Ο Ιβάν Ντρούρυ Ζαρίν πραγματοποίησε αυτή τη συνέντευξη για το «Against the Current» με τον Μιχαήλ Λομπανόφ, Ρώσο δημοκρατικό σοσιαλιστή πολιτικό που είναι εξόριστος και ένας από τους διοργανωτές της «Ριζοσπαστικής Δημοκρατίας», κατά τη διάρκεια του διεθνούς αντιφασιστικού συνεδρίου στο Πόρτο Αλέγκρε της Βραζιλίας τον Μάρτιο του 2026. Το 2018, ο Μιχαήλ Λομπανόφ κέρδισε μια έδρα στο ρωσικό κοινοβούλιο, νικώντας με μεγάλη διαφορά έναν από τους πιο καλά χρηματοδοτημένους υποψηφίους του Πούτιν, σε μια ανατροπή που θύμιζε ορισμένες από τις πρόσφατες νίκες των δημοκρατικών σοσιαλιστών στις εκλογικές αναμετρήσεις των ΗΠΑ. Δεν μπόρεσε όμως να πάρει τη θέση αυτή ώστε να προωθήσει μια ανεξάρτητη, δημοκρατική σοσιαλιστική και αντιπολεμική πολιτική κατά της ρωσικής κυβέρνησης, καθώς του κλάπηκε η έδρα μέσω εκλογικής απάτης, ενώ η αστυνομία τον παρενοχλούσε, τον συνέλαβε, τον ξυλοκόπησε και έκανε έφοδο στο σπίτι του, αναγκάζοντάς τον να εγκαταλείψει τη χώρα.

Το Against the Current μίλησε με την Ξένια Καγκαρλίτσκαγια στο διεθνές αντιφασιστικό συνέδριο στη Βραζιλία, τον Μάρτιο του 2026, όπου συμμετείχε ως μέλος μιας μικρής ομάδας από τη Ρωσία και την Ουκρανία. Ο Ivan Drury Zarin πραγματοποίησε αυτή τη συνέντευξη με την Καγκαρλίτσκαγια σχετικά με τη φυλάκιση του πατέρα της, Μπόρις Καγκαρλίτσκι, από τον Πούτιν, καθώς και για την ομάδα της, Freedom Zone. Αφού ο πατέρας της, ο μαρξιστής φιλόσοφος και πολιτικός ακτιβιστής Μπόρις Καγκαρλίτσκι, συνελήφθη και καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια σε ρωσική σωφρονιστική εγκατάσταση επειδή έκανε σατιρική πολιτική αναφορά, η Ξένια Καγκαρλίτσκαγια ίδρυσε την οργάνωση «Freedom Zone» για την υποστήριξη των Ρώσων πολιτικών κρατουμένων.

Η εισβολή στην Ουκρανία επιτάχυνε τις γενικότερες ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες του Κρεμλίνου, ιδιαίτερα στην Αφρική, όπου θέλει μάλιστα να εκμεταλλευτεί το αντιαποικιακό κλίμα για να προωθήσει τις δικές του αυτοκρατορικές φιλοδοξίες. Μεταξύ των πολλών εννοιών που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, ο καμπισμός παραμένει εντυπωσιακά επίκαιρος στον σημερινό, ολοένα και πιο πολωμένο κόσμο. Ο όρος αυτός πλαισιώνει την παγκόσμια πολιτική ως διαίρεση μεταξύ δύο στρατοπέδων: της ιμπεριαλιστικής Δύσης, που θεωρείται η κύρια πηγή της παγκόσμιας εκμετάλλευσης και αστάθειας, και των υποτιθέμενων αντιιμπεριαλιστών αντιπάλων της. Ο όρος περιγράφει μια τάση υποστήριξης οποιασδήποτε δύναμης που αντιτίθεται στον δυτικό ιμπεριαλισμό και στους συμμάχους του -ανεξάρτητα από το πόσο αντιδραστικές, εκμεταλλευτικές ή ακόμη και ιμπεριαλιστικές μπορεί να είναι οι ίδιες αυτές δυνάμεις.

Αν, κατά την περιγραφή της σύγχρονης τάξης πραγμάτων και της εξουσίας της ολιγαρχίας του «cloud» (την οποία, κατά τη γνώμη μου, ο συγγραφέας αποκαλεί λανθασμένα «τεχνοφεουδάρχες»), ο Βαρουφάκης δίνει ελάχιστη προσοχή στη διαδικασία συσσώρευσης κεφαλαίου που στηρίζει την αναπαραγωγή του συστήματος, τότε, όταν στρέφεται προς τον σοσιαλισμό, παραμελεί ομοίως τους μηχανισμούς ανάπτυξης. Η εικόνα που προκύπτει είναι εντελώς στατική, όπως συμβαίνει συχνά με τα ουτοπικά οράματα. Το πρόβλημα είναι ότι, πρώτον, ο δημοκρατικός σοσιαλισμός είναι αδύνατος χωρίς δημοκρατικό σχεδιασμό· και, δεύτερον, ότι η ανάγκη για σχεδιασμό και συντονισμό των αναπτυξιακών προγραμμάτων προκύπτει από τις ίδιες τις συνθήκες της σημερινής παγκόσμιας κρίσης αναπαραγωγής, ανεξάρτητα από τις ιδεολογικές μας πεποιθήσεις.

Για εμάς ήταν σημαντικό να δείξουμε ότι μεταξύ των αριστερών υπάρχει ένα σημαντικό τμήμα που θεωρεί τον πόλεμο άδικο εκ μέρους της Ρωσικής Ομοσπονδίας, δεν αποδέχεται τις προσαρτήσεις και θεωρεί αδιαπραγμάτευτο το δικαίωμα των Ουκρανών στην άμυνα... Στους συντρόφους του εξωτερικού στείλαμε το μήνυμα ότι στη Ρωσία υπάρχουν αριστεροί που συνειδητοποιούν ότι η ήττα είναι η καλύτερη δυνατή έκβαση· ώστε οι δυτικοί αριστεροί να μην νομίζουν ότι στη Ρωσική Ομοσπονδία όλα είναι ήρεμα και καλά· να μην νομίζουν ότι στη ρωσική αριστερά επικρατεί ομόφωνη υποστήριξη ή, τουλάχιστον, ότι δεν υπάρχει αντίσταση στη λεγόμενη «ειδική στρατιωτική επιχείρηση». Και, φυσικά, αυτό είναι σημαντικό για να εξηγήσουμε την κατάσταση στους δυτικούς εργαζόμενους. [Αναδημοσίευση από Ουκρανία – Αλληλεγγύη]

Το Οικονομικό Φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης (3-6 Ιουνίου) εγκαινιάστηκε, την Τετάρτη, με την επίθεση ουκρανικών drones ενάντια σε έναν από τους μεγαλύτερους σταθμούς μεταφόρτωσης υγρών καυσίμων της Βαλτικής (Astra). Η σχετική παρακώλυση των αεροπορικών αφίξεων δεν ήταν το καλύτερο, ιδιαίτερα καθώς “φέτος συμμετέχουν κυρίως δεξιοί και ακροδεξιοί, ιδιαίτερα από τις ΗΠΑ, και οι κόρες του Πούτιν”, αλλά και καθώς, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, παρίσταται και εκπρόσωπος του Τραμπ (Rodney Mims Cook Jr) σε “έναν πολιτιστικό διάλογο επικεντρωμένο σε ανθρωπιστικές δράσεις

Alexey Sakhnin

«Είμαι σίγουρος ότι δεν είμαι ο πρώτος που σου το λέει αυτό. Αλλά σίγουρα κάτι συμβαίνει στη Ρωσία. Το νιώθεις στον αέρα. Περπατάς στο δρόμο, μπαίνεις στο μετρό, κάθεσαι σε ένα καφέ, και παντού ο κόσμος μιλάει για το ίδιο πράγμα.» Αυτό το μήνυμα μου το έστειλε χθες ένας σύντροφος που ζει ακόμα στη Ρωσία. Τέτοιες διαθέσεις είναι δύσκολο να μετρηθούν μέσω δημοσκοπήσεων. Αλλά συχνά αποκαλύπτουν τις απαρχές της αλλαγής με μεγαλύτερη ακρίβεια από ό,τι μπορούν οι επαγγελματίες δημοσκόποι.

После / Posle

Στις αρχές Μαΐου, το καθεστώς του Πούτιν φαινόταν να αντιμετωπίζει μια «τέλεια καταιγίδα»: αδιέξοδο στο πεδίο της μάχης, οικονομική στασιμότητα και μια εμφανώς ανεπαρκή αντίδραση του κράτους σε κρίσεις που κυμαίνονταν από τις πλημμύρες στο Νταγκεστάν έως την επιδημία αφθώδους πυρετού στη Σιβηρία. Ταυτόχρονα, το Κρεμλίνο ενέτεινε τις διακοπές λειτουργίας του διαδικτύου κινητής τηλεφωνίας και επέκτεινε τις προσπάθειες των υπηρεσιών ασφαλείας για την ενίσχυση του ελέγχου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Ilya Boudraitskis

Μπορούμε ωστόσο να υποστηρίξουμε ήδη από τώρα ότι το πουτινικό καθεστώς γνώρισε, σε διάστημα πάνω από είκοσι ετών, μια σταδιακή εξέλιξη: από τον αποπολιτικοποιημένο νεοφιλελεύθερο αυταρχισμό σε μια βίαιη δικτατορία. Πρόκειται για μια εξέλιξη που μοιάζει γελοιογραφική, αλλά απορρέει ακριβώς από την «κανονικότητα» μιας καπιταλιστικής κοινωνίας όταν αυτή αντιμετωπίζει οικονομική κρίση, μαζικές κοινωνικές ανισότητες και μια τάξη πραγμάτων που δεν μπορεί να κρατηθεί παρά με εσωτερική καταστολή και εξωτερικό ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Αυτό είναι το «κανονικό» και το οικείο στο καθεστώς του Πούτιν: η παθητικότητα και η ατομικοποίηση της κοινωνίας, ο αντιδραστικός αντι-οικουμενισμός της ρητορικής του, και όλο αυτό πολλαπλασιασμένο από την κυνική λογική των ελίτ. [Αναδημοσίευση από Περιοδικό «Τέσσερα»]

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν και η άρχουσα ελίτ του είναι εμμονικοί με τη Δύση, «η οποία θεωρείται ταυτόχρονα ως ο κύριος αντίπαλος και ο μόνος δυνητικός εταίρος», γράφει ο Ilya Budraitskis, Ρώσος ιστορικός που εργάστηκε στο παρελθόν στη Σχολή Κοινωνικών και Οικονομικών Επιστημών της Μόσχας ... Σε αυτό το άρθρο γνώμης για το Mediapart, υποστηρίζει ότι αυτή η εμμονή «έχει τις ρίζες της στην αντιδραστική κληρονομιά της Ρωσικής Αυτοκρατορίας» και ότι το Κρεμλίνο «είναι διατεθειμένο να θυσιάσει χωρίς δισταγμό ακόμη και τους στενότερους συμμάχους του, αν χρειαστεί, αντιμετωπίζοντάς τους ως διαπραγματευτικά χαρτιά» στις σχέσεις του με τις Ηνωμένες Πολιτείες.