Η ιστορική κρίση του καπιταλισμού αρχίζει να έχει ορατές επιπτώσεις σε όλα τα επίπεδα. Οι ιμπεριαλιστικές και οι ενδο-ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις που τροφοδοτούνται από τις περιφερειακές δυνάμεις οδηγούν σε ανοιχτούς πολέμους. Η επίθεση της Ρωσίας ενάντια στην Ουκρανία τροφοδοτεί την επαναστρατιωτικοποίηση της ευρωπαϊκής αστικής τάξης. Ο γενοκτονικός πόλεμος που ξεκίνησε το Ισραήλ έχει οδηγήσει σε νεοαποικιακές «ειρηνευτικές συμφωνίες» στην Παλαιστίνη, ενώ ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός χρησιμοποιεί για άλλη μια φορά και τη στρατιωτική επέμβαση στη Λατινική Αμερική, αλλά ταυτόχρονα και την επιβολή ενός απάνθρωπου αποκλεισμού κατά της Κούβας. Υπάρχουν και άλλοι πόλεμοι εναντίον λαών και μειονοτήτων στην Υεμένη, τη Βιρμανία, το Σουδάν, το Κονγκό, τη Συρία και το αφρικανικό Σαχέλ.

Χαράλαμπος Κουρουνδής

Η παρούσα μελέτη προσεγγίζει την προτεινόμενη προσθήκη [στο άρθρο 106], εντάσσοντας τον προβληματισμό επ’ αυτής στο πλαίσιο ενός συνολικού αναστοχασμού για το άρθρο 106 το οποίο κατεξοχήν ρυθμίζει τη σχέση μεταξύ κράτους και οικονομίας στο ισχύον Σύνταγμα. Για να επιτύχει αυτόν τον σκοπό παρουσιάζει την ιστορική πορεία προς τη ρύθμιση αυτής της σχέσης εκκινώντας από τη μεταπολεμική περίοδο κατά την οποία η Ελλάδα αποτέλεσε εξαίρεση στον δυτικοευρωπαϊκό κανόνα της κατοχύρωσης σχετικών διατάξεων στο Σύνταγμα. [Αναδημοσίευση από Νομαρχία]

Γιώργος Σαπουνάς

Ο πόλεμος ΗΠΑ - Ισραήλ εναντίον του Ιράν (και ταυτόχρονα του Ισραήλ στον Λίβανο)ξέσπασε σε μία περίοδο που χαρακτηρίζεται από την έξαρση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, των εξοπλισμών και των πολέμων και την απορρύθμιση των διεθνών σχέσεων, κανόνων, διεθνών οργανισμών γενικά, με εντάσεις και εντός του ΝΑΤΟ μεταξύ χωρών της ΕΕ και των ΗΠΑ, με πρωταγωνιστικό εκφραστή της «μετα – παγκοσμιοποίησης» εποχής τον ακροδεξιό Τραμπ, σε πολιτικές συνθήκες ανόδου της ακροδεξιάς διεθνώς και υποχώρησης της αριστεράς. Η επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν ήρθε μετά την απαγωγή Μαδούρο, τις απειλές προς την Κούβα, την Γριλανδία και ευρύτερα, τον γενοκτονικό πόλεμο του Ισραήλ στην Παλαιστίνη που δεν έχει τελειώσει, την εισβολή της Ρωσίας και τον πόλεμο στην Ουκρανία που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. [Αναδημοσίευση από το RProject]

Το πρώτο αντιφασιστικό συνέδριο για την κυριαρχία των λαών αποτέλεσε μια μοναδική εμπειρία· πουθενά αλλού στον πλανήτη δεν έχει επιτευχθεί κάτι παρόμοιο. Αντιπροσώπευε ένα ευρύ αντιφασιστικό και αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο, που ξεπερνούσε κατά πολύ τα όρια των επαναστατικών οργανώσεων. ⁠Ωστόσο, είχε περιορισμούς, οι οποίοι απορρέουν από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα διεθνιστικά κινήματα αντίστασης. Manuel Rodriguez Banchs, Penelope Duggan, Israel Dutra, Antoine Larrache, João Machado, Reymund de Silva και Eric Toussaint, μέλη της Διεθνούς Επιτροπής καθώς και του Γραφείου της 4ης Διεθνούς.

Léon Crémieux

Στις 15 Μαρτίου (πρώτος γύρος) και στις 22 Μαρτίου (δεύτερος γύρος) διεξήχθησαν δημοτικές εκλογές στη Γαλλία. Η σύγχυση που έχει προκύψει, ένα χρόνο πριν από τις προεδρικές εκλογές, αποτελεί ένδειξη κατακερματισμού του μπλοκ του κέντρου και της δεξιάς, κάτι που ενδέχεται να οδηγήσει σε στροφή προς την ακροδεξιά και, μπροστά σε αυτό, σε διάσπαση των δυνάμεων του Nouveau Front populaire (Νέο Λαϊκό Μέτωπο – NFP), γεγονός που θέτει σε κίνδυνο την οικοδόμηση μιας ενιαίας εναλλακτικής λύσης.

Ilya Boudraitskis

Μπορούμε ωστόσο να υποστηρίξουμε ήδη από τώρα ότι το πουτινικό καθεστώς γνώρισε, σε διάστημα πάνω από είκοσι ετών, μια σταδιακή εξέλιξη: από τον αποπολιτικοποιημένο νεοφιλελεύθερο αυταρχισμό σε μια βίαιη δικτατορία. Πρόκειται για μια εξέλιξη που μοιάζει γελοιογραφική, αλλά απορρέει ακριβώς από την «κανονικότητα» μιας καπιταλιστικής κοινωνίας όταν αυτή αντιμετωπίζει οικονομική κρίση, μαζικές κοινωνικές ανισότητες και μια τάξη πραγμάτων που δεν μπορεί να κρατηθεί παρά με εσωτερική καταστολή και εξωτερικό ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Αυτό είναι το «κανονικό» και το οικείο στο καθεστώς του Πούτιν: η παθητικότητα και η ατομικοποίηση της κοινωνίας, ο αντιδραστικός αντι-οικουμενισμός της ρητορικής του, και όλο αυτό πολλαπλασιασμένο από την κυνική λογική των ελίτ. [Αναδημοσίευση από Περιοδικό «Τέσσερα»]

Η ήττα του αμερικανοσιωνιστικού ιμπεριαλισμού είναι κάτι που όλοι ευχόμαστε!! Όμως έχοντας πει αυτό σε καμία περίπτωση δεν υποστηρίζουμε το καθεστώς των μουλάδων, παρ’ ότι θέλουμε να διώξει τους ιμπεριαλιστές με την ουρά στα σκέλια, ηττημένους. Πιστεύω ότι στις ΗΠΑ το γόητρο της κυβέρνησης Τράμπ θα καταπέσει και αυτό θα ενδυναμώσει το no kings και γενικά τη ριζοσπαστικοποίηση που βλέπουμε να αναπτύσσεται στις ΗΠΑ. Θα συμβεί κατ’ αναλογία αυτό που ο Τρότσκι ισχυρίζεται ότι θα συμβεί σε μια ενδεχόμενη  “ήττα της Αγγλίας. Οι προϋποθέσεις υπάρχουν για να συμβεί αυτό στις ΗΠΑ.  

Joseph Daher

Μετά τη στρατιωτική επιχείρηση της Χεζμπολλάχ στις 2 Μαρτίου, ο ισραηλινός στρατός κατοχής βομβάρδισε για άλλη μια φορά τα νότια προάστια της Βηρυτού, καθώς και πόλεις και χωριά στο νότο και στην κοιλάδα της Μπεκάα. Στη συνέχεια, ξεκίνησε νέα επίγεια επίθεση στο νότιο Λίβανο με στόχο την επέκταση της «ζώνης ασφαλείας» κατά μήκος των συνόρων. Στο νότο λαμβάνουν χώρα άμεσες στρατιωτικές συγκρούσεις μεταξύ μαχητών της Χεζμπολλάχ και δυνάμεων του ισραηλινού στρατού κατοχής, ενώ η Χεζμπολλάχ έχει εκτοξεύσει βαλλιστικούς πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς από βόρεια του ποταμού Λιτάνι. Ταυτόχρονα, ο ισραηλινός στρατός κατοχής έχει εκδώσει εντολές εκκένωσης μεγάλης κλίμακας, προκαλώντας ουσιαστικά μαζικές, αναγκαστικές εκτοπίσεις πληθυσμού στα νότια προάστια της Βηρυτού, στην κοιλάδα της Μπεκάα και σε ολόκληρη την περιοχή νότια του ποταμού Λιτάνι, που αντιπροσωπεύει περίπου το 14% του λιβανικού εδάφους.

Siyavash Shahabi

Στο Ιράν, το να μιλάει κανείς για μια «παγκόσμια ενεργειακή κρίση» μπορεί μερικές φορές να μοιάζει σαν να μιλάει για κάτι μακρινό, κάτι που αφορά τη ζωή άλλων ανθρώπων. Σε μια κοινωνία που εδώ και χρόνια αντιμετωπίζει τον πληθωρισμό, την κατάρρευση του νομίσματος, τις κυρώσεις, τη διαρθρωτική διαφθορά και την πολιτική καταπίεση, όλα αυτά παράλληλα με την οργανωμένη λεηλασία των πόρων και την υποτίμηση της εργασίας, η άνοδος των διεθνών τιμών του πετρελαίου ή η απότομη αύξηση του κόστους του φυσικού αερίου στην Ευρώπη μπορεί αρχικά να φαίνεται ως δευτερεύον ζήτημα. Όμως, τα Στενά του Ορμούζ δεν μπορούν να ειδωθούν από αυτή την απόσταση. Η σημασία αυτής της στενής θαλάσσιας οδού έγκειται ακριβώς στο γεγονός ότι ωθεί τον πόλεμο πέρα από τα σύνορα του Ιράν και τον μετατρέπει σε πρόβλημα για άλλους.

Alleanza Antiautoritaria

Η αλληλεγγύη δεν είναι ένα σύνθημα. Είναι μια υλική στάση. Σημαίνει να επιλέξεις πλευρά όταν δεν υπάρχει τέλεια επιλογή. Και σήμερα, το να επιλέξεις σημαίνει να σταθείς στο πλευρό όσων αντιστέκονται, όσων αρνούνται να παραδοθούν, όσων προσπαθούν να υπερασπιστούν τη ζωή και την ελευθερία τους ακόμη και μέσα σε τρομακτικές συνθήκες. Όλα τα άλλα είναι ρητορείες. Και η ρητορική, όταν καλύπτει την εγκατάλειψη των καταπιεσμένων, παύει να είναι αβλαβής. Γίνεται συνενοχή.