Κώστας Κούσιαντας

Η αύξηση των εκλογικών ποσοστών της Χρυσής Αυγής από το 0,29% (19.624 ψήφοι) των εθνικών εκλογών του 2009, στο 6,97% (441.018 ψήφοι) στις εκλογές της 6ης Μαΐου και η διατήρηση αυτού του ποσοστού στις εκλογές της 17ης Ιουνίου (6,92% και 425.980 ψήφοι) φωτογραφίζουν την αύξηση και τη συγκρότηση ενός πολιτικού ρεύματος ακροδεξιού ριζοσπαστισμού το οποίο αναδείχτηκε ως απάντηση στην κρίση του δεξιού χώρου στις εκλογές της 6ης Μαΐου, αλλά και ικανό να αντέξει χωρίς καθόλου απώλειες την τεράστια πολιτική και ιδεολογική πίεση της ΝΔ για ενότητα ολόκληρης της δεξιάς, προκειμένου να αποτραπεί το ενδεχόμενο σχηματισμού κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 17ης Ιουνίου.

Μια ήττα της συριακής επαναστατικής διαδικασίας και των στόχων της, θα σηματοδοτήσει πιθανότατα το τέλος της εμπειρίας των αυτόνομων περιοχών της Ροζάβα και των ελπίδων του κουρδικού λαού να αποφασίζει για το μέλλον του, καθώς θα βρίσκεται μπροστά στην αντίδραση πολλαπλών παραγόντων: του Δυτικού και του Ρωσικού Ιμπεριαλισμού, του αραβικού και του τουρκικού σοβινισμού και των αντιδραστικών ισλαμιστικών δυνάμεων. Από την άλλη πλευρά η συριακή επαναστατική διαδικασία δεν θα ήταν ολοκληρωμένη χωρίς τη δυνατότητα του κουρδικού λαού να αποφασίζει ελεύθερα για το μέλλον του: να αποσχιστεί ή να παραμείνει και να παλέψει μαζί με όλους τους δημοκράτες και τους προοδευτικούς για μια Δημοκρατική, Σοσιαλιστική και Κοσμική Συρία, που θα εγγυάται παράλληλα τα εθνικά του δικαιώματα.

Η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις 25-1-2015 δημιούργησε κλίμα αισιοδοξίας στην μεγάλη πλειοψηφία εργαζομένων και ανέργων. Ο άμεσος σχηματισμός κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, θόλωσε το προφίλ της «αριστερής κυβέρνησης», αλλά και μόνο η σκέψη ότι δεν υπήρχε ξανά στη θέση του Πρωθυπουργού ο Αντώνης Σαμαράς, και μόνο η εικόνα του Βαρουφάκη να λέει στον Ντάισεμπλουνγκ ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν συζητάει με την τρόικα, εξακολουθούσε να γεννά αισθήματα χαράς στην ταλαιπωρημένη, περιφρονημένη και ταπεινωμένη λαϊκή πλειοψηφία.

Αντώνης Λάσκαρης

Ο «Μοναχικός» (1973 – Εκδόσεις Ηλέκτρα) αποτελεί το μοναδικό μυθιστόρημα του Ιονέσκο και πραγματεύεται την «κάθοδο» ενός κοινού φαινομενικά ανθρώπου, που η τύχη του έφερε στο δρόμο του μια κληρονομιά, η οποία του επέτρεπε, όχι μόνο ν’ αφήσει τη «δουλεία» του για πάντα, αλλά και να ζήσει το υπόλοιπο των ημερών του άνετα, απολαμβάνοντας τη ζωή, απαλλαγμένος από το βάρος της καθημερινής επιβίωσης. Η προσωπική του αλήθεια όμως μόνο κοινή δεν μπορεί να χαρακτηριστεί.

Σελίδα 227 από 227