραιότητα: 1) να συγκεκριμενοποιήσει την υπόσχεση των «αναπτυγμένων» χωρών να δώσουν στο Πράσινο Ταμείο για το κλίμα, από το 2020 και μετά, τουλάχιστον εκατό δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο για να βοηθήσουν τον παγκόσμιο Νότο να αντιμετωπίσει την κλιματική πρόκληση, 2) να αναγκάσει αυτές τις χώρες να παρέμβουν οικονομικά για να καλύψουν τις τεράστιες απώλειες «των λιγότερο αναπτυγμένων χωρών» και των νησιώτικων κρατών, 3) «να μεγαλώσει τις κλιματικές φιλοδοξίες» των κυβερνήσεων για να συγκεκριμενοποιήσει τον στόχο που είχε υιοθετήσει η COP21 (Παρίσι, 2015): «να διατηρηθεί η αύξηση της θερμοκρασίας αρκετά κάτω από τους 2°C ενώ θα συνεχίζονται οι προσπάθειες για να μην ξεπεραστεί ο 1,5°C σε σύγκριση με την προβιομηχανική περίοδο». [Αναδημοσίευση από Contra-xreos]
Ευρώπη: Γιατί η ακροδεξιά μοιάζει ασυγκράτητη ενώ η αριστερά πάει από το κακό στο χειρότερο; του Γιώργου Μητραλιά
Ένα ερώτημα ταλανίζει τα τελευταία χρόνια τους αριστερούς, και όχι μόνο, στην Ελλάδα και σε ολάκερη την Ευρώπη: Τι συμβαίνει και ανεβαίνει ασταμάτητα η άκρα δεξιά; Γιατί η ακροδεξιά μοιάζει ασυγκράτητη ενώ η αριστερά πάει από το κακό στο χειρότερο ; Το κακό είναι μάλιστα ότι όσο και αν ψάχνουν, οι αριστεροί μας δεν βρίσκουν καμιά ουσιαστική απάντηση στη δίκαιη απορία τους. Φυσικά, η δεξιά και το κεφάλαιο κάνουν πολύ καλά τη δουλειά τους, αλλά από εκεί και πέρα μόνο ομιχλώδεις αναλύσεις που λίγο-πολύ καταλήγουν όλες τους στη ρουτινιέρικη « διαπίστωση » ότι για όλα θα πρέπει μάλλον να ευθύνεται... ο στραβός γιαλός και όχι κάτι άλλο !
Δ.Σ.Α. ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΣ, ΟΧΙ ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΟΣ-του Κ. Παπαδάκη
Το αληθινό δίλημμα είναι αν ο Δ.Σ.Α. θα επανέλθει στον αγωνιστικό και ένδοξο δρόμο που χάραξαν μεγάλες μορφές της υπεράσπισης των δικαιωμάτων και ελευθεριών μέσα και έξω από τα δικαστήρια, δημιουργώντας ιερές παρακαταθήκες και κάποιες φορές πληρώνοντας και με την ζωή τους την ίδια το τίμημα για την ανιδιοτελή υπερασπιστική δράση τους ή θα συνεχίσει στο δρόμο της υποβάθμισης και της ανυποληψίας. Η διαχρονική ιστορία και δράση της Εναλλακτικής Παρέμβασης Δικηγόρων Αθήνας από το 1990 μέσα και έξω από το Δ.Σ. του Δ.Σ.Α, στις Γενικές Συνελεύσεις, η ανάδειξη από την ίδρυσή της του ζητήματος των εργασιακών σχέσεων…
Προσωπικές Μαρτυρίες: του Μπάμπη Ματσκαλίδη... όπως έζησε τα γεγονότα στις 16 - 17 Νοέμβρη 1973
Τελικά η γενιά μου με το Πολυτεχνείο πολιτικοποιήθηκε. Ζήσαμε και είδαμε πως το κράτος, ακόμη και αυτό που στηριζόταν στο στρατό και στα όπλα δεν ήταν παντοδύναμο. Πιστέψαμε στη δύναμη του λαού και ζήσαμε καταστάσεις που οι επόμενες γενιές ίσως ποτέ να μην τις ζήσουν. Ήταν η εποχή που αρχίσαμε το ψάξιμο και το πολύ διάβασμα. Βρήκαμε μέσα στην παρανομία απαγορευμένα βιβλία και συγκροτηθήκαμε ιδεολογικά… Σήμερα η νέα γενιά, η μόνη ελπίδα για αυτή την χώρα, θα βρει το δικό της "Πολυτεχνείο". Θα έρθει και αυτηνής η ώρα για να αφήσει το δικό της ιστορικό αποτύπωμα.
Μετά τις νόθες εκλογές στη Νικαράγουα, ο Ντανιέλ Ορτέγκα παραμένει δικτάτορας
Έχοντας συλλάβει και φυλακίσει τους σημαντικότερους αντιπάλους του εβδομάδες πριν από τις εκλογές, ο πρόεδρος Ντανιέλ Ορτέγκα επανεξελέγη στις 7 Νοεμβρίου για τέταρτη συνεχή θητεία, την πέμπτη συνολικά, με ποσοστό 75% των ψήφων, σύμφωνα με τους υπεύθυνους των εκλογών της Νικαράγουας.
Τυνησία: Μακριά από την άνοιξη
Στις 25 Ιουλίου 2021 ο πρόεδρος της Τυνησίας Καΐς Σαγέντ απέπεμψε την κυβέρνηση και ανέστειλε τη λειτουργία του κοινοβουλίου, προσδίδοντας στον εαυτό του έκτακτες εξουσίες. Τα μέτρα αυτά θέτουν υπό αμφισβήτηση το δημοκρατικό πλαίσιο και τα δικαιώματα που αποκτήθηκαν με την πτώση του δικτάτορα Μπεν Αλί το 2011.
«Ούτε μία λιγότερη!» - μαζικές διαδηλώσεις στην Πολωνία
Δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν σε περισσότερες από 70 πολωνικές πόλεις στις 6-8 Νοεμβρίου 2021, απαιτώντας, όπως και πέρυσι, το δικαίωμα των γυναικών να επιλέγουν, με αφορμή το θάνατο μιας εγκύου στο νοσοκομείο Πσζίνα, ενώ οι γιατροί περίμεναν να σταματήσει να χτυπά η καρδιά του εμβρύου.
Καπιταλισμός και ομοφυλοφιλική ταυτότητα
Αυτό που ονομάστηκε απελευθέρωση των ομοφυλοφίλων δημιουργήθηκε μετά τον αριστερό ριζοσπαστισμό που υπήρχε στο δεύτερο μέρος της δεκαετίας του 1960, είτε στα κινήματα φυλετικής δικαιοσύνης είτε σε μια εκδοχή του ριζοσπαστικού φεμινισμού είτε στο αντιπολεμικό κίνημα. Επειδή ήταν συναφές με αυτά τα κινήματα, ξεκίνησε με την παρόρμηση να αμφισβητήσει αυτό που τότε ονομαζόταν «το σύστημα». Έτσι, όταν συμβαίνει το Στόνγουολ, υπάρχουν ήδη εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες σε όλη τη χώρα. Οι νέοι άνθρωποι είναι ήδη πολιτικοποιημένοι, και σε αυτό το πλαίσιο εξαπλώνεται πολύ γρήγορα και πολύ ριζικά.
Μια επανάσταση στο χρώμα: 100 χρόνια από τις «Δεσποινίδες της Αβινιόν» του Πικάσο
Οι Δεσποινίδες της Αβινιόν είναι μια ελαιογραφία σε καμβά που ξεκίνησε ο Πικάσο στα τέλη του 1906 και ολοκληρώθηκε το καλοκαίρι του 1907. Έχει ύψος οκτώ πόδια, πλάτος επτά πόδια και οκτώ ίντσες και εκτίθεται από το 1937 στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης. Ο πίνακας απεικονίζει πέντε γυμνές γυναίκες, σαφώς πόρνες σε οίκο ανοχής. Από τις τρεις γυναίκες στα αριστερά, η πρώτη απεικονίζεται πλάγια, προφανώς τραβώντας πίσω μια κουρτίνα για να αποκαλύψει τις άλλες, ενώ η δεύτερη και η τρίτη απεικονίζονται μετωπικά, κοιτάζοντας ευθεία από τον καμβά.
