Bohdan Krawchenko

Μεταξύ του 1932 και του 1933 εκατομμύρια άνθρωποι στην Ουκρανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία πέθαναν από την πείνα στον μεγαλύτερο τεχνητό λιμό στην ιστορία της ανθρωπότητας. Οι υπεύθυνοι για αυτό το έγκλημα δεν οδηγήθηκαν ποτέ ενώπιον της δικαιοσύνης, δεν ανεγέρθηκαν μνημεία για τα θύματα του λιμού και η σοβιετική κυβέρνηση έκανε τα πάντα για να εξαφανίσει τα ίχνη αυτού του καταστροφικού γεγονότος.

International Socialist Alternative

Ως σοσιαλιστές, όμως, δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε τη μία ή την άλλη ιμπεριαλιστική δύναμη καθώς τσακώνονται για την τύχη της Ουκρανίας. Η μοίρα της ως ανεξάρτητης χώρας, απαλλαγμένης από εξωτερικές επεμβάσεις, δεν μπορεί να αφεθεί στην άρχουσα ελίτ του δυτικού ή του ρωσικού κεφαλαίου. Μόνο ένας ενωμένος αγώνας της εργατικής τάξης ενάντια στους πολεμοκάπηλους σε κάθε χώρα μπορεί να δημιουργήσει την κατάσταση στην οποία η Ουκρανία μπορεί να είναι πραγματικά ανεξάρτητη.

Η έξοδος από αυτή την κρίση εξαρτάται πάνω απ' όλα από την υπέρβαση της έλλειψης εμπιστοσύνης μεταξύ των ανθρώπων, οι οποίοι πλέον χωρίζονται από κρατικά σύνορα ή από ένα στρατιωτικό μέτωπο. Καλούμε τα προοδευτικά κινήματα στις χώρες της Δύσης να πείσουν τις κυβερνήσεις τους να διαγράψουν το εξωτερικό χρέος της Ουκρανίας. Ευχόμαστε στα αριστερά κινήματα της Ρωσίας κάθε επιτυχία στον αγώνα τους για την αποστρατιωτικοποίηση της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Κάνουμε έκκληση στους κατοίκους των αυτοανακηρυγμένων δημοκρατιών να αγωνιστούν μαζί με την υπόλοιπη Ουκρανία για το σοσιαλισμό και την ελευθερία. Θα δείξουμε ότι ο κόσμος είναι ενωμένος στους αγώνες του για ειρήνη και μια ζωή με αξιοπρέπεια για όλους

Τετάρτη, 23 Φεβρουαρίου 2022 01:09

Από το Αφγανιστάν στην Ουκρανία

Nancy Lindisfarne

Jonathan Neale

Είμαστε εναντίον της τρομερής ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία. Είμαστε επίσης εναντίον ενός ευρύτερου πολέμου και δεν θρηνούμε για την παρακμή της αμερικανικής παγκόσμιας ισχύος. Πράγματι, θα ήταν κακή ιδέα να συνταχθούμε με οποιαδήποτε πλευρά στη συνεχιζόμενη διαμάχη μεταξύ των υπερδυνάμεων. Μπροστά στην ανθρωπιστική καταστροφή στο Αφγανιστάν, τη σκληρότητα και τις ανισότητες της πανδημίας και την εκτυλισσόμενη πραγματικότητα του κλιματικού χάους, είναι παράλογο να πάρουμε το μέρος της μιας ομάδας καταπιεστών ενάντια στην άλλη.

Λέμε: Όχι πόλεμο για την Ουκρανία! Απόσυρση των δυνάμεων και του ΝΑΤΟ και της Ρωσίας! Όχι επέκταση του ΝΑΤΟ, διάλυσή του! Αποστρατιωτικοποίηση της Ευρώπης! Τέλος στις κούρσες των εξοπλισμών που καταβροχθίζουν πόρους που χρειαζόμαστε για να καταπολεμήσουμε τη φτώχεια και την κλιματική αλλαγή! Η πολιτική κληρονομιά στην οποία αναφερόμαστε είναι εκείνη των επαναστατών σοσιαλιστών που αρνήθηκαν να στηρίξουν τις αντιμαχόμενες πλευρές στο Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Με επικεφαλής τον Β. Ι Λένιν και την Ρ. Λούξεμπουργκ υποστήριζαν ότι η διεθνής σοσιαλιστική επανάσταση είναι η μόνη διέξοδος από ένα ιμπεριαλιστικό σύστημα στο οποίο η ανταγωνιστική συσσώρευση κεφαλαίου οδηγεί σε πολέμους.

Στις 21 Φεβρουαρίου, πραγματοποιήθηκε έκτακτη συνεδρίαση του Ρωσικού Συμβουλίου Ασφαλείας. Ως μέρος αυτής της θεατρικής πράξης, ο Πούτιν ανάγκασε τους πιο στενούς του υπηρέτες να του «ζητήσουν» δημόσια να αναγνωρίσει την ανεξαρτησία των λεγόμενων «λαϊκών δημοκρατιών» της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουχάνσκ [LPR] και της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντόνετσκ [DPR] στην ανατολική Ουκρανία. [Αναδημοσίευση από Αυτολεξεί]

Μια ανοιχτή πολεμική σύγκρουση είναι πιθανό να ξεσπάσει άμεσα στην Ουκρανία. Η αναμέτρηση αυτή, εφόσον πραγματοποιηθεί, θα είναι μια ιμπεριαλιστική αντιπαράθεση, άδικη και από τις δύο πλευρές. Και θα φέρει την καταστροφή για τους/τις εργαζόμενους/ες όλων των εμπλεκόμενων χωρών. [Αναδημοσίευση από Κόκκινη]

Ilya Boudraitskis

Από την άποψη της αριστεράς, η κατάσταση είναι απολύτως διαφορετική. Η ευρωπαϊκή αριστερά έχει χάσει κάθε ενδιαφέρον για διεθνισμό. Βλέπει τον κόσμο σαν μια σύγκρουση μεταξύ αμερικανικού ιμπεριαλισμού και αυτών που του αντιστέκονται. Η αντιιμπεριαλιστική αυτή θέση είναι κυρίαρχη σε πάρα πολλές δυνάμεις της αριστεράς στην Ευρώπη. Μεταξύ τους μάλιστα, παραδόξως, βλέπουμε και πολύ συμπάθεια απέναντι στον Πούτιν, καθώς αυτός θα αντιστεκόταν στην πολιτική κυριαρχία των ΗΠΑ. Μου φαίνεται ότι, με τη διένεξη στην Ουκρανία, είναι επείγον να αναζωογονήσουμε τη διεθνιστική προσέγγιση της ευρωπαϊκής αριστεράς στο χώρο της διεθνούς πολιτικής. Θα ήταν πολύ χρήσιμο για όλους μας. [Αναδημοσίευση από το Περιοδικό «Τέσσερα»]

Dave Kellaway

Δύο πρόσφατα γεγονότα στην Ιταλία δείχνουν ότι οι φασιστικές ομάδες βρίσκονται σε άνοδο. Στη φωτογραφία βλέπετε την κηδεία μιας φασίστριας με το όνομα Αλεσσία Αουτζέλο στις 10 Ιανουαρίου 2022. Το φέρετρό της είναι ντυμένο με μια ναζιστική σημαία και οι συγκεντρωμένοι φασίστες βροντοφώναξαν το καθιερωμένο «presente» όταν ακούστηκε το όνομά της, ενώ έκαναν και τον χαιρετισμό με υψωμένο χέρι. Τέτοιες ανοιχτές εκδηλώσεις φασισμού είναι παράνομες στην Ιταλία. Το ιταλικό Σύνταγμα του 1948 απαγορεύει οποιαδήποτε ανασύσταση φασιστικών κομμάτων, μετά την πτώση της φασιστικής δικτατορίας του Μπενίτο Μουσολίνι. Φυσικά, οι φασιστικές ομάδες αυτοαποκαλούνται με άλλα ονόματα για να αποφύγουν τη δίωξη.

Steve Cedar

Το ισπανικό κράτος δεν αποτελεί εξαίρεση, και η κύρια δύναμη της ακροδεξιάς που έχει αναδειχθεί τα τελευταία χρόνια είναι το Vox, ένα ακροδεξιό λαϊκιστικό κόμμα που αναπτύχθηκε με ανησυχητική ταχύτητα και έχει εκπροσώπηση και επιρροή στις αυτόνομες κοινότητες και πάνω από 50 μέλη του κεντρικού ισπανικού κοινοβουλίου. Στην πραγματικότητα, το Vox είναι μοναδικό σε σύγκριση με άλλα ακροδεξιά κόμματα στην Ευρώπη, καθώς αποτελεί απόσχιση από το κύριο παραδοσιακό συντηρητικό κόμμα (PP / Partido Popular) και όχι ένα νέο κόμμα. Η διάσπαση αυτή αποτελεί μέρος μιας προσπάθειας διάσωσης της (ταλαιπωρημένης από τη διαφθορά) Δεξιάς, όπως ήταν και η δημιουργία των Ciudadanos.

Το 1765 στις «Εξομολογήσεις» του, ο Ζαν -Ζακ Ρουσσώ αναφέρθηκε σε μια σπάταλη πριγκίπισσα που έκανε τη δήλωση: «αφού δεν έχουν ψωμί, ας φάνε παντεσπάνι». Κάμποσα χρόνια αργότερα επικράτησε πολύ εύκολα η φήμη ότι η φράση ειπώθηκε από τη Μαρία-Αντουανέτα, γυναίκα του Λουδοβίκου του 16ου. Ήταν φυσικό να επικρατήσει αυτή η φήμη, λόγω του μίσους που έτρεφε ο λαός απέναντι στους ηγεμόνες- βασιλείς, που ζούσαν μέσα στην κραιπάλη, ενώ ο λαός λιμοκτονούσε. Το σίγουρο είναι ότι το 1793 ο Λουδοβίκος και η Μαρία-Αντουανέτα δεν μπορούσαν να φάνε ούτε ψωμί, ούτε παντεσπάνι… γιατί όλοι γνωρίζουμε πώς κατέληξαν…

Σελίδα 13 από 280