Από τις 16 Σεπτεμβρίου, το Ιράν έχει βυθιστεί σε μια θύελλα γενικευμένων διαμαρτυριών ενάντια στην πολιτική της άρχουσας κλίκας. Αυτές ξεκίνησαν με τη βίαιη δολοφονία μιας νεαρής γυναίκας, της Ζίνα (Μάσα) Αμίνι, που χτυπήθηκε μέχρι θανάτου από την «αστυνομία των ηθών». Η διάρκεια και η έκταση των διαδηλώσεων σε όλες τις περιοχές της χώρας και από σχεδόν όλα τα στρώματα του πληθυσμού δείχνουν μια βαθιά δυσαρέσκεια και θυμό, που πάνε πολύ πιο πέρα από την απόρριψη του βαθιά περιοριστικού ενδυματολογικού κώδικα του καθεστώτος για τις γυναίκες. Οι αιτίες τους βρίσκονται και σε μία κοινωνική κατάσταση που επιδεινώνεται εδώ και χρόνια για πλατιά κομμάτια του πληθυσμού καθώς και στη μαζική καταστολή.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ https://www.aftoleksi.gr/. Η παρακάτω ανταπόκριση δημοσιεύτηκε στον ιστότοπο libcom.org από την ουκρανική ελευθεριακή κολεκτίβα assembly.org.ua με έδρα το Χάρκοβο. Περιγράφει ενδεικτικά την κατάσταση που επικρατεί στις κατεχόμενες περιοχές της Ουκρανίας και τον σπόρο της αλληλεγγύης που ξεπηδά μέσα στον τρόμο του πολέμου. Παρόμοιες ανταποκρίσεις τους μπορείτε να παρακολουθείτε τακτικά ΕΔΩ. Πάνω από 3.000 νέους τάφους κατέγραψε μια Γαλλίδα δημοσιογράφος Alexandra Dalsbaek στις αρχές του καλοκαιριού στη Μαριούπολη, σχεδόν ισοπεδωμένους [φωτογραφία]… Αλλά ακόμα και σε μια τέτοια μετα-αποκαλυπτική πραγματικότητα βορειοκορεατικού κοινωνικού ελέγχου, η λαϊκή αντίσταση και η αυτοοργάνωση είναι πιθανές!

Γιατί ο Πούτιν βομβαρδίζει τώρα "μαζικά" τις πόλεις της Ουκρανίας; Γιατί στέλνει τους πυραύλους του εναντίον των υποδομών και των πληθυσμών τους; Γιατί σκοτώνει αμάχους; Μα, απλούστατα επειδή έχει ήδη χάσει τον πόλεμο! Επειδή ο στρατός του δεν μπορεί να κάμψει την αντίσταση των Ουκρανών. Ή μάλλον, επειδή ο στρατός του υποχωρεί, σωρεύει ήττες, χάνει το ηθικό του και κινδυνεύει να καταρρεύσει. Όντας λοιπόν σε απόγνωση, ο Πούτιν απολύει τους στρατηγούς του τον έναν μετά τον άλλο και αλλάζει τακτική. Προσφεύγει στα "μεγάλα μέσα" με έναν μόνο στόχο: να κάμψει το ηθικό των Ουκρανών, του ουκρανικού πληθυσμού.

Τους τελευταίους μήνες οι συνέπειες του πολέμου στην Ουκρανία αναπτύχθηκαν περαιτέρω, καθώς ο ίδιος ο πόλεμος αλλά και ο ευρύτερος ανταγωνισμός ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις πέρασαν σε νέα φάση. Από τη μια μεριά, η σύγκρουση ανάμεσα στη Ρωσία και τους Δυτικούς μεταφράστηκε σε μια γενικευμένη ενεργειακή κρίση στην ΕΕ, που ενόψει του επερχόμενου χειμώνα ανησυχεί βαθιά τις ευρωπαϊκές ελίτ κυοφορώντας μεγάλες κοινωνικές αναταράξεις. Από την άλλη, οι πρόσφατες ήττες της Ρωσίας στα μέτωπα της Ουκρανία φανέρωσαν την εσωτερική αστάθεια και σαθρότητα του καθεστώτος Πούτιν. Αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο γενικότερα βρισκόμαστε σε μια φάση εντεινόμενων κλυδωνισμών του καπιταλισμού…

Στις 13 Σεπτεμβρίου, μια εικοσιδυάχρονη επισκέπτρια στην Τεχεράνη, η Ζίνα (Μάχσα) Αμινί, βρέθηκε αντιμέτωπη με την «αστυνομία ηθών» του Ιράν. Το υποτιθέμενο έγκλημά της ήταν ακατάλληλο ντύσιμο, για το οποίο συνελήφθη. Τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι ασυνήθιστες στο Ιράν, το οποίο κυβερνάται από μια αντιδραστική κυβέρνηση που καπηλεύτηκε τη μαζική εξέγερση του 1979 εναντίον του υποστηριζόμενου από τις ΗΠΑ μονάρχη της χώρας, Μοχάμμαντ Ρεζά Παχλαβί. Ωστόσο, ενώ οι περισσότερες συλλήψεις της αστυνομίας ηθών δεν οδηγούν σε θάνατο, για την Αμινί αποδείχθηκε το αντίθετο…Ο θάνατος της Αμινί αποδείχθηκε σπίθα, πυροδοτώντας ένα κύμα λαϊκών διαδηλώσεων σε όλο το Ιράν.

Η Πράτσι Πατανκάρ είναι συγγραφέας και ακτιβίστρια που γεννήθηκε στη Μαχαράστρα της Ινδίας. Το έργο της έχει δημοσιευτεί από το Al Jazeera, τον Guardian και πολλές άλλες εκδόσεις. Εδώ και πολλές γενιές, οι Νταλίτ της Ινδίας και άλλες καταπιεσμένες ομάδες αγωνίζονται για ίσα δικαιώματα ενάντια στην κυριαρχία των ανώτερων καστών. Η ιστορία των θαρραλέων αγώνων τους μπορεί να εμπνεύσει την αντίσταση ενάντια στην καταπίεση της Χιντούτβα του Ναρέντρα Μόντι σήμερα. Καθώς συμπληρώνει το εβδομηκοστό πέμπτο έτος της ανεξαρτησίας της, η Ινδία βιώνει μια αυταρχική στροφή που έχει διαρρήξει τις θεμελιώδεις αρχές της χώρας για κοσμική πολυμορφία και δημοκρατία.

Είναι ενδιαφέρον ότι σε μια 37λεπτη ομιλία για να δικαιολογήσει την θρασύτατη προσάρτηση τεσσάρων περιοχών της Ουκρανίας από τη Ρωσία, ο Πούτιν δεν ανέφερε ούτε μια φορά τους «Ναζί» ή την «αποναζιστικοποίηση», αυτά τα ανόητα τροπάρια που πίστεψαν κάποιοι αφελείς δυτικοί αριστεροί. Αντ' αυτού, όλα αφορούσαν τις δόξες της αυτοκρατορικής Ρωσίας των 1000 χρόνων, ενώ απευθυνόταν στα πιο αντιδραστικά τμήματα της δυτικής κοινωνίας με πολλές μυστικιστικές, θρησκευτικές, παραδοσιακές ανοησίες, όπως οι ακόλουθες: «Αυτοί [δηλαδή οι δυτικοί παγκοσμιοποιητές] έχουν ήδη προχωρήσει στη ριζική άρνηση των ηθικών, θρησκευτικών και οικογενειακών αξιών…

Οι κόλακες δημοσιογράφοι και οι πολιτικοί κάνουν να φαίνεται ότι ο σεβασμός προς τη βρετανική μοναρχία είναι η φυσική τάξη πραγμάτων. Αλλά η χώρα στην οποία βασιλεύει τώρα ο Κάρολος Γ΄ εξεγέρθηκε ενάντια στον συνονόματό του τον 17ο αιώνα για να αμφισβητήσει τα κληρονομικά του προνόμια… Η απάντηση στα μέσα ενημέρωσης, στους ιστορικούς και στους πολιτικούς που σκύβουν το κεφάλι, είναι τόσο απλή και τόσο συντριπτική σήμερα, όσο και όταν διατυπώθηκε για πρώτη φορά από τους Ισοπεδωτές τη δεκαετία του 1640. Τα λόγια αυτά ταξίδεψαν σε όλο τον κόσμο…: «Κανένας άνθρωπος δεν γεννιέται με ένα σαμάρι στην πλάτη του, και κανένας άνθρωπος με μπότες και σπιρούνια για να τον καβαλήσει».

Αναδημοσιεύουμε το παρακάτω κείμενο του Ντανιέλ Μπενσαΐντ όχι μόνο επειδή είναι εξαιρετικό αλλά και επειδή το επιβάλλει η ακραία βαρβαρότητα και τρομοκρατία αυτών των ημερών εκεί στις πόλεις της Ουκρανίας. Ξεχασμένη σε ένα "συρτάρι" για 8 χρόνια, ιδού λοιπόν η μετάφραση στα ελληνικά ενός σημαντικού κειμένου του Ντανιέλ Μπενσαΐντ, που ίσως είναι σήμερα ακόμα πιο επίκαιρο από τότε που γράφτηκε, το 2008…Αλλά μεγάλη και η χρησιμότητά του καθώς ο Μπενσαΐντ μάς παίρνει από το χέρι για να ξετυλίξει μαζί μας το κουβάρι του μίτου της Αριάδνης στο λαβύρινθο όλων των τρόμων και όλων των βιαιοτήτων της βάρβαρης εποχής μας...ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Γ. Μητραλιάς

Οι διαδηλώσεις που ξεκίνησαν στην Κούβα στις 29 Σεπτεμβρίου μοιάζουν με την αρχή του τέλους… Κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να συμβεί. Ίσως οι διαδηλώσεις να σταματήσουν από μόνες τους, αλλά το γεγονός και μόνο ότι δεν έχουν κατασταλεί –πέρα από τη συνεχή επίδειξη δύναμης και τις παρατεταμένες διακοπές ρεύματος στο διαδίκτυο τις νύχτες 29-30 Σεπτεμβρίου– τις έχει κάνει να εξαπλώνονται και να διατηρούνται όλο και περισσότερο στην Αβάνα. Αν η κυβέρνηση προσπαθήσει να τις καταστείλει, θα έχει πετάξει ένα σπίρτο σε μια θάλασσα από πετρέλαιο.