Γιαρμούκ: Ο αφανισμός ενός παλαιστινιακού προσφυγικού καταυλισμού από τον Άσαντ
Omar Hassan
Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΗΕ, στο Γιαρμούκ ζούσαν πριν από το 2011 περίπου 160.000 άνθρωποι, στην πλειονότητά τους Παλαιστίνιοι. Ο οδηγός μου, ο Άχμαντ, λέει με υπερηφάνεια ότι κάποτε ήταν ένα από τα πιο δυναμικά οικονομικά μέρη της Δαμασκού, με εμπορικές περιοχές, βιομηχανικούς τομείς και πολλά άλλα. Με πηγαίνει να επισκεφθώ τον Αμπού Σαΐντ Αΐντι, έναν ηλικιωμένο άνδρα που γεννήθηκε το 1945 στο εξαφανισμένο πλέον παλαιστινιακό χωριό Λούμπια. Ζει στον καταυλισμό εδώ και δεκαετίες και διηγείται μια παρόμοια ιστορία για το Γιαρμούκ που κάποτε ήταν ένα ακμάζον κέντρο για τη ζωή των Παλαιστινίων... Δεν έχει μείνει τίποτα από αυτά τώρα.
Ο εθνικισμός της Βάγκενκνεχτ – μια νέα πυξίδα για την αριστερά;
Jorge Costa
Μία από τις χειρότερες συνέπειες του επεκτατισμού του Πούτιν και της εισβολής στην Ουκρανία ήταν η ριζοσπαστικοποίηση των παρεκκλίσεων, είτε στην Αριστερά, η οποία έχει γίνει το μαύρο πιόνι στη σκακιέρα των δευτερευουσών δυνάμεων, είτε σε εκείνους που έχουν φτάσει να κανονικοποιήσουν το ΝΑΤΟ ως αμυντικό προπύργιο – που ποτέ δεν ήταν... Το κόμμα της Βάγκενκνεχτ φαίνεται να είναι το απόλυτο παράδειγμα της Αριστεράς που αναλαμβάνει το ρόλο του μαύρου πιόνιου. Αλλά δεν είναι αυτός ο σωστός τρόπος για να το θέσουμε: η ταξική συμφιλίωση, η γερμανική υπεροχή και ο αντιμεταναστευτισμός, η συντηρητική συνθηκολόγηση – όλες αυτές οι αλλαγές έχουν ήδη απομακρύνει την Βάγκενκνεχτ από την Αριστερά.
Στη Δαμασκό η αριστερά συνεχίζει να οργανώνεται
Omar Hassan
Γρήγορα χαράσσονται γραμμές μεταξύ των υποστηρικτών και των αντιπάλων της νέας κυβέρνησης. Προς το παρόν, οι επικριτές της βρίσκονται κατά κύριο λόγο στο περιθώριο, αντιδρώντας σε συγκεκριμένα περιστατικά και πολιτικές χωρίς να καθορίζουν την ατζέντα. Αγωνίζονται να δημιουργήσουν θεσμούς και χώρους που θα τους επιτρέψουν να σκεφτούν, να οργανωθούν και να αντισταθούν συλλογικά.
Η Παλαιστινιακή Αρχή και η Ολοκλήρωση της Πολιορκίας
Gilbert Achcar
Από τη συμπλήρωση του πρώτου έτους του συνεχιζόμενου σιωνιστικού γενοκτονικού πολέμου στη Γάζα, δηλαδή από τον περασμένο Οκτώβριο, μια ντροπιαστική σκηνή διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια μας στη Δυτική Όχθη. Η ΠΑ της Ραμάλα αποφάσισε να συμπληρώσει την επίθεση που εξαπέλυσαν οι σιωνιστικές ένοπλες δυνάμεις στη Δυτική Όχθη παράλληλα με την εισβολή τους στη Λωρίδα της Γάζας – την πιο βίαιη ισραηλινή επίθεση στη Δυτική Όχθη, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης αεροπορίας, από την εποχή της καταστολής της Ιντιφάντα του Αλ Άκσα πριν από είκοσι και πλέον χρόνια. Όπως και το φθινόπωρο του 1994, η ΠΑ εξαπέλυσε μια αιματηρή επίθεση κατά των ένοπλων νεανικών παρατάξεων, ξεκινώντας από την πόλη Τούμπας και κορυφώνοντας τη συνεχιζόμενη επίθεση στον προσφυγικό καταυλισμό της Τζενίν, όπου στεγάζεται το Τάγμα της Τζενίν, μια ομάδα μαχητών της αντίστασης κατά της ισραηλινής κατοχής.
Η βάναυση πολιορκία της Τζενίν από την Παλαιστινιακή Αρχή βαθαίνει την κρίση νομιμοποίησής της
Yara Hawari
Στις 28 Δεκεμβρίου, η νεαρή φοιτήτρια δημοσιογραφίας Σάθα Σαμπάγ βγήκε από το σπίτι της στην κατεχόμενη πόλη Τζενίν της Δυτικής Όχθης, μαζί με τη μητέρα της και τα δύο μικρά παιδιά της αδελφής της. Λίγο αργότερα, πυροβολήθηκε στο κεφάλι και σκοτώθηκε από σφαίρα ελεύθερου σκοπευτή. Ήταν μόλις 21 ετών. Η Σάθα δολοφονήθηκε στον ίδιο προσφυγικό καταυλισμό όπου δολοφονήθηκε από το ισραηλινό καθεστώς το 2022 η έμπειρη δημοσιογράφος Σιρίν Αμπού Άκλεχ. Ωστόσο, η Σάθα δεν δολοφονήθηκε από στρατιώτη του ισραηλινού καθεστώτος. Σύμφωνα με την οικογένειά της, η σφαίρα που της στέρησε τη ζωή ρίχτηκε από τις Δυνάμεις Ασφαλείας της Παλαιστινιακής Αρχής (ΔΑΠΑ). Τον τελευταίο μήνα, οι ΔΑΠΑ πολιορκούν τον προσφυγικό καταυλισμό της Τζενίν, σε μια συντονισμένη προσπάθεια με τους Ισραηλινούς, στο πλαίσιο των προσπαθειών τους να καταπνίξουν την ένοπλη αντίσταση στη βόρεια Δυτική Όχθη.
Το σιχαμένο κτήνος δεν είναι νεκρό!
Nouveau Parti anticapitaliste (NPA)
Η δική μας κρίση έχει διατυπωθεί. Η Μαρίν Λεπέν προσποιήθηκε ότι άφησε στην άκρη τον αντισημιτισμό του πατέρα της (ο οποίος το 1987, σε ένα νεύμα προς τους ναζιστές αρνητές συντρόφους του, παρουσίασε τους θαλάμους αερίων ως «μια λεπτομέρεια της ιστορίας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου») και τον αντικατέστησε με τη νέα ισλαμοφοβία, κάνοντας έτσι τον ρατσισμό πιο μοντέρνο. Έκανε τον ρατσισμό αποδεκτό από την αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό. Ο Ζαν-Μαρί Λεπέν είναι νεκρός, αλλά το σιχαμένο κτήνος είναι πολύ ζωντανό. Πολεμήσαμε τον πατέρα και τους φίλους του για δεκαετίες και θα συνεχίσουμε να πολεμάμε τους κληρονόμους του.
Ο Ζαν-Μαρί Λε Πεν στον Πόλεμο της Αλγερίας
Phineas Rueckert
Στις 3 Αυγούστου 1957, μια αυτοκινητοπομπή στρατιωτικών φορτηγών σταμάτησε μπροστά από τον καθεδρικό ναό της Παναγίας των Παρισίων. Η παρέλαση των οχημάτων είχε ξεκινήσει από τη νότια Γαλλία προς την πρωτεύουσα, προχωρώντας παρά την αποπνικτική καλοκαιρινή ζέστη. Σε κάθε στάση κατά μήκος της διαδρομής, οι πρώην στρατιωτικοί που ηγούνταν της κίνησης πρόβαλαν μια ταινία μικρού μήκους για τους περίεργους θεατές. Οι εικόνες ήταν σκληρές για να τις παρακολουθήσει κανείς: Έδειχναν κοκκώδη πλάνα από βίαιες ενέργειες που διέπραξαν οι αντιαποικιακοί αντάρτες της Αλγερίας, το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (FLN), εναντίον Γάλλων στρατιωτών. Στα πλαϊνά των φορτηγών ήταν κρεμασμένα πανό. «Η Αλγερία είναι Γαλλία», έγραφε ένα από αυτά. Σε ένα άλλο: «Η εγκατάλειψη της Αλγερίας είναι εθνική αυτοκτονία».
«Αυτή η επανάσταση μόλις άρχισε»: Μια συνάντηση με την Αριστερά στη Δαμασκό
Omar Hassan
«Αυτή η επανάσταση μόλις άρχισε», λέει ο Φάντι, ένας άντρας γύρω στα 50, στα σκαλοπάτια του Υπουργείου Παιδείας της Συρίας. «Πρέπει να συνεχίσουμε να προχωράμε μπροστά. Δεν θα τελειώσει μέχρι να κατοχυρωθούν τα δικαιώματα όλων». Βρίσκομαι μαζί με περίπου 50 Σύριους, οι οποίοι διαμαρτύρονται για την κίνηση της νέας κυβέρνησης, υπό την ηγεσία της Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ (HTS), να μετατοπίσει το σχολικό πρόγραμμα σπουδών προς μια σεχταριστική και συντηρητική ισλαμιστική κοσμοθεωρία.
100 χρόνια Λένιν: άρθρα για τον Λένιν, τον λενινισμό και τη σοσιαλιστική οικοδόμηση
Συμπληρωθήκαν φέτος, στις 21 του Γενάρη του 2924, εκατό χρόνια από τον θάνατο του Βλαντίμιρ. Θα περίμενε κανείς ότι η επέτειος αυτή θα έδινε την ευκαιρία να υπάρξουν σημαντικά ιστορικά αφιερώματα, θεωρητικές συζητήσεις, και πολιτικές αξιολογήσεις για το έργο αυτού του μεγάλου επαναστάτη του εργατικού κινήματος και ενός από τους σημαντικότερους μαρξιστές θεωρητικούς του 20ου αιώνα. Τίποτα τέτοιο δεν συνέβη. Αναμφίβολα υπήρξαν μια σειρά από εκδηλώσεις που οργανώθηκαν από μαρξιστικά πολιτικά ρεύματα και ακαδημαϊκούς κύκλους, καμία από αυτές όμως δεν χαρακτηριζόταν από την προσπάθεια αποτίμησης του έργου του Λένιν στο φως των σύγχρονων εμπειριών που καθορίζονται από την σταλινική αντεπανάσταση του 1928-1933 και την κατάρρευση των σταλινικών δικτατοριών της ΕΣΣΔ και της Ανατολικής Ευρώπης το 1989-1991.
Η πτώση του Άσαντ είναι μια νίκη για τον συριακό λαό και τους καταπιεσμένους όλου του κόσμου!
International Workers League – Fourth International
International Unity of Workers – Fourth International
Revolutionary Communist International Tendency
Η Συριακή Επανάσταση, η οποία ξεκίνησε με τη λαϊκή εξέγερση τον Μάρτιο του 2011, οδήγησε στις 8 Δεκεμβρίου 2024 στην πτώση μιας 54χρονης δικτατορίας, με προόδους και πισωγυρίσματα κατά τη διάρκεια αυτών των δεκατριών ετών. Πρόκειται για ένα ιστορικό γεγονός – τόσο για την ίδια τη χώρα όσο και για τη Μέση Ανατολή αλλά και παγκοσμίως. Απελευθέρωσε τις λαϊκές μάζες από τον ζυγό της τυραννίας του Άσαντ και συνέτριψε μια από τις μακροβιότερες και πιο βίαιες δικτατορίες στον κόσμο. Κατέστρεψε έναν πυλώνα της ιμπεριαλιστικής τάξης στη Μέση Ανατολή, ο οποίος ήταν μαριονέτα του ρωσικού ιμπεριαλισμού (ο Πούτιν ήταν ένας από τους σημαντικότερους υποστηρικτές του Άσαντ), καθώς και του αστικού-κατασταλτικού ιρανικού καθεστώτος, και ο οποίος εξασφάλισε ότι το Ισραήλ δεν χρειαζόταν να ανησυχεί για τα βορειοανατολικά σύνορά του. Εμπνέει τις μάζες στην περιοχή και κάνει τους δικτάτορες να τρέμουν καθώς φοβούνται μια αναβίωση της Αραβικής Επανάστασης. Η επαναστατική ανατροπή του Άσαντ –ανεξάρτητα από τον ημιτελή δημοκρατικό της χαρακτήρα– είναι μια νίκη για τους εργάτες και τους καταπιεσμένους σε όλο τον κόσμο!
Στην Ελεύθερη Συρία
Omar Hassan
Όταν φτάνουμε στην πρωτεύουσα, οι εορτασμοί της Πρωτοχρονιάς βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη και πλήθος κόσμου βρίσκεται στους δρόμους. Η νέα κυβέρνηση φέρεται να έχει αποθαρρύνει τα πυροτεχνήματα, αλλά το διάταγμα δεν έχει ορατό αντίκτυπο∙ οι ήχοι αυτών των φιλικών εκρήξεων γεμίζουν τον νυχτερινό αέρα για ώρες. Το κέφι βρίσκεται στα ύψη και στη σχετικά μοντέρνα γειτονιά Μπαμπ Τούμα, οι λιγοστοί ένοπλοι φρουροί φαίνονται χαλαροί. Ωστόσο, τα παράπονα ακούγονται επανειλημμένα. Όλοι αυτοί με τους οποίους μιλάω λένε ότι η σχέση τους με την προηγούμενη κυβέρνηση καθορίστηκε από δύο πράγματα: την καταστολή και την οικονομική καταπίεση. «Η κυβέρνηση μας έκλεβε συνεχώς», λέει ένας άνδρας σε μια αγορά της Δαμασκού. «Αν κοιτούσες έναν στρατιώτη στραβά ή αν είχες κακή διάθεση, θα μπορούσαν να απαιτήσουν να πληρώσεις μια δωροδοκία επί τόπου, αλλιώς να σε συλλάβουν για ένα έγκλημα που δεν διέπραξες», εξηγεί μια νεαρή γυναίκα. «Κάθε σημείο ελέγχου ήταν μια ευκαιρία να αποσπάσουν χρήματα από τον κόσμο. Και υπήρχαν σημεία ελέγχου παντού».
