Καρλ Μαρξ

Στο κλαν, στην οικογένεια, ανήκε η περιοχή όπου είχε εγκατασταθεί, ακριβώς όπως στη Ρωσία, η γη που καταλαμβάνεται από μια κοινότητα αγροτών δεν ανήκει στους μεμονωμένους αγρότες, αλλά στην κοινότητα. Έτσι, η περιοχή ήταν κοινή ιδιοκτησία της οικογένειας. Σύμφωνα με αυτό το σύστημα, δεν μπορούσε να υπάρχει θέμα ιδιωτικής ιδιοκτησίας, με τη σύγχρονη έννοια του όρου, όπως δεν μπορούσε να υπάρχει θέμα σύγκρισης της κοινωνικής ύπαρξης των μελών της φυλής με εκείνη των ατόμων που ζουν στη σύγχρονη κοινωνία μας. Η διαίρεση και υποδιαίρεση της γης αντιστοιχούσε στις στρατιωτικές λειτουργίες των μεμονωμένων μελών του κλαν. Ανάλογα με τις στρατιωτικές τους ικανότητες, ο αρχηγός τους εμπιστευόταν διάφορες εκτάσεις γης, ακύρωνε ή επέκτεινε κατά βούληση τις ιδιοκτησίες των μεμονωμένων αξιωματικών, και αυτοί με τη σειρά τους μοίραζαν στους υποτελείς και υπο-υποτελείς τους κάθε ξεχωριστό κομμάτι γης.

Καρλ Μαρξ

Από ιστορική άποψη, έχει διατυπωθεί μόνο ένα σοβαρό επιχείρημα για την αναπόφευκτη διάλυση της ρωσικής αγροτικής κοινότητας: αν πάμε πολύ πίσω στο χρόνο, λέγεται, ένας περισσότερο ή λιγότερο αρχαϊκός τύπος κοινοτικής ιδιοκτησίας μπορεί να βρεθεί παντού στη Δυτική Ευρώπη. Αλλά με την πρόοδο της κοινωνίας έχει εξαφανιστεί παντού. Γιατί να γλιτώσει από την ίδια μοίρα μόνο η Ρωσία; Η απάντησή μου είναι ότι, χάρη στον μοναδικό συνδυασμό συνθηκών στη Ρωσία, η αγροτική κοινότητα, η οποία εξακολουθεί να είναι εδραιωμένη σε εθνική κλίμακα, μπορεί σταδιακά να αποτινάξει τα πρωτόγονα χαρακτηριστικά της και να αναπτυχθεί άμεσα ως στοιχείο συλλογικής παραγωγής σε εθνική κλίμακα. Ακριβώς επειδή είναι σύγχρονη με την καπιταλιστική παραγωγή, η αγροτική κοινότητα μπορεί να αξιοποιήσει όλα τα θετικά της επιτεύγματα χωρίς να υποστεί τις [τρομερές] ανατροπές της. Η Ρωσία δεν ζει απομονωμένη από τον σύγχρονο κόσμο, ούτε έχει πέσει θύμα, όπως οι Ανατολικές Ινδίες, μιας κατακτητικής ξένης δύναμης.

Andy Durgan

Στην πλούσια βιβλιογραφία που αφορά τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο, παρουσιάζεται συχνά ως μια πάλη μεταξύ δημοκρατίας και φασισμού. Αυτή η άποψη είναι σχεδόν κυρίαρχη σε τμήματα της αριστεράς, πολλά από τα οποία έχουν επηρεαστεί ιστορικά από τον σταλινισμό. Ωστόσο, μια τέτοια προσέγγιση έρχεται σε αντίθεση με την κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα της Ισπανίας της δεκαετίας του 1930. Συχνά, η ιστοριογραφία του Εμφυλίου Πολέμου παρουσιάζει τη διαίρεση μεταξύ των αντιφασιστικών δυνάμεων ως διαίρεση μεταξύ εκείνων που ήθελαν να δώσουν προτεραιότητα στον πόλεμο (κομμουνιστές, ρεπουμπλικάνοι και σοσιαλιστές) και της CNT και του POUM, που έθεταν τα συμφέροντα της επανάστασης πάνω από αυτά του πολέμου: μια διαίρεση μεταξύ πολέμου και επανάστασης. Ποτέ δεν συνέβη αυτό. Τόσο η CNT όσο και το POUM υποστήριζαν την ανάγκη να διεξαχθούν ταυτόχρονα ο πόλεμος και η επανάσταση, να διεξαχθεί ένας επαναστατικός πόλεμος. Τα δύο ήταν άρρηκτα συνδεδεμένα.

Χωρίς αμφιβολία, ο κατά Νετανιάχου «αντισημιτισμός» κάνει θραύση στις μέρες μας! Απόδειξη; Το Ισραήλ, το εβραϊκό κράτος που ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί όλους τους Εβραίους στον πλανήτη, είναι «το πιο μισητό κράτος στον κόσμο», όπως διαπιστώνει ο J.D. Vance, ο αντιπρόεδρος του Τραμπ, ο οποίος αρέσκεται να επισημαίνει ότι η κυβέρνησή του είναι η πιο φιλοϊσραηλινή στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών! Αυτή η διαπίστωση είναι αρκετά σοβαρή ώστε να αξίζει μια εξήγηση, καθώς μάλιστα οι ηγέτες αυτού του ισραηλινού κράτους δεν σταματάνε να λένε ότι όσοι επικρίνουν, και πόσο μάλλον «μισούν» τη χώρα τους, είναι ορκισμένοι «αντισημίτες».

Ο κ. Acosta δήλωσε: «Αυτή η ζωτικής σημασίας πρωτοβουλία έχει διπλό στόχο. Πρώτον, να συμβάλει στην ενίσχυση του ήδη σημαντικού επιπέδου υλικής βοήθειας που παρέχεται στον ουκρανικό λαό από ενώσεις αλληλεγγύης σε όλη την Ευρώπη. Αυτή η βοήθεια συνέβαλε στη διασφάλιση της επιβίωσης της Ουκρανίας τον περασμένο χειμώνα. Για τον επόμενο χειμώνα, η προσπάθειά μας θα πρέπει να είναι μεγαλύτερη. Ακόμη και σήμερα, το επίπεδο των ρωσικών επιθέσεων στις πόλεις της Ουκρανίας είναι το υψηλότερο από το 2022 -φανταστείτε πόσο δύσκολη θα είναι η ζωή κατά την επόμενη χειμερινή επίθεση του Πούτιν. Ο δεύτερος στόχος της Αποστολής θα είναι «να ευαισθητοποιήσει το κοινό σχετικά με τη δεινή κατάσταση της Ουκρανίας και να ενισχύσει την αλληλεγγύη μεταξύ των λαών.»

Στις 18 Ιουνίου, ο Μανουέλ Μαρέρο Κρουζ, πρωθυπουργός της Κούβας, παρουσίασε ένα πρόγραμμα 176 σημείων για τη ριζική αναδιάρθρωση της κουβανικής οικονομίας. Ο Μαρέρο απευθύνθηκε στο ακροατήριό του στην Εθνική Συνέλευση της Λαϊκής Εξουσίας υποστηρίζοντας ότι «ο σοσιαλιστικός σχεδιασμός δεν αποκλείει, αλλά πρέπει να ενσωματώνει και να ρυθμίζει τους κανόνες της αγοράς». Όπως συνηθίζεται στο μονοκομματικό κράτος της Κούβας, αυτό που οι πολιτικοί ηγέτες δεν δηλώνουν ανοιχτά μπορεί να είναι πιο σημαντικό από αυτό που δηλώνεται ρητά. Έτσι, ο Μαρέρο δεν ανέφερε τίποτα σχετικά με το ότι οι μεταρρυθμίσεις αυτές προκλήθηκαν από τα επανειλημμένα τελεσίγραφα του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ και του Υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο προς την κουβανική κυβέρνηση...

Αν τα Βαλκάνια θέλουν να αποφύγουν να γίνουν μια ακόμη περιφερειακή ζώνη για megaprojects των ελίτ και πεδίο αντιπαραθέσεων μεταξύ υπερδυνάμεων που επιδιώκουν την εκμετάλλευση φυσικών πόρων, πρέπει να κάνουμε κάτι περισσότερο από το να σκεφτόμαστε με όρους εθνικού κράτους. Στην πραγματικότητα, αυτό ανοίγει επίσης χώρο για μια επανεξέταση της ίδιας της έννοιας των Βαλκανίων. Πρόσφατα, η Περιφερειακή Συμμαχία για την Προστασία της Φύσης των Βαλκανίων, ένα δίκτυο με πάνω από τριάντα οργανώσεις σε ολόκληρη την περιοχή που περιλαμβάνει και τη Συμμαχία Οικολογικών Οργανώσεων της Σερβίας, εξέφρασε την πλήρη υποστήριξή της προς τους περιβαλλοντικούς ακτιβιστές, τις τοπικές κοινότητες και τους πολίτες της Αλβανίας...

Κάθε χρόνο οι Ιταλοί παραπονιούνται για το γεγονός ότι η «spiaggia libera» (παραλία ελεύθερης πρόσβασης) ελαττώνεται συνεχώς. Ταυτόχρονα, τα ιδιωτικά θαλάσσια κέντρα, όπου πρέπει να πληρώσεις για μια ομπρέλα και μερικές ξαπλώστρες, υπερασπίζονται την ιδιωτικοποιημένη περιοχή τους με κάθε είδους φράγματα και τοίχους, προκειμένου να εμποδίσουν τους ανθρώπους να περάσουν από την παραλία τους. Ο νόμος ορίζει ότι 5 μέτρα της ακτογραμμής πρέπει να παραμένουν ανοιχτά για όλους – οι ιδιοκτήτες των ιδιωτικών παραλιών δεν μπορούν να τοποθετούν τις ξαπλώστρες τους ακριβώς δίπλα στο νερό. Έτσι, συνήθως δυσκολεύουν τη διέλευση από την ελεύθερη παραλία προς την παραλία με εισιτήριο.

Μέσω της υποστήριξης, για παράδειγμα, της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, ο «καμπισμός» περιθωριοποιεί όχι μόνο τις φεμινιστικές, αντικαπιταλιστικές και εξισωτικές πτυχές της εξέγερσης «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία», αλλά και τις πιθανές διεθνιστικές συνδέσεις της με άλλους αγώνες στην περιοχή. Ανάγοντας την αντίσταση στον δυτικό ιμπεριαλισμό σε «πρωταρχική αντίφαση», όλοι οι άλλοι αγώνες αναβάλλονται σε ένα αόριστο «όχι τώρα». Ο «καμπισμός» επιβάλλει έτσι έναν ψευδή συγχρονισμό: ετερογενείς αγώνες με διαφορετικούς ορίζοντες, επείγοντα ζητήματα και ρυθμούς υποτάσσονται σε έναν ενιαίο ρυθμό πολέμου. Αντίθετα, ο διεθνισμός υποστηρίζει μια διαφορετική πολιτική του χρόνου, που δεν διέπεται από την εθνικιστική επιταγή «πρώτα η εθνική ασφάλεια, μετά όλα τα άλλα».

Μετά τις τελευταίες κυρώσεις των ΗΠΑ, η κουβανική κυβέρνηση βρίσκεται πλέον αναγκασμένη να διαπραγματευτεί με την Ουάσινγκτον. Υπάρχει όμως μια διαπραγμάτευση που ανέβαλε επ’ αόριστον: η διαπραγμάτευση με τον ίδιο τον κουβανικό λαό, με την κοινωνία των πολιτών του νησιού, η οποία εδώ και χρόνια διαμαρτύρεται για πολιτικά δικαιώματα και, πάνω απ’ όλα, ενάντια στην πείνα. Η κυβέρνηση ανέβαλε επίσης επείγουσες οικονομικές μεταρρυθμίσεις που θα μπορούσαν να δώσουν στους Κουβανούς κάποια δυνατότητα να αναζωογονήσουν την οικονομία. Αποξενώθηκε από τον λαό της, και σήμερα επικρατεί η ευρεία αίσθηση ότι δεν έχει μείνει τίποτα να υπερασπιστεί κανείς.