Judith Mendelsohn Rood

Το 1834, ο λαός της Ιερουσαλήμ και οι αγρότες της ενδοχώρας της επαναστάτησαν εναντίον του Ιμπραήμ Πασά για διάφορους λόγους. Ο λαός υπέφερε από τη βαριά φορολογία, η οποία είχε αποτελέσει την αιτία πολλών εξεγέρσεων στην περιοχή στο παρελθόν. Επιπλέον, ο Μοχάμμεντ ’Άλι στρατολογούσε μουσουλμάνους στο νέο του στρατό, τον οποίο ανέπτυσσε στην Αραβία εναντίον των Ουαχάμπι και στην Υεμένη. Αυτοί οι στρατεύσιμοι κατατάσσονταν στο στρατό για μια ζωή, χωρίς καμία ελπίδα επιστροφής στις πατρίδες τους. Οι στρατεύσιμοι προέβαιναν σε ακραίες ενέργειες για να αποφύγουν τη θητεία: κάποιοι τυφλώνονταν από το ένα μάτι ή έκοβαν το χέρι τους∙ άλλοι έκαναν τατουάζ με σταυρούς στα χέρια τους. Οι Αιγύπτιοι κατέφευγαν για χρόνια στη Συρία για να αποφύγουν τη στράτευση. Ο Μοχάμμεντ ’Άλι είχε την πρόθεση να δημιουργήσει μια δύναμη ικανή να αμφισβητήσει τον ίδιο τον σουλτάνο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στο πλαίσιο της εκστρατείας επιστράτευσης των Σύριων στον αιγυπτιακό στρατό, ο Ιμπραήμ Πασάς αφόπλισε τους κατοίκους της Ναμπλούς και της περιοχής γύρω από τη Χεβρώνα.

Fatima AbdulKarim

Σχεδόν 20 χρόνια μετά τη λήξη της δεύτερης Ιντιφάντα, ο ισραηλινός στρατός έχει επανέλθει πλήρως στη χρήση αεροπορικών επιθέσεων στη Δυτική Όχθη, ιδίως στο βόρειο τμήμα του κατεχόμενου εδάφους. Από τις 7 Οκτωβρίου, έχει εξαπολύσει περισσότερες από 46 επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη και αεροπορικές επιδρομές στην περιοχή – από τις τελευταίες σκοτώθηκαν 77 Παλαιστίνιοι, μεταξύ των οποίων 14 παιδιά, μέχρι τα τέλη Ιουνίου. Αυτό έχει δημιουργήσει μια κατάσταση που, για πολλούς Παλαιστίνιους, μοιάζει με μια «μικρογραφία της Γάζας» – μια κατάσταση στην οποία το Ισραήλ καταστέλλει τον λαό από τον ουρανό, αλλά και ένα παράδειγμα μιας εκστρατείας αντεπίθεσης που είναι καταδικασμένη να αποτύχει. Η Τζενίν υπήρξε ιδιαίτερος στόχος αυτής της εκστρατείας. Παρά τις δεκάδες στρατιωτικές εισβολές, τις δώδεκα αεροπορικές επιδρομές και τις εκτεταμένες επιχειρήσεις από τις 7 Οκτωβρίου, το Ισραήλ δεν μπόρεσε να καταστείλει την ένοπλη παλαιστινιακή αντίσταση στην πόλη και στον προσφυγικό καταυλισμό της –που καθοδηγείται κυρίως από την Ταξιαρχία της Τζενίν, μια ομάδα–ομπρέλα που αποτελείται από διάφορες παραστρατιωτικές παρατάξεις.

Seraj Assi

Στις 8 Ιουλίου 1972, ο Παλαιστίνιος συγγραφέας Γασσάν Καναφάνι βγήκε από το διαμέρισμά του σε ένα προάστιο της Βηρυτού, μπήκε στο Austin 1100 και άνοιξε τη μίζα. Μια χειροβομβίδα που περιείχε μια πλαστική βόμβα τριών κιλών, τοποθετημένη πίσω από τον προφυλακτήρα από πράκτορες της Μοσάντ, εξερράγη, ταρακουνώντας ολόκληρη τη γειτονιά. Ο Καναφάνι αποτεφρώθηκε ακαριαία, μαζί με τη δεκαεπτάχρονη ανιψιά του, Λάμις Νατζίμ. Ήταν μόλις τριάντα έξι ετών… Ο Καναφάνι πολέμησε με την πένα του, τόσο ως συγγραφέας όσο και ως εκπρόσωπος του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Ήταν, όπως έγραψε μια νεκρολογία, «ένας κομάντο που δεν πυροβόλησε ποτέ». Επαναστάτης συγγραφέας που γεννήθηκε την παραμονή της Μεγάλης Παλαιστινιακής Επανάστασης, ο Καναφάνι υπερασπίστηκε την παλαιστινιακή αντίσταση και απελευθέρωση. Αυτό τον έβαλε τελικά στο στόχαστρο των πρακτόρων της Μοσάντ, οι οποίοι δεν ανέχονταν καμία αντίσταση.

Γασσάν Καναφάνι

Φίλε μου ... Ποτέ δεν θα ξεχάσω το πόδι της Νάντιας, το ακρωτηριασμένο από την κορυφή του μηρού. Όχι! Ούτε θα ξεχάσω τη θλίψη που είχε πλάσει το πρόσωπό της και είχε ενσωματωθεί για πάντα στα χαρακτηριστικά του. Βγήκα από το νοσοκομείο της Γάζας εκείνη την ημέρα, με το χέρι μου να σφίγγει με σιωπηλό χλευασμό τις δύο λίρες που είχα φέρει μαζί μου για να δώσω στη Νάντια. Ο καυτός ήλιος γέμισε τους δρόμους με το χρώμα του αίματος. Και η Γάζα ήταν ολοκαίνουργια, Μουσταφά! […] Αυτή η Γάζα, στην οποία εμείς και οι καλοί της άνθρωποι είχαμε ζήσει επτά χρόνια Νάκμπα, ήταν κάτι καινούργιο. Μου φάνηκε ότι ήταν απλώς μια αρχή. Δεν ξέρω γιατί πίστευα ότι ήταν απλώς μια αρχή. Φανταζόμουν ότι ο κεντρικός δρόμος καθώς επέστρεφα στο σπίτι ήταν μόνο μια μικρή αρχή ενός μεγάλου, μακρύ δρόμου που οδηγούσε στη Σάφεντ. Τα πάντα σε αυτή τη Γάζα ήταν πένθος για το πόδι της Νάντιας το ακρωτηριασμένο από την κορυφή του μηρού, ένα πένθος που δε σταματά στο κλάματα, μια πρόκληση, αλλά περισσότερο κι απ’ αυτό ήταν κάτι σαν ανάκτηση του ακρωτηριασμένου ποδιού!

Gilbert Achcar

Ο Τζο Μπάιντεν δυστυχώς δεν θα καθίσει στο εδώλιο του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου – αυτό είναι σίγουρο. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, ωστόσο, ότι το δικαστήριο της ιστορίας, που είναι το δικαιότερο των ποινικών δικαστηρίων, θα συμπεριλάβει το όνομά του σε περίοπτη θέση στον κατάλογο των δραστών εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας.

Michael Karadjis

Είναι γνωστό ότι η γενοκτονία του Ισραήλ στη Γάζα γίνεται κατά κύριο λόγο δυνατή χάρη στη συνεχή προμήθεια δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων σε φονικό εξοπλισμό από τις Ηνωμένες Πολιτείες, γεγονός που τις καθιστά τον κύριο συνένοχο στη γενοκτονία, με τη Γερμανία να έρχεται δεύτερη σε απόσταση αναπνοής. Ένα σημαντικό δευτερεύον ερώτημα, ωστόσο, είναι το ποιος συνεχίζει να προμηθεύει το μεγαλύτερο μέρος του πετρελαίου και του άνθρακα του κράτους (το Ισραήλ έχει τις δικές του προμήθειες φυσικού αερίου στη Μεσόγειο) που κρατούν την ισραηλινή οικονομία και την πολεμική μηχανή σε λειτουργία. Μπορεί να εκπλήσσει κάποιους το γεγονός ότι οι κύριοι ένοχοι έχουν ασκήσει δημόσια κριτική στις ενέργειες του Ισραήλ, συμπεριλαμβανομένων των μελών των BRICS, της Ρωσίας, της Βραζιλίας, της Αιγύπτου και της Κίνας, καθώς και ορισμένων που έχουν καταδικάσει το Ισραήλ με τον πιο έντονο τρόπο, όπως το μέλος των BRICS, η Νότια Αφρική και, έμμεσα, η Τουρκία.

Gilbert Achcar

Τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία της UNICEF (Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για τα Παιδιά) δείχνουν ότι ο αριθμός των παιδιών που έχουν σκοτωθεί στη Λωρίδα της Γάζας έχει πλέον ξεπεράσει τα 14.000, πέραν του αριθμού των αγνοουμένων, των τραυματιών, των για πάντα ανάπηρων και των ορφανών, ο οποίος είναι πολλαπλάσιος. Όσον αφορά τον αριθμό των παιδιών-θυμάτων στην Ουκρανία από την έναρξη της ρωσικής εισβολής τον Φεβρουάριο του 2022, σύμφωνα με την ίδια πηγή του ΟΗΕ, ανέρχεται σε πάνω από 600 νεκρά και 1.350 τραυματισμένα. Έτσι, ο αριθμός των παιδιών που σκοτώθηκαν σε εννέα μήνες ισραηλινής εισβολής στη Λωρίδα της Γάζας είναι 23 φορές μεγαλύτερος από τον αριθμό των παιδιών που σκοτώθηκαν σε τριάντα μήνες ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία. Η «βαρβαρότητα της Ρωσίας», όπως την αποκάλεσε ο Μπάιντεν, φαίνεται μάλλον μέτρια σε σύγκριση με τη βαρβαρότητα του σιωνιστικού κράτους, το οποίο υποστηρίζει.

Rita Adel Mohammad

Όσον αφορά την αλληλεγγύη, αυτό που νομίζω ότι πρέπει να καταλάβουν και οι δύο λαοί είναι το εξής: είναι μια τόσο δύσκολη συζήτηση για τους ανθρώπους στην Παλαιστίνη, ή τον αραβικό κόσμο γενικότερα, και για τους ανθρώπους στην Ουκρανία, επειδή τα τραύματά μας προέρχονται από πολύ διαφορετικά μέρη. Για τους Ουκρανούς, το τραύμα συνδέεται με τη Σοβιετική Ένωση, με τη Ρωσία, μιλάμε για τον ρωσικό ιμπεριαλισμό. Για τον αραβικό κόσμο, μιλάμε για τον ιμπεριαλισμό που κυριαρχείται από τη Δύση, μιλάμε για το ΝΑΤΟ, μιλάμε για τον πόλεμο στο Ιράκ που είναι ακόμα μια πολύ νωπή πληγή στην πρόσφατη αραβική ιστορία. Για μένα, μιλώντας ως Παλαιστίνια Ουκρανή, υπάρχουν πολλά τραύματα από την πλευρά της μητέρας μου και πολλά τραύματα από την πλευρά του πατέρα μου, αλλά ιστορικά, απλά δεν συναντιούνται, επειδή προέρχονται από δύο αντίθετες δυνάμεις, οι οποίες βρίσκονται σε αντιπαράθεση από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου.

Omar Hassan

Κατά την ανάπτυξη μιας ανεξάρτητης ανάλυσης της Χαμάς, πρέπει να αποφύγουμε τις απλουστευτικές αντιδράσεις στη σιωνιστική προπαγάνδα ή την εξύμνηση μιας αφηρημένης «αντίστασης». Από τη μία πλευρά, υπερασπιζόμαστε απόλυτα το δικαίωμα των Παλαιστινίων να αγωνίζονται για την αυτοδιάθεση, ακόμη και με τη βία. Ωστόσο, η υπεράσπιση αυτών των βασικών εθνικών δικαιωμάτων δεν απαιτεί από εμάς να υπερασπιζόμαστε την όποια οργάνωση αναδεικνύεται στο προσκήνιο σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή, και σίγουρα όχι να υπερασπιζόμαστε κάθε τακτική που χρησιμοποιείται. Αυτό θα ήταν τριτοκοσμικός εθνικισμός, όχι μαρξισμός. Ο αντιιμπεριαλισμός δεν είναι κάτι τόσο απλό όσο το να βάλουμε ένα συν εκεί που οι ιμπεριαλιστές βάζουν ένα πλην.

Simón Rodríguez Porras

Ένας από τους κύριους άγνωστους παράγοντες είναι η πολιτική του Μεξικού για την Παλαιστίνη. Συνεχίζοντας την παραδοσιακή μεξικανική στάση ουδετερότητας, η κυβέρνηση του Λόπεζ Ομπραδόρ υπήρξε απαθής, ακόμη και επιεικής, απέναντι στη γενοκτονία του Ισραήλ στη Γάζα. Άλλες κεντροαριστερές κυβερνήσεις στην περιοχή ήταν ανοιχτά επικριτικές ή και διέκοψαν τις σχέσεις τους με το Ισραήλ. Ο Λόπεζ Ομπραδόρ ζήτησε να συμμετάσχει στην προσφυγή της Νότιας Αφρικής κατά του Ισραήλ στο Διεθνές Δικαστήριο, αλλά αντιφατικά το έκανε επικυρώνοντας την ουδετερότητά του. Η μεξικανική κυβέρνηση εξακολουθεί να μελετά το ενδεχόμενο αναγνώρισης του παλαιστινιακού κράτους.