Κυριακή, 12 Απριλίου 2020 20:58

Soundgarden – The Temple of The Dog Κύριο

Γράφτηκε από

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί υποκειμενική άποψη μιας ιστορικής καταγραφής σαν προϊόν πειραματισμού με κριτήρια αισθητικής και ιδεολογίας, εκφράζοντας προσωπικές απόψεις για την τέχνη και τη μουσική, σε μια διαλεκτική σχέση με την πολιτική, την κοινωνική και την ιστορική συγκυρία, στα πλαίσια του καπιταλισμού και του συστήματoς.

    

Μαθήματα Αμερικανικής Μουσικής Ιστορίας Χ συνέχεια, για ένα συγκρότημα που γέννησε από τα σπλάχνα του την μουσική επανάσταση των αρχών των 90’s, την καθοδήγησε, την έθρεψε και την επέκτεινε σε κάθε γωνιά του πλανήτη ενώ έμεινε όρθιο μέχρι εκεί που το βαστούσαν τα πόδια του ώστε να την υμνήσει και να την θάψει στον κήπο του για να κρεμαστεί πάνω από το πτώμα της.

Οι Soundgarden ήταν το συγκρότημα που χάραξε για πάντα τον σύγχρονο hard rock και metal ήχο επηρεάζοντας και εκκολάπτοντας εκατοντάδες μπάντες και μουσικούς αλλά και συνειδήσεις στα 30 χρόνια πορείας και παρ’ όλο το μεγάλο κενό της προηγούμενης δεκαετίας, υπήρξαν από τους σημαντικούς “οδηγούς” της Generation X. Σχηματικά και μόνον ανάμεσα στο σημείο μηδέν και την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, την επικράτηση και την παντοδυναμία του καπιταλιστικού συστήματος και την νεοφιλελεύθερη επίθεση του στις λαϊκές μάζες και την παγκόσμια εργατική τάξη μέσω των αστών και των μηχανισμών των κρατών και των ανταγωνισμών μεταξύ τους, τον πρώτο πόλεμο στο Ιράκ με την εισβολή στη Μέση Ανατολή από τον Αμερικανικό Ιμπεριαλισμό και τους συμμάχους του, από τις κυβερνήσεις του Reagan στον Bush, όσο αντιδραστικά και αν ακούγονταν ή έμοιαζαν τα συγκροτήματα των αρχών της δεκαετίας των 90’s και με την πολιτική σύγχυση σε κάθε εργατική τάξη, τη γραφειοκρατία και τα Κ.Κ. του κόσμου, κάποιοι πιτσιρικάδες εκφράσαν μια κοινωνικοπολιτική αλήθεια έστω και συγκυριακά και πάντα σε επίπεδο τέχνης και αισθητικής. Αυτό ήταν ο διαχωρισμός της θέση, πρώτα κοινωνικά και δευτερευόντως ταξικά μιας γενιάς από την αστική τάξη της εποχής, που επικρατούσα επιτέθηκε κατά των εργατών και κατώτερων στρωμάτων της κοινωνικής κλίμακας, ταΐζοντάς τους με πολιτισμικά, εθνικιστικά και κυρίαρχα νεοφιλελεύθερα φυλετικά ή ακόμη και θρησκευτικά ιδεολογικά κριτήρια για να θολώσει τις αντιδράσεις για τις κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες του πολέμου και της ανεργίας και να καταστείλει τα πραγματικά πολιτικά και ταξικά αιτήματα και προστάγματα που προέκυψαν από τα κάτω.

 C8perZBXsAABNxb

  

Μουσικά, και στα τέλη της δεκαετίας των 80’s υπήρξε η ανάγκη για αμφισβήτηση των εκφυλισμένων και pop μεταλλαγμένων συγκροτημάτων της rock σκηνής του Los Angeles που είχαν “μαστουριάσει” από το πολύ χρήμα, το γκλίτερ, τη λακ στο μαλλί και ότι εκπροσωπούσαν. Το ιδίωμα του glam rock αλλά και ολόκληρης της λούμπεν μικροαστικής αισθητικής και της “ευμάρειας” του παγκόσμιου καπιταλισμού, των ανάλογων βλαχοποζεράδων έφτανε στο τέλος μιας παρηκμασμένης μουσικής κατεύθυνσης αλλά κυρίως της κοινωνίας της προοπτικής και των δικαιωμάτων από τα κάτω. Η ώρα της αμφισβήτησης και της αντίδρασης για την κατάρρευση των ονείρων ή των ελπίδων για καλύτερη ζωή και αξιοπρέπεια μιας νέας γενιάς που έρχεται να αντιμετωπίσει όλες τις τεκτονικές αλλαγές σε παγκόσμιο πολιτικό επίπεδο και σε ριζική αναδιαμόρφωση των ταξικών συσχετισμών, εκφράστηκε και σε επίπεδο μουσικής έχοντας πρώτα κοινωνική συνείδηση και στιχουργικό περιεχόμενο, με εκφραστές της όπως το progressive metal αλλά με προμετωπίδα το λεγόμενο κίνημα του “grunge” καθώς ανοίχτηκε σε πολύ ευρύτερα κοινωνικοπολιτικά στρώματα. Από την χλίδα του Hollywood και των πάμπλουτων προαστίων παραφουσκωμένα στη σιλικόνη και τη γκλαμουριά των νότιων ανατολικών πολιτειών της Καλιφόρνια, την υπερβολή και τη σήψη του Vegas και του star system ή τα φώτα της Νέας Υόρκης, η φωτιά ήρθε από τα εργατικά παραπήγματα και τις αποθήκες των αποκλεισμένων βόριων πιτσιρικάδων ξυλοκόπων του Seattle. Καρό πουκάμισα και α λύτες με τριμμένα παντελόνια, τρύπια All Star και Geta Martins (αρβύλες), αλλά περισσότερο παιδιά εργατών χωρίς μέλλον και προοπτική, έφτυσαν στη μούρη το σύστημα με τσαμπουκά και απάθεια, με προκλητική στάση και κυνισμό επαναπροσδιόρισαν τον σύγχρονο ήχο και τις χαμένες αξίες μια ολόκληρης γενιάς. Την εποχή εκείνη συγκροτήματα όπως οι Green River, οι Soundgarden, οι Mudhoney, οι Melvins, οι Black Flag και ήταν από τους πρωτοπόρους που έθαψαν το glam και hair rock, αφού βέβαια κάποιες από τις δισκογραφικές και παραγωγούς μυρίστηκαν χρήμα και αίμα.

   

cfntalkfotoband soundgarden 041818 lt 700x410

    

Η ιστορία από εκεί και πέρα είναι λίγο πολύ γνωστή με τους πρωτοστάτες της σκηνής να φτιάχνουν ένα υβρίδιο που λίγο αργότερα μετονομάστηκε σε μουσική επανάσταση και το όνομα αυτής ήταν “grunge”. Λέγεται ότι η φράση του Mark Arm τραγουδιστή των Green River και μετέπειτα Mudhoney, όταν του ζητήθηκε να περιγράψει τη μουσική τους, απάντησε “pure grunge, pure shit ήταν αυτή που προσδιόρισε όλα τα συγκροτήματα της σκηνής του Seattle και όσων ανέπτυξαν ή προσαρμόστηκαν στον νέο αυτό ιδίωμα και αισθητική. Η αποδοχή από τα υποβαθμισμένα, περιθωριακά και αποκομμένα αλλά και μικροαστικά στρώματα ήταν άμεση και εκφράστηκε στη 2η φάση του κινήματος από το 1991 και μετά, κυρίως από τους μεγάλους Soundgarden, Mud Honey, Screaming Trees, Alice In Chains, Pearl Jam και φυσικά τους Nirvana με το κλασικό Nevermind. Πανικός από τις δισκογραφικές και την ανεξάρτητη Sub Pop που ανέδειξε τα περισσότερα ονόματα αλλά και το τότε MTV που αναγκάστηκε να υποχωρήσει στο κύμα που με τον σκληρό κοινωνικοπολιτικό και αντισυμβατικό του ύφος απέναντι στο “παλιό” και ενάντια στη “νέα τάξη πραγμάτων”, αφομοίωσε και εξέλιξε το παρηκμασμένο metal με την (πεθαμένη πια από δεκαετίας) punk (παρά την αποδοκιμασία) σε ένα νέο ρεύμα αμφισβήτησης που εκφραζόταν σε πολλά επίπεδα της αμερικανικής και παγκόσμιας κοινωνίας. Με βασικά χαρακτηριστικά την αμεσότητα και την ευθύτητα, τη φθαρτότητα και την καταπίεση, τον αντισεξισμό και την πατριαρχία της αμερικανικής δεξιάς μικροαστικής και αστικής κοινωνίας, του “Tea Party” και των φονταμενταλιστών ρεπουμπλικάνων, ενεργοποίησε αντανακλαστικά προκαλώντας αντιδράσεις αλλά κυρίως μια νέα αισθητική άποψη των πραγμάτων για τον αποκλεισμό, την καταστολή και την απομόνωση των απόκληρών και των αποκομμένων από την κυρίαρχη ιδεολογία σαν ένα ηφαίστειο που ήταν έτοιμο να σκάσει από καιρό. Στο τέλος, ανανέωσε και άνοιξε κανάλια και σε νέα ιδιώματα αλλά και υποχρέωσε τα μεγάλα metal συγκροτήματα να επαναπροσδιορίσουν και να εξελίξουν τον ήχο τους προς αυτή τη νεωτερική κατεύθυνση. Ο James Hetfield τον Metallica ή ο Iommi των Black Sabbath τους αναφέρουν σαν επιρροή ή ακόμη μπάντες όπως οι Pantera και οι Machine Head επηρέασαν την ήχο τους μέχρι το stoner rock όπου οι Soundgaarden θεωρούνται εν μέρη προπομπός. Μέχρι τα μέσα των 90’s λίγοι ήταν όσοι άντεξαν τις πιέσεις από τα ζόμπι των δισκογραφικών με αποτέλεσμα η αυτοψία του grunge να δείξει αυτοπυροβολισμό. Αυτό που στο τέλος έμεινε από τον αριθμό των καλλιτεχνών που τίναξαν το κεφάλι τους είτε χτύπησαν over dose, δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης κινήτρου και αλήθειας αλλά κυρίως ποιότητας της προσφοράς τους στη μουσική πραγματικότητα και εξέλιξη, αλλάζοντας την οπτικής μας για τον κόσμο παρ’ όλο το θανατικό του τίμημα.

  

15536917c24afb9fbe7b6dea83dced8e

   

Οι Soundgarden δημιουργήθηκαν στο Seatlle το 1984 από τους Chris Cornell σαν τραγουδιστής και ντράμερ, τον κιθαρίστα Kim Thayil και τον μπασίστα Hiro Yamamoto. Το 1986 προστέθηκε και ο ντράμερ Matt Cameron όπου ήταν και το αρχικό line up της μπάντας. Το συγκρότημα ήταν καθοδηγητής αυτού του μουσικού κινήματος με χωρίς στακάτο αμιγώς μεταλλικό ήχο και χωρίς τα 2-3 ακόρντα του punk αλλά με τις βασικές αρχές των ιδιωμάτων, έρεαν συνεχώς σε ένα μαύρο ποτάμι καινοτόμων ηχότοπων που δύσκολα αντιγραφόταν παρά μόνο μπορούσε να παρακολουθείτε σαν φαινόμενο και πρωτοπόρο ειδικά στις πρώτες τους δουλειές. Επιβλητικές συνθέσεις με groove, indie, sludge rock επιρροές τους, καθώς γονατίζουν τις hard rock, punk και metal ή heavy blues καταβολές που τους άφησαν κληρονομιά οι πατέρες του είδους Black Sabbath, Led Zeppelin, The Stooges, MC5, επιστρέφοντας στις ρίζες του το σύγχρονο σκληρό ήχο από την κατρακύλα που είχε πάρει ολόκληρη τη δεκαετία των 80’s. Οργιώδες συναίσθημα και κρύο αίμα εκτελεστικής αφαιρετικής δεινότητας και προοπτικής, λειτούργησαν σαν ναρκαλιευτές με βρώμικες κιθάρες, χωρίς pozerάδικα lead αλλά με εναλλαγές στον ρυθμό, την ένταση και την ψυχεδέλεια. Κροταλίσματα και γυρίσματα, εκτινάξεις στο θεό με διαβολεμένα refrain εκρηκτικά riffs και καβαράθρωση στο κενό με αργόσυρτα και ήρεμα couplet. Με ένα βαρύτονο μπάσο που γεμίζει και αδειάζει, οδηγεί και χάνεται ανάμεσα στις δυο κιθάρες ελέγχει τις επιβλητικές ατμόσφαιρες και τη ψυχεδέλεια, συνδέεται σε σώμα rhythm session με τα μονολιθικά του κρουστά, κοφτά χωρίς υπερβολές. Αλλαγές κλήματος και διαθέσεων με τη μουσική τους να παίρνει μορφή μιας διχασμένης ψυχής που άλλοτε ζητά τη λύτρωση και άλλοτε τη τιμωρία μέσα από το δαίδαλο των συνθέσεων που παρουσιάζονται σε κάθε τους κυκλοφορία εκπέμπουν μια δαιμονιακή ενέργεια στη σκηνή ξεδιπλώνοντας τα επικίνδυνα μονοπάτια τους.

  

9224ea511b6998bbe8e84556836872c2

   

Άριστοι τεχνίτες των οργάνων που υπηρετούν, γεμάτοι καταχρήσεις και “ότι πίνετε και καπνίζετε” δεν διστάζουν να πειραματιστούν εξελίσσοντας τον ήχο τους, χωρίς όμως ούτε στιγμή να χάσουν τη ταυτότητά τους, δουλεύουν όσο γίνετε μακριά από κάθε ρεύμα ή τάση που θέλουν να επιβάλουν εξωγενείς παράγοντες και το ξεζούμισμα που επιχείρησαν οι δισκογραφικές εταιρείες, οι δημοσιογράφοι ή ακόμα και ο ίδιος κόσμος χωρίς να έχει συναίσθηση του ατόμου πίσω από τον δημιουργό. Δεν έχουν καθαρά καταγγελτικούς ή πολιτικοποιημένους αλλά περισσότερο κοινωνικοπολιτικούς στοίχους με ενδοσκοπική αντιδραστική προσέγγιση απέναντι στο σύστημα, προκαλώντας το θυμικό και φτύνοντας στη μούρη του τη σαπίλα και την υποκρισία της δομής και των θεμελίων του που είναι η πυρηνική οικογένεια, το αμερικανικό όνειρο και κράτος σε όλες τις παράμερους και τις εκφάνσεις τους. Οι Soundgarden είναι συγκρότημα βάσης δύσπεπτο, σκληροτράχηλο και υπόγειο που όσο ρεφόρμιζε προς τη κορυφή κράτησε τις καταβολές του και την αισθητική του σαν σημείο αναφοράς. Ασκούν κριτική στην υποκουλτούρα της δεξιάς και των βλαχοκαουμπόηδων των μικρό και μεσοαστικών συνδρόμων και ενστίκτων. Οι Soundgarden Έβαλαν φωτιά στον κήπο της Εδέμ με ήχους βγαλμένους από τα εσώτερα επίπεδα της ανθρώπινης αγωνίας όπου με σατανική ακρίβεια στο στόχο και το σκοπό τους πυρπολήσαν στα πόδια το αμερικανικό όνειρο και το συντηρητικό νεοφιλελεύθερο σύστημα που το καλλιεργούσε. Μιλούν για τον εκφυλισμός της πίστης στα είδωλα των δογμάτων σαν ένας ακόμη μηχανισμός του καπιταλισμού που απομακρύνεται από την φύση μετατρέποντας τον άνθρωπο σε εργαλείο καταστροφής των αρχετυπικών αξιών της ύπαρξης και της ισορροπίας. Γράφουν για ελευθερία στην έκφραση αλλά και για ταξική ελευθερία ενάντια σε κάθε μορφή εγκλεισμού που επιβάλεται από το σύστημα. Μια ουτοπική ριζοστικοποιημένη αισθητική έκφραση για αλλαγή του συστήματος τουλάχιστον σε κάτι που μπορεί να ζήσει και να αναπνεύσει ελεύθερο. Από τους λίγους που παρ’ όλη την απρόσμενη επιτυχία ολόκληρου του κινήματος του grunge, παρέμειναν από το περιθώριο, κριτικοί και μακριά από lifestyle σκουπίδια, απόμακροι και προσγειωμένοι στην επικοινωνία τους και μάλιστα από απόσταση παρατηρούσαν την αλλοίωση και την μετάλλαξη της σκηνής που άρχισε να αυτοπυροβολείται, μετατρεπόμενη σε μόδα και προϊόν, για νούμερα από τις εταιρίες, τους παραγωγούς, τους παρατρεχάμενους και τα Μέσα.

   

ChrisCornell Afterword

   

chris cornell performs pinkpop festival 1992 a billboard 1240 1148x1650 1 CornellChris Cornell: (20/7/1964 –18/5/2017) Είναι ο άνθρωπος “Φωνή”. Ένας σαμάνος. Ινδιάνος αυτόχθονας του βορά, ξυλοκόπος προσδιορισμένος ταξικά. Ξεκίνησε σαν βοηθός μάγειρα πριν γίνει ντράμερ με τους Thayil και Yamamoto μέχρι να σταθεροποιηθεί το αρχικό lineup των Soundgarden και να αναλάβει τα φωνητικά και την ρυθμική 2η κιθάρα. Αμφίσημος καλλιτέχνης, ευαίσθητος και όμως σκληρός σαν κορμός να ουρλιάζει για απώλεια, ανάγκη και εκδίκηση. Ένα συναίσθημα που ζει από την αποστροφή και ο λυρισμός μετουσιώνεται σε ψευδαίσθηση ή ωμή αλήθεια. Με μια αυθεντική φωνή μεγαλείο κατευθείαν από τα 70’s ο Cornell ερμηνεύει τη λύτρωση ή την τιμωρία μέσα από το δαίδαλο των συνθέσεων και των ιδεών του που ενδοσκοπικά εξωτερικεύει στο έργο και το ρόλο του με το συναίσθημα του να βγαίνουν μπροστά από τα εσώψυχα του δικαιολογώντας την αντιπαραβολή του με τον Robert Plant των Led Zeppelin. Το προσωπικό του στίγμα και μοναδικό του ύφος αναγνωρίσιμο και σαγηνευτικό ακόμη και στην πιο οργιώδη του μορφή. Διονυσιακός και καταληπτικός, με χρόνια προβλήματα με ουσίες και κατατονικές καταστάσεις, σε κάθε στροφή σε κάθε ακρόαση στοιχειώνει την απώλεια μέσα από την ίδια τη ζωή. Με σπάνια ερμηνευτική δεινότητα και στόφα είτε στα πιο σκληρά σκοτάδια των Soundgarden με ανεβάσματα στο θεό είτε με μια ακουστική κιθάρα με τους Axis Of Justice και τις δικές του δουλειές. Το 1990 δημιούργησε του Temple Of The Dog ένα σχήμα προς τιμή του κολλητού και συγκατοίκου Andrew Wood τραγουδιστή των Mother Love Bone που χτύπησε over dose στα 24 του χρόνια. Οι Temple Of The Dog αποτελούνταν από τους Chris Cornell και Matt Cameron (Soundgarden) και τον προπομπό των Pearl Jam που ήταν μέλη των Mother Love Bone, Stone Gossard, Mike McCready στις κιθάρες, Jeff Ament στο μπάσο και “κάποιον” Eddie Vedder. Μέσα στον χαμό της τότε σκηνής του Seatlle εμφανίστηκε και στην ταινία “Singles” όπου από εκεί μας έμεινε στο soundtrack το εξαιρετικό “Seasons” αλλά και η συμμέτοχή του σαν "Alice Mudgarden" για το “Right Turn" στο EP Sap των Alice In Chains. Εκτός από τις ακουστικές solo ερμηνείες και κυκλοφορίες στα 00’s, το άλλο μεγάλο του εγχείρημά του ήταν οι Audioslave, όπου και εκεί έκανε θαύματα μιας ανώτερης σχολής ερμηνειών και σύμπραξης ετερόκλητών ερεθισμάτων και θραυσμάτων.

    

KT13 1024x768 ThayilKim Thayil: Με ινδικές ρίζες στις ακουστικές κιθάρες ενσωμάτωσε ψυχεδελικά mantra και lead αφαιρετικών ακόρντων και γρήγορων δυνατών riffs διαπερνά την επιφάνεια με ατμοσφαιρικά και metalικά στοιχεία που τα εναλλάσσει μεταξύ τους σαν Βισνού της οργής. Οι αρχέγονες παραδοσιακού rock κιθάρες ηλεκτροσόκ με της λούπες και τα ανεβάσματα διαστέλλει και συστέλλει τις τονικότητες ή τους ρυθμούς με ευρηματική άνεση και πάνω απ’ όλα κατάρτιση και δεξιοτεχνία. Υποβλητικός και ταυτόχρονα μελωδικός συνδυάζει στοιχεία από την βαριά παράδοση του metal με ψυχεδέλεια και ambient τοπία σε ένα σύνολο που δύσκολα διαχωρίζετε από τους υπόλοιπους αλλά και καλύπτετε.

     

d5dq3z1deosz ShepherdBen Shepherd: Ο μεγαλόσωμος δούλευε σαν ξυλουργός και εργάτης πριν γίνει το θηρίο πίσω από το τεράστιο μπάσο δημιουργώντας άλλοτε παγωμένα συναισθήματα και άλλοτε να σκάβει χαντάκια. Δεινός και άγριος συνθετικά, συνέβαλε καταλυτικά σε κάθε κυκλοφορία του συγκροτήματος έχοντας και τα δευτερά φωνητικά. Με επιρροές από Chuck Dukowski των Black Flag και τον μέγιστο Mike Watt, οι μπασογραμμές του Shepherd έχουν την παραδοσιακή punk rock δυναμική αλλά με την ικανότητα να μεταλλάσσονται σε ρευστότητα και βρωμιά στις ενσωματώσεις τους είτε με τις κιθάρες είτε με τον Cameron. Μουντός και βαρύτονος είναι εξαιρετικός κιθαρίστας επίσης λειτουργεί υπόκωφα σχεδόν σε όλα τα επίπεδα.

     

bdd0b3bcd135e2b95fd614dbd98464ca CameronMatt Cameron: Ένας από τους εμβληματικότερους και επιδραστικότερους ντράμερ του χώρου που με την τεχνική του κατεβάζει πλαγιές βράχων με το παίξιμό του να μοιάζει σαν να χτυπάς κόκαλά πάνω στο tabla. Προσχώρησε στο συγκρότημα το 1986 από τους Skin Yard. Υπόγεια περάσματα και γεμίσματα σε σταθερό μέτρο αλλά και με ριπές, ο τύπος μεταμορφώνεται άλλοτε σε παλιρροιακό κύμα και άλλοτε σε κυματοθραύστη. Με συμβολή στη συνθετική διαδικασία καθώς έχει ευρεία αντίληψη της μουσική Ανεξάντλητος στους ρυθμούς και σταθερός στα μέτρα δίνει την απαραίτητη αίσθηση στιβαρότητας στη rhythm session του συγκροτήματος. Οι συμμέτοχές του σε άλλα projects όπως οι Wellwater Conspiracy και tour είναι αμέτρητες με σημαντικότερη την προσθήκη του στους Pearl Jam από το Binaural του 2000 μέχρι και σήμερα.

             

      

166976aScreaming Life - Fopp

Hunted Down – Entering - Tears To Forget - Nothing To Say - Little Joe - Hand Of God - Kingdom Of Come - Swallow My Pride – Fopp - Fopp (dub)

   

1987 και 1988 κυκλοφόρησαν τα Screaming Life και Fopp EPs αντίστοιχα από την Sub Pop. Πρώιμο underground της σκηνή του Seattle, ουρλιάζει και γρυλίζει για επαναπροσδιορισμό και πραγματική ζωή. Υπόκοσμοι ήχοι, ακουστικές αφηγήσεις και σπαρακτικές εκτελέσεις συνθέτουν ένα νοσηρό, καταραμένο ψυχισμό, εγκαταλειμμένο να ουρλιάζει σε ένα ερημωμένο τόπο Sabbaδικο και τόσο punkικό προσκυνάει τους Stooges με funk θράσος και τσαμπουκά χωρίς αναστολές και παράλληλα ψάχνοντας το ήχο του που είναι ακόμη τραχύς σε πρωτόλειο και πειραματικό στάδιο.

Hunted Down” με σκοτεινό punkικο ρυθμό αλλά και Sabbaδικά φωνητικά ντοπαρισμένο ξεκινάει για το “Enteringfunky σαλεμένο ντελίριο να σε μπάσει για τα καλά στο κλίμα. Το “Tears To Forget” που δεν ξέχασε από προήρθε εσωστρεφές για το αποστομωτικό “Nothing To Say” πιο βαρύ και ασήκωτο σαν μεταλλικό αμόνι ρίχνει κλοτσιά στη μούρη σε ότι glamourια και βλαχοpozerια παιζόταν εκείνη την εποχή. Στο “Hand Of God” καταλαβαίνεις ότι το χέρι του θεού είχε αγγίξει το συγκρότημα καθώς ότι κυκλοφόρησε μετά από πρώιμο progressive και stoner είχε περάσει κάτω από την ευλογία των Soundgarden. Το “ Kingdom Of Come” έκανε τον Joey Ramone να χαμογελάει και να τρίβει τα χέρια του, για το “Swallow My Pride” ρυθμικό σε punk ονειρώξεις αλλά και heavy συνουσία με το χθες για το πως θα ακούγετε το rock του αύριο. Το “Fopp” και Fopp (dub) κλείνουν με funky αυτοσχεδιασμούς, keyboards “μπλιμπλικια” και ότι να ‘ναι κιθάρες, κοροϊδευτικό και απαξιωτικό αποχαιρετά την poprock υποκουλτούρα της εποχής.

You've got nothing, nothing to say
Nothing but the one thing

Big bad word spell it with four letters
Nothing to say, you've got nothing to say
Oh my God, your words are out of balance
Nothing to say, you've got nothing to say
Nothing but the one thing
Nothing, nothing

You've got nothing, nothing to say
Nothing but the one thing
Nothing

  

    

      

Soundgarden UltramegaOK cover 3000x3000 300Ultramega OK

Flower - All Your Lies – 665 - Beyond The Wheel – 667 - Mood For Trouble - Circle Of Power - He Didn't - Smokestack Lightning - Nazi Driver - Head Injury - Incessant Mace

   

To 1988 υπογράφουν με την ανεξάρτητη SST Records και πάνε ένα βήμα παραπάνω όταν οι Modley Crow, Bon Jovie, Poison, και Skid Row σκουπίδια του Los Angeles έψαχναν τη λακ και το μεικ απ παραφουσκωμένοι στο χρήμα οι Soundgarden έβγαλαν το Ultramega OK, σχεδόν από τα underground punk rock υπόγεια του βορά δείχνοντας σε όλους τι μπορούν να κάνουν. Το ντεμπούτο των Soundgarden είναι πρωτόγονο και μονολιθικό. Εδώ έχουμε την αποτίναξη των στεγνών για την νέα πορεία της μουσικής κατεύθυνσης σαν ένα μείγμα καλοπαιγμένης hardcore punk-rock με στοιχεία από progressive και psychedelic rock των 70’s ανακατεμένα με Zeppelin και Purple.

Το “Flower” ξεκινά ζοφερό και σε καλωσορίζει σε ένα στοιχειωμένο κήπο από αγκάθια και δηλητηριώδη λουλούδια ενώ είναι και το πρώτο τους single από το Ultramega OK. Η ένταση ανεβαίνει με το “All Your Lies” σαν σε roller coaster από τις εναλλαγές στα είδη που ενσωματώνουν. Το αλήτικό “Mood For Trouble” με απανωτές και κοφτές κατεβασιές riffs στα couple πέφτει σε ατμοσφαιρικές διαθέσεις πατάει πάντα σε βαθιά σημεία και μετά ανεβαίνει και πάλι για “ξύλο”. Η καφρίλα του “Circle Of Power” γυρίζει τον punk circle pit για το υποχθόνια progressiveHe Didn't” και τον Cameron να δίνει ρεσιτάλ τυμπανιστικής ικανότητας. ToSmokestack Lightning” ρίχνει τις ταχύτητες σαν παλαιολιθικό blues σε πιο μαστουρωμένη και heavy μορφή αναρωτιέται “When you coming home”. Το καταιγιστικό “Nazi Driver” συνεχίζει καταραμένο και δηλητηριώδες σπάει ποδάρια για να κλείσει το αργόσυρτο “Incessant Mace” με ένα βραχύβιο κιθαριστικό ντελίριο αποφθεγμάτων και ουρλιαχτών από τον Cornel σαν να μην υπάρχει αύριο.

Ultramega OK είναι σαλεμένο, κλειστοφοβικό και κυρίως απενοχοποιημένο και πειραματικό σαν τον Iommy να συνάντησε τον Iggy Pop. Μετά την κυκλοφορίας του οι Soundgarden δεν έμειναν ευχαριστημένοι από την εταιρία και την παραγωγή αφού το υλικό που είχαν θεωρούν ότι χαντακώθηκε οπότε και ψάχτηκαν άμεσα για νέο σπίτι. Από εδώ ήρθε και η πρώτη περιοδεία στις Η.Π.Α. αλλά και η πρώτη στην Ευρώπη με το όνομά τους να ακούγετε όλο και περισσότερο ενώ είχαν και μια υποψηφιότητα στα Grammy του 1990 για “Best Metal Performance”.

       

Το δηλητηριώδες “Flower σε έναν θανατερό χορό.

She would do her dance
A painful masquerade
Spinning you into her web
Along her vain parade

In her uniform
Studded brass and steel
Kissing napkin lipstick stains
And smearing sincerity

Along her vain parade
Along her veins

     

                     

            

               

66a513dad941462f9d25ed13e0e214f7.1000x1000x1Louder Than Love

Ugly Truth - Hands All Over – Gun - Power Trip - Get On The Snake - Full On Kevin's Mom - Loud Love - I Awake - No Wrong No Right – Uncovered - Big Dumb Sex - Full On (Reprise)

   

Τον Σεπτέμβριο του 1989 κυκλοφόρησαν το Louder Than Love από την A & M Records, την πρώτη μεγάλη δισκογραφική που τους άνοιξε την πόρτα σε πλάτη κοινό αφού περιόδευσαν με τους Guns N 'Roses. Το Louder Than Love είναι πιο ξεκάθαρο καθώς οι επιρροές από Sabbath και Zeppelin δρασκελίζουν το πρωτόλειο punk των αρχών τους και κατεβαίνοντας ταχύτητες σε όλο το εύρος του, το μετατρέπουν σε ένα αναγεννημένο heavy κτήνος των 70’s έτοιμο να τραφεί από τη σάρκα του αναχρονιστικού και χιλιοπαιγμένου ξεπεσμένου glam rock της εποχής. Με τον metal παραγωγό Terry Date (Metal Church, Sanctuary, Dream Theater) το Louder Than Love είναι ισορροπημένο στις αναλογίες punk και rock είναι επιθετικό και αλήτικο, εκστατικό και σκληρό πιο προσανατολισμένο στις συνθέσεις και τον ήχο τους στην τελική του μορφή και με του Cornel να ηγείται της μπάντας, έρχονται ένα ακόμη βήμα μπροστά παίρνοντας κεφάλια.

Το καταιγιστικό “Ugly Truth” είναι η εισαγωγή στην αλήθεια ενώ ο southern rock εκστατικός ψαλμός “Hands All Over” μιλάει για τη λεηλασία του συστήματος. Το γεμάτο όπλο του “Gun” απασφαλισμένο πυροβολεί με ριπές από riff σαν σφαίρες για το τρύπιο “Power Trip” να ανεβαίνει από απύθμενο πηγάδι. “Get On The Snake” και hard rock από τα παλιά για τον ομότιτλο ύμνο του “Loud Love” αποτινάσει την εποχή της αθωότητας σε όλα τα επίπεδα ενώ δίνει το νέο στίγμα εξέλιξης του συγκροτήματος σηματοδοτώντας έναν νέο ήχο που ήρθε όχι και τόσο από το μηδέν. Το ατμοσφαιρικό “I Awake” σε ξυπνά στη σκληρή του πραγματικότητα με την ambient metal αισθητική του, για το αλλά Faith No More (αν δεν τους ξέρεις, διαβάζεις λάθος άρθρο), “No Wrong No Right” προοδευτικό και αναμιγνύει κυκλοθυμικά φωνητικά με κοφτές κιθάρες σε παγιδεύει στην απόγνωση του για το “Uncovered” να μένει ξεκρέμαστο αναμιγνύοντας και εναλλάσσοντας, όλες εκείνες τις επιρροές που επιτέλους εκτινάχθηκαν σε ολόκληρο το Louder Than Love. Το “Big Dumb Sex” μια μετάβασή σε αλλοτινή φάση κάνει ότι λέει I know what to doI'm gonnafuckfuckfuckFuck you για το outroFull On (Reprise)” να κλείνει τον δίσκο bluesάροντας με κάτι σαν αποχαιρετισμό για την συνέχεια.

Το συγκρότημα βγήκε για περιοδεία για το Louder Than Love χωρίς τον Yamamoto αφού αποχώρησε δυσαρεστημένος με την κατεύθυνση που είχαν στο άλμπουμ με τη θέση του να παίρνει ο Jason Everman (ex-Nirvana) ενώ οι Soundgarden έπαιζαν με τους Guns N 'Roses, Voivod και Faith No More για να συνεχίσουν στην Ευρώπη.

       

If you've got some time to kill
Slow resistance wins the war
Well I know
But that's no way to go
You can't resist the louder pull

Loud Love

Well that's right
I want something to explode
I've been deaf
Now I want noise

Loud Love

       

              

             

71rRNAnVW6L. SL1400 Badmotorfinger
Rusty Cage – Outshined - Slaves & Bulldozers - Jesus Christ Pose - Face Pollution – Somewhere - Searching With My Good Eye Closed - Room A Thousand Years Wide - Mind Riot - Drawing Flies - Holy Water - New Damage

   

Τον Σεπτέμβριο του 1991 κυκλοφόρησε ο μάλλον σημαντικότερος δίσκος των Soundgarden όπου μαζί με τα Nevermind (Nirvana), Ten (Pearl Jam) και Use Your Illusion (Guns NRoses) την ίδια χρονιά, έσκασαν σαν βόμβα. Αν κάτι ήταν το Badmotorfinger, τα καρφιά στο τάφο του παρακμιακού hair και glam metal αλλά και ένα ακόμη αγκάθι στα πλευρά του συστήματος καθώς τηλεοράσεις, ραδιόφωνα και clubs έπαιζαν κομμάτια τους ασταμάτητα. Είναι ο δίσκος καθιέρωση και το δημιουργικό τους άλμα, σε παραγωγή και πάλι του Terry Date αλλά με τον μπασίστα Ben Shepherd να φέρνει την εξέλιξη και καινοτομίες συνθετικά και στιχουργικά καθώς 6 από τα 12 κομμάτια του Badmotorfinger είναι δικά του, ολοκληρώνοντας έτσι και το τελικό line up. O δίσκος είναι ένα εγκεφαλικό κράμα επιρροών και αποτελέσει σημείο αναφοράς για τη σύγχρονη μεταλλική σκηνή αφού θόλωσε ακόμα περισσότερο όρους όπως το grunge, το punk ή το metal, ύπουλα κάτω από το φάσμα του αποπροσανατολισμού και του mainstream που απορρέει στο σύνολό του. Ντοπαρισμένο στις παραμορφώσεις ανακατεύει με ιδιοφυΐα τους ευφάνταστους αυτοσχεδιασμούς με brutal επιθετικές καταιγιστικές κιθάρες για να εμφυσήσει και να αναδιαρθρώσει τη σκέψη, την αισθητική και μια απωθημένη φύση που έρχεται εκδικητικά για την επικράτηση της πάνω στη σήψη, τη γραφειοκρατία και τη διαφθορά της μουσικής και της συντηρητικής κοινωνίας.

Το σαρωτικό “Rusty Cage” ήταν το 2ο single που απ’ αρχής σπάει τα στεγανά και σε μπάσει για τα καλά στο κυνήγι που θα ακολουθήσει. Το “Outshined” επίσης single συνεχίζει την κατάβαση με ηλεκτροφόρα riffs “I'm looking California, And feeling Minnesota” με το “ Slaves & Bulldozers” αργόσυρτο και αρρωστημένο να καθορίζει ξεκάθαρα τον ήχο του συγκροτήματος αλλά και του μέλλοντος. Το “Jesus Christ Pose” είναι ο δαιμονιακός ύμνος ξεχώρισε το πως πρέπει να ακούγεται το heavy rock σε συνεχή ροή αδρεναλίνης και αποκαλυπτικών riff. Ο πολιορκητικός κριός και ένα μεγαλείο πρωτοπορίας είναι το 1ο single όπου το video του απαγορεύτηκε από το MTV το 1991 για προφανείς συντηριτικούς λόγους και καθώς υπήρχαν απειλές και από φονταμενταλιστικές χριστιανικές οργανώσεις. Το “Face Pollution” ανεβάζει punkικες στροφές με κατεβάσματα για το συγκροτημένα παρανοϊκό “Somewhere” να αποπροσανατολίζει για το λαβυρινθώδες και επιβλητικό “Room A Thousand Years Wide”. Το επικό “Mind Riot” συμπλέκει riffs με παραδοσιακά κρουστά και την φωνάρα του Cornell σε ένα κρεσέντο συναισθημάτων. Το τυραννικό “Holy Water” καθαγιάζει και βαπτίζει όλες τις επιρροές των Soundgarden σε αυτό το νέο υβρίδιο που ονομάζετε gunge και τον επίλογο με το καταδικασμένο πρελούδιο του “New Damage” να σε αφήνει καμένο με τη δύναμη του εθισμού στην ένταση του αλλά στο τι “σκατά ήταν όλο αυτό;…” και πάμε πάλι από την αρχή.

To Badmotorfinger είναι ο πιο επιδραστικός δίσκος των Soundgarden αφού θεμελίωσε ανεξίτηλο το στίγμα του και πέρα από την σκηνή του grunge παρ’ όλο που υποσκιάστηκε από τα Nevermind (Nirvana) και Ten (Pearl Jam) αλλά γενικά στην hard και metal κοινότητα, σαν αναφορά και επιρροή από μεγάλα ονόματα του metal δημιουργώντας ιστορία με το βάρος, το εύρος και τη διάνοια του. Είναι πια κλασικό. Ριζίτικο και φρέσκο metal rock, ήταν ο προπομπός για ένα άλλο μεγάλο ιδίωμα που είχε αρχίσει να γεννιέται αυτό του stoner rock. Είναι ένα δοκίμιο του σύγχρονου rock που πρέπει να διδάσκετε και να μελετάται σε όλα τα μουσικά λύκεια και πανεπιστήμια.

    

Στην υπόγα του Next στην Θεμιστοκλέους, εκεί στα μέσα των 90’s όπου το από (τα) κάτω, σηματοδοτούσε την έναρξη “στην κάθοδο”.

Arms held out like it's
The coming of the Lord
And would it pay you more to walk on water
Than to wear a crown of thorns
It wouldn't pain me more to bury you rich
Than to bury you poor
In your Jesus Christ pose

          

             

            

61 Z56rYiQL. SL1062 Superunknown

Let Me Drown - My Wave - Fell On Black Days – Mailman – Superunknown - Head Down - Black Hole Sun – Spoonman - Limo Wreck - The Day I Tried To Live – Kickstand - Fresh Tendrils - 4th Of July – Half - Like Suicide

   

Τον Μάρτιο του 1994 κυκλοφόρησε το πολυαναμενόμενο Superunknown, με τη σκηνή, να βρίσκεται σε μια εύπλαστη κορυφή μετά την αναγνώριση αλλά και πριν την αποκάλυψη της κατάρρευσης της που σηματοδότησε και σφράγισε η αυτοκτονία Cobain (Nirvana) κάποιες μέρες μετά, την 5η Απριλίου. Ήταν τότε που τα ναρκωτικά τα έβρισκες στο περίπτερο έξω από το σχολείο σου και που οι Soundgarden τράβηξαν στην επιφάνεια το μακρόσυρτο κορμί τους, δείχνοντας τη διάθεση του συγκροτήματος για πειραματισμό και εξέλιξη σε πιο ήπιες και εμπορικές όμως φόρμες και νόρμες από ΄τοι μας είχαν συνηθίσει χωρίς όμως να χάσουν τον μεταλλικό σκωτεινό τους χαρακτήρα.

Έναρξη με τα “Let Me Drown” και “My Wave” χτυπάνε με απανωτά riff ενώ ορθώνονται σαν ρημαγμένος κυματοθραύστης από την ένταση των μουσικών κυμάτων που σε χτυπάνε το ένα μετά το άλλο. Το “Fell On Black Days” ρίχνει τα φαινόμενα, εθιστικό στις mid tempo “μαυρίλες” του και ένα από τα ομορφότερα κομμάτια όχι του Superunknown αλλά ολόκληρης της δισκογραφίας τους. Το “Mailman” και ο φονιάς ή “O ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δυο φορές” για το “Head Down” που αρπάζει και χώνει τη μούρη σου στη λάσπη. Το εθιστικό, χιλιοπαιγμένο και σύμβολό μια ολόκληρης γενιάς “Black Hole Sun” με την ενέργειά του, αποτέλεσε το hit του δίσκου κερδίζοντας άλλο ένα Grammy για “Best Hard Rock Performance” για να συνεχίσει το άλλο αριστούργημα του “Spoonman” ένας ωμός ινδιάνικος ύμνος βρασμένος, διαστέλλει τις κόρες σε 5’’ ενώ κέρδισε Gammy για “Best Metal Performance”. Κάθοδος συνέχεια με το καταραμένο “Limo Wreck” στην σκυλίσια μέρα του “The Day I Tried To Live” να προκαλεί ρίγη και το έρεβος της “4th Of July” να πέφτει επικίνδυνα στους ταξικούς του τόνους για μια ακόμη μέρα ανεξαρτησίας που δεν ήρθε ποτέ.

Το Superunknown ανέβηκε κατευθείαν στο Νο 1 του Αμερικανικού Billboard 200 όπου όσο σαγηνευτικό, είναι κατώτερο του Badmotorfinger παρ’ όλο το χαμό και την ανανέωση της σκηνής που προσκάλεσε η κυκλοφορία του. Αυτή είναι η πιο mainstream και εμπορική εκδοχή των Soundgarden που πρέπει να έχεις γνωρίζοντας το βασικό τους στοιχείο που είναι τη δυσκολία στο να τους χωνέψεις.

      

Το Spoonman στα ταξικά μου αδέρφια.

All my friends are Indians
All my friends are brown and red
, spoonman
All my friends are skeletons
They beat the rhythm with their bones, spoonman

Feel the rhythm with your hands
Steal the rhythm while you can, spoonman

         

             

           

160782Down On The Upside

Pretty Noose – Rhinosaur - Zero Chance – Dusty - Ty Cobb - Blow Up The Outside World - Burden In My Hand - Never Named – Applebite - Never The Machine Forever - Tighter & Tighter - No Attention - Switch Opens – Overfloater - An Unkind - Boot Camp

   

Εκεί στο τελείωμα και την παρακμή οι Soundgarden έβγαλαν ότι πιο ώριμο και μεστό έχουν κυκλοφορήσει στο τότε για να κλείσουν τον κύκλο που άνοιξαν. Down On The Upside ήταν ο 4ος δίσκος τους και ήρθε το 1996 με ύφος ατρόμητο και συγχρόνως ευάλωτο. Αριστουργηματικό. αφαιρετικό και σε πλήρη αρμονία με το περιεχόμενό του. Πιο τεχνικό και διαυγές από το θολό Superunknown αμφίδρομο όπως το περιγράφει ο τίτλος του, παραμορφωμένο με υποσυνείδητη ψυχεδέλεια αλλά και hard rock από τα παλιά χαρακτηρίζεται και από τη δυσκολία και τη λεπτομέρεια των συνθέσεών του, ενώ εκπέμπει μια εσώτερη δυναμική.

Η εισαγωγή στα κατάβαθα με το “Pretty Noose” ένας κιθαριστικός κυκεώνα για το “Rhinosaur” να σε πετάει στο βάλτο με δεινοσαυρακια riffs, εκτινάσσει τα εντόσθιά του στον αέρα. Το ταξιδιάρικο “Zero Chance” ρίχνει τους τόνους ενώ το “Dusty” σε γυρίζει στην έρημο σαν ένα road trip soundtrack. “Blow Up The Outside World” και άλλος ένας αυτοκαταστροφικός ύμνος με τον Cornell σε διαύγεια και αιχμή του δόρατος του Down On The Upside, για το ερημικό τοπίο του “Burden In My Hand’ ένα οδοιπορικό καταβολών με τον Thayil να παίζει με τις ανατολίτικές και ινδικές του ρίζες. Η ψυχεδελική ψαλμωδία του “Appledite” απειλητικό αραιώνει την πυκνότητα και το οξυγόνο για τον χαμό του “Never The Machine Forever” με progressive σεμινάριο από τον Cameron ακανόνιστο και απροσάρμοστο. To heavy bluesTighter & Tighter” γεμίζει και πυροβολεί κατ’ εξακολούθηση το συναίσθημα και την φυγή ενώ το “ Switch Opens” ανοίγετε και πάλι σε ψυχεδελικά southern πεδία. Καταθλιπτικό το “Overfloater” φορτίζεται με σκοτεινό συναίσθημα και εκτινάσσει την καταχνιά του. Το καταιγιστικό “An Unkind” ανεβάζει θερμοκρασία και ρυθμούς για το “Boot Camp” που φεύγει απότομα για το κλείσιμο του δίσκου.

To Down On The Upside είναι αποστομωτικό με σκυλίσια θέληση. Ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα ωρίμανσης και παρά τις δυσκολίες των Soundgarden μέχρι να το ολοκληρώσουν, γεμάτο πλουραλισμό και μετριάζοντας τις εκρήξεις, παραδίδει μαθήματα ατμοσφαιρικών συνθέσεων και πεδίων χωρίς να είναι κοινότυπο.

               

Nothing seem to kill me no matter how hard I try
Nothing is closing my eyes
Nothing can beat me down for your pain or delight
And nothing seems to break me
No matter how hard I fall nothing can break me at all
Not one for giving up though not invincible I know

I've givin' everything I need
I'd give you everything I own
I'd give in if it could at least be ours alone
I've given everything I could
To blow it to hell and gone
Burrow down and
Blow up the outside world

       

            

           

Στις 9 Απριλίου του 1997 οι Soundgarden ανακοίνωσαν τη διάλυσή τους λόγο διφωνιών για την μουσική κατεύθυνση που θα έπρεπε να ακολουθήσουν, ενώ τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς κυκλοφόρησε το πρώτο “Greatest Hits Collection” με τον τίτλο A-Sides. Μετά τη δισκάρά του Down On The Upside και παρά τις διαφωνίες κατά την παραγωγή του η είδηση έπεσε σαν κεραυνός εν αίθρια με τον Cameron να δηλώνει μετά από καιρό ότι “η μπάντα φαγώθηκε από τη βιομηχανία”. Από εκεί και πέρα οι τέσσερεις προχώρησαν στα δικά τους με τον Thayil να συμμετάσχει σε διάφορα projects χωρίς όμως κάτι βασικό σε επίπεδο σχήματος, τον Shepherd να πέφτει σε βαριά κατάθλιψη αφού του στοίχησε περισσότερο απ’ όλου. Μετά μπήκε στους Wellwater Conspiracy's του Cameron το 1997 για το πρώτο τους δίσκο Declaration of Conformity, αλλά να αποχώρησε το 1998 και να φεύγει με τον “μεγάλο” Mark Lanegan σε περιοδεία και να συμμετάσχει σαν μπασίστας στα I'll Take Care of You του 1999, και Field Songs του 2001 του ίδιου. Ο Cameron άρχισε να συνεργάζεται και να βγαίνει σε περιοδείες πίσω από την drum kid των Pearl Jam, Wellwater Conspiracy και The Smashing Pumpkins. Οι δυο τελευταίοι ξανασυναντήθηκαν μουσικά το 2000 για τον δίσκο του Tony Iommi (Black Sabbath, solo), IOMMI.

       

Soundgarden 287 1600x1067

            

O Cornell από την άλλη το 1999 λειτούργησε σαν solo και έβγαλε τον πρώτο του δίσκο εκτός Soundgarden το μετριότατο Euphoria Morning. Το 2001 όμως έριξε τη μολότοφ που ονομάστηκε Audioslave (στα προσεχώς) και ένα χρόνο αργότερα τον Νοέμβριο του 2002 κυκλοφορεί το ομώνυμο ντεμπούτο σαν ένας δίσκος αναφορά στην ασυμβατότητα και την ενσωμάτωση ετερόκλητών καταβολών και σχολών σε ένα σεμινάριο ευφυούς σύμπραξής και πειραματισμού συναισθημάτων με την παγερή εκτέλεση. Η σύνθεση των Audioslave και κάτω από την επίβλεψη του Rick Rubin ήταν ο Cornell στα φωνητικά και οι Tom Morello , Tim Commerford και Brad Wilk, πρώην μέλη των Rage Against the Machine και κεφάλια έφυγαν από τη θέση τους. Το ντεμπούτο των Audioslave ήταν παραπάνω από ελπιδοφόρο αλλά η συνέχεια ήταν κατώτερη των προσδοκιών και μάλλον πτωτική αφού μετά το πολύ καλό Out of Exile του 2005 και Revelations του 2006 το συγκρότημα διαλύθηκε. Το 2002 η παρέα με τους Rage τον έφερε να συμμετάσχει και στα live της κολεκτίβας Axis Of Justice / Axis Of Justice Concert Series Vol. 1 (2002) μιας οργάνωσης των Tom Morello (ex-Rage Against The Machine, ex-Audioslave, The Nightwatchman, Street Sweeper Social Club) και Serj Tankian (System Of A Down, Serart, solo) μαζί με τους Maynard James Keenan (Tool, A Perfect Circle, Puscifer), John Dolmayan (System Of A Down, Scars On Broadway), Pete Yorn, Flea (Red Hot Chili Peppers), Corey Taylor (Slipknot, Stone Sour), Jerry Cantrell (Alice In Chains), Slash (ex-Guns NRoses, Solo) Cypress Hill κ.α. ερμηνεύοντας εργατικά και κινηματικά τραγούδια προσπαθώντας έτσι να ενημερώσουν και να αφυπνίσουν όσο κόσμο μπορούσαν για το τι συνέβαινε στις Η.Π.Α. Όλη εκείνη την περίοδο αλλά και τα χρόνια που ακολούθησαν ο Cornell αντιμετώπιζε θέματα με εξαρτήσεις και μέσα στους Soundgarden αλλά κυρίως το διάστημα που ακολούθησε όπου και φαίνονταν να επηρεάζεται κατά καιρούς εκτός από την ψυχολογική του κατάσταση και η απόδοσή του στις εμφανίσεις αλλά και η φωνή του. Το 2004 ο Cornell χώρισε με την επι 15 χρόνια σύντροφό και manager των Soundgarden, Susan Silver και παντρεύτηκε την ελληνικής καταγωγής Βίκυ Καραγιάννη όπου το 2012 ίδρυσαν το “Chris and Vicky Cornell Foundation” … το οποίο βοηθά άστεγους, φτωχούς και κακοποιημένα παιδιά.

Μετά τη διάλυση των Audioslave το 2006 η πτωτική πορεία σε προσωπικό και δημιουργικό επίπεδο συνεχίστηκε “ανεβαίνοντας” τα σκαλιά του απόλυτου mainstream και στα επόμενα χρόνια γράφοντας από το τραγούδι του James Bond για το "Casino Royale" "You Know My Name" μέχρι την λασπουριά των βλαχομπουζουκιών της Αθήνας όπου έχει συρθεί για κοινωνικούς λόγους. Την ίδια χρονιά βγαίνει και ο 2ος solo δίσκος "Carry On" και ακόμη πιο κάτω. Η μεγάλη όμως απογοήτευση ήταν το 2009 όπου και έβγαλε μαζί με τον popRnB παραγωγό Timbaland το “Scream” ένα ηλεκτρονικό pop τερατούργημα, αναδεικνύοντας όμως την άσχημη κατάσταση πλήρους αποπροσανατολισμού και αποκοπής από το έργο και τον εαυτό του, που βρισκόταν εκείνη την εποχή. Και όμως από την πτώση και τον πάτο που έπιασε, ο Cornell επαναπροσδιορίστηκε έκανε την ανατροπή που όλοι περιμέναμε. 

         

SG11

        

Το 2010 ξεκίνησαν φήμες από δηλώσεις των μελών για επανένωση των Soundgarden με επιβεβαίωση κάποια live αλλά και την εμφάνιση τους στο φεστιβάλ Lollapalooza της ίδιας χρονιάς. Οι υπογραφή έπεσε με την κυκλοφορία της 2ης συλλογής τους Telephantasm.

               

                 

81jNBSFJ7IL. SL1400 Telephantasm

Hunted Down - Hands All Over – Outshined - Rusty Cage - Birth Ritual - My Wave – Spoonman - Black Hole Sun - Fell on Black Days - Burden in My Hand - Blow Up the Outside World - Black Rain (Previously unreleased, 2010)

   

Αν και δεν αναφέρομαι σε Best Of γιατί είναι αρπαχτές εδώ έχουμε μια καλή κυκλοφορία στην Deluxe έκδοση με διπλό CD και ένα DVD με όλα τα videos τους που αναφέρεται μόνο σε εκείνους που δεν έχουν όλη τη δισκογραφία τους και τους πιτσιρικάδες που δεν τους έζησαν στα 90’s και έτσι θα μπορούν να ανακτήσουν σημαντικό μέρος της και με κάποια εξτραδάκια. Το Telephantasm κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2010 ελευθερώνοντας τα φαντάσματα για να διεγείρει το θυμικό αλλά και να επιβεβαιώσει ανακοίνωση των μελών για επανένωση και νέα δουλειά και εμφανίσεις επαναφέροντάς τους στο σήμερα 12 χρόνια μετά. Μια καλή συλλογή για εκείνον που είναι αμύητος. Πέταμα χρημάτων για όποιον έχει τα Badmotorfinger, Superunknown και Down On The Upside παρά μόνο τo εξαιρετικό Sabbaδικο “Black Rain” ξεχωρίζει με ανατριχίλα να σε πιάνει με τα φωνητικά για ίσως την μεγαλύτερη κομματάρα που έχουν βγάλει και είναι στα ακυκλοφόρητα.

          

Αν και έπρεπε να είναι το … “Black Rain” επιλέγω την αδυναμία μου στο ονειρικό “Fell on Black Days” σαν σε πτώση σε κενό μιας επαναλαμβανόμενης μαύρης μέρας.

So what you wanted to
See good has made you blind
And what you wanted to
Be yours has made it
Mine
So don't you lock up
Something that you
Wanted to see fly
Hands are for shaking
No not tying

I sure don't
Mind a change
But I fell on black Days
How would I know
That this could be
My fate

             

              

                 

Τον Μάρτιο του 2011, οι Soundgarden κυκλοφόρησαν και το πρώτο τους ζωντανό άλμπουμ το Live on I-5 χωρίς να προσφέρει κάτι καθώς είχαν ξεκινήσει τα live στα μεγάλα φεστιβάλ της Αμερικής αλλά και στο “Download Festival” του Doningtonκ και καθώς ο νέος δίσκος ήταν στα σκαριά.

              

soundgarden 20170409125813

             

Μέχρι το 2012 οι Soundgarden είχαν πουλήσει 10.5 εκατομμύρια δίσκους στις Η.Π.Α. ενώ 25 περίπου παγκοσμίως. Το VH1 τους κατατάσσει στη 14η θέση των “Special 100 Greatest Artists of Hard Rock”. Το 2012 όμως οι γερόλυκοι επέστρεψαν στον μυστικό τους κήπο και έφεραν μαζί του ένστικτο και μνήμη.

            

              

unnamedKing Animal

Been Away Too Long - Non-State Actor - By Crooked Steps - A Thousand Days Before - Blood On The Valley Floor - Bones Of Birds – Taree – Attrition - Black Saturday - Halfway There - Worse Dreams - Eyelid's Mouth - Rowing

      

Τον Σεπτέμβριο του 2012 μετά από 13 χρόνια απουσίας οι Soundgarden ανοίγουν τις σπηλιές στον κήπο τους και σηκώνουν το King Animal από τον λήθαργο. Προσιτό και προσβάσιμο καταλήγοντας σε ήπια μέρη, γεμάτα λυρισμό και συναίσθημα. Τα χρόνια έχουν περάσει και έχουν αλλάξει πάρα πολλά και για όλους οπότε εδώ βλέπουμε μια πιο hard rock μορφή των Soundgarden κρατώντας όμως και βασικά στοιχεία του ύφους και του ήχου τους. Το ιερό τοτέμ μίλησε με πιο μελωδικά αλλά και brutal μηχανικά φωνητικά στην νέα εποχή για το συγκρότημα που περιμέναμε να ακουστεί εδώ και καιρό. συνθέσεις και αρχετυπικές γωνιώδεις κιθάρες για το είδος που πατάει στα χνάρια και την ποιότητα που ξέρουν καλά να βγάζουν οι γερόλυκοι του Seattle με αυθεντική μαγκιά.

ToBeen Away Too Long” ξυπνάει το τέρας και σε τραβάει με τη μούρη στον νέο ήχο των Soundgarden για το “Non-State Actor” ρυθμικό συνεχίζει στο ίδιο ανεβαστικό hard rock ύφος. Το “By Crooked Steps” με σύγχρονα μονολιθικά riffs δείχνει ότι οι Soundgarden επέστρεψαν μεγάλοι και τρανοί είναι το 2ο single. ToThousand Days Before” δείχνει ότι οι γερόλυκοι επέστρεψαν βγάζοντας μια νοσταλγία από τα παλιά. “Blood On The Valley Floor” αργόσυρτο σέρνει το κουφάρι του βαρύτονό για το λυρικό και ατμοσφαιρικό “Bones Of Birds“ στρέφεται στον ουρανό, σαν να ρωτάει τα χιόνια για επιβίωση καθώς ακολουθεί το old school rockAttrition“. Το ημι ακουστικό “Black Saturday“ χρωματίζει το ζοφερό περιβάλλον ενώ το “Worse Dreams” κατεβαίνει την πλαγιά πιο μεστό στο σύνολό του, αντανακλά το σύνολο του δίσκου για το σχεδόν ινδιάνικό southernRowing” να σε νανουρίσει κάτω από τον έναστρο ουρανό τους για καληνύχτα.

Το King Animal είναι ένα καλοστημένο come back που σου φτιάχνει τη διάθεση για το παρακάτω με την hard rock αισθητική του, περιμένοντας περισσότερα από αυτούς τους ογκόλιθους. Αν και χωρίς τον Cameron που επέλεξε τους Pearl Jam και την ηχογράφησή του Lightning Bolt (;), τον Μάρτιο του 2014 οι Soundgarden βγήκαν στο δρόμο με τους Nine Inch Nails και αντικαταστάτη τον Matthew Chamberlain.

   

Το Worse Dreams παίζει για την πιο ρεφορμιστική τους στιγμή και για τους εφιάλτες που βγήκαν αληθινοί.

Let it swirl around you now and let it fall apart
Put it back again and find every piece but it's not the same
And you never can be sure just how it looked when you started
Turn around again now and do it all over and over

Like a doll from a bad dream
When it's gone worse dreams are born

Steaming in the line of fire you're wild and free

              

                

                    

4af4f99749e8a131c696a1681a04a9427f11863fd391e4d850fe9d4b8124bfbe2589a22d617c70fac7ee8eaf2be51018Echo of Miles: Scattered Tracks Across the Path

Heretic - Fresh Deadly Roses - HIV Baby - Cold Bitch" - Show Me - She's a Politician - Birth Ritual - She Likes Surprises - Blind Dogs - Bleed Together - Black Rain - Live to Rise - Kristi – Storm

         

Το 2014 κυκλοφόρησε η τριπλή συλλογή με ακυκλοφόρητο και διάσπαρτο ηχητικό υλικό του συγκροτήματος και καθώς όδευαν για τον νέο τους δίσκο. Η τριπλέτα αυτή περιέχει remix σε παλιότερο υλικό, κομμάτια σε soundtracks όπως το “Live to Rise” για το “The Avengers” (νέα παπάτζα του συστήματος που αν ήταν εκτός του soundtrack θα έλεγε κάτι) του 2012 αλλά και χαμένα στα B-sides της δισκογραφίας τους όπως το “Birth Ritual” του Badmotorfinger κτλ ή τα “Kristi” και “Storm” που δεν είχαν κυκλοφορήσει από το 2012 και το 2014. Παραπάνω και λόγο του όγκου των τραγουδιών παρουσιάζονται τα “Originals (Single Disc version)” και όχι και τα 3 CDs με τους τίτλους που βρίσκονται σε αυτή την ομολογουμένως ενδιαφέρουσα κυκλοφορία από τους “σκύλους”, εκθέτοντας πια χωρίς αναστολές όλο τους το έργο και καθώς περιμένουμε το νέο τους υλικό που ετοιμαζόταν εδώ και καιρό ώστε να ξαναβγούν στο δρόμο. Κάτι όμως που δεν ήρθε ποτέ, καθώς ο Spoonman Cornell είχε δυστυχώς “άλλα σχέδια”.

Αν το “Echo of Miles” είναι ένα τελευταίο οδοιπορικό, το King Animal αποτελεί το κύκνειο άσμα των Soundgarden, αφού ο Chris Cornell 3 χρόνια μετά, το 2017 επέλεξε την αυτοκτονία σαν διαφυγή από ότι τον έτρωγε εσωτερικά καθότι πάλευε χρόνια με την κατάθλιψη και κατά μια έννοια το “starιλίκι” που του φόρτωσαν, δίνοντας με τον πιο τραγικό τρόπο το τέλος στη ζωή του αλλά και στη θηριώδη πορεία ενός από τα επιδραστικότερα συγκροτήματα της δεκαετίας του 90. Αν κάτι πρέπει να κρατήσω από τους Soundgerden και τη μεγαλειώδη μουσική τους αυτό είναι ότι υπήρξαν οδηγοί μιας γενιάς, τροφοί της επόμενης και παρ’ όλη την επιτυχία, παρέμειναν ένα συγκρότημα βάσης (για τον γράφοντα), καταφέρνοντας να μείνουν χαραγμένοι στη μνήμη κυρίως όσων τους έζησαν στην εποχή τους.

           

Στη γέννηση εκείνου του γίγαντα Badmotorfinger. Στο τελετουργικό “Birth Ritual”.

Lying like needles on forest earth
Euphoric rush trees bend to pray for us
I am sputtering like cold machines
Late for the birth ritual

You can drive my tail to watch the circus
A birth ritual a birth of idiots
Now I woke up blessed and good strives for heartache
Marked for the death ritual

   

             

              

ChrisCornell Afterword CornellΣτον αυτόχειρα Chris Cornell που βρέθηκε απαγχονισμένος στις 18 Μαΐου του 2017 σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου μετά από live των Soundgarden στο Ντιτρόιτ του Μίσιγκαν. Στον “Πατέρα” που άφησε παρακαταθήκη μεγαλειώδη μουσική και την ανάγκη του για έκφραση με το εύρος της μοναδικής του φωνής και σε όλο του το έργο για την αρχή και το επέκεινα. Στον σύντροφο που έκανε το λάθος να κοιτάξει την άβυσσο στα μάτια και όταν εκείνη γύρισε με τη σειρά της προς εκείνον, επέλεξε να αφεθεί στο κάλεσμα της θνητότητας του σώματος και της αγωνίας της εύθραυστης ψυχής του. Στον μουσικό που δικαίωσε τον εαυτό του αφήνοντας το ίχνος του αιώνια στην ιστορία της rock μουσικής πραγματικότητας. Ο Christopher John Boyle ήταν 52 χρονών και πατέρας 3 παιδιών.

      

Στις φυλακές.
Στην πείνα για ελευθερία.
Στην απεργία.

Στο Μαντρόσκυλο που δεν γύρισε ποτέ.

    

Temple Of The Dog
Hunger Strike

Well I don't mind stealing bread
From the mouths of decadence
But I can't feed on the powerless
When my cup's already overfilled
Yeah

But it's on the table
The fire's cooking
And they're farming babies
The slaves are all working
Blood is on the table
The mouths are all choking
But I'm goin' hungry

         

             

              

Another dead working class Anti-Hero

Andrew Wood (Mother Love Bone) 8/1/1966 – 19/3/1990
Stefanie Sargent (7 Year Bitch) 1/6/1968 – 27/7/1992
Mia Zapata (The Gits) 25/8/1965 – 7/7/1993
Doug Hopkins (Gin Blossoms) 11/4/1961 – 5/12/1993
Kurt Cobain (Nirvana) 20/2/1967 – 5/4/1994
Kristen Pfaff (Hole) 26/5/1967 – 16/6/1994
Shannon Hoon (The Blind Melon) 26/9/1967 – 21/10/1995
Jonathan Melvoin (Prince's The Family and The Dickies / The Smashing Pumpkins) 6/12/1961 – 12/6/1996
John Baker Saunders (The Walkabouts / Mad Season) 23/9/1954 – 15/1/1999
Layne Thomas Staley (Alice In Chains / Mad Season) 22/8/1967 - 5/4/2002
Mike Starr (Alice In Chains) 4/4/1966 – 8/3/2011
Scott Weiland (Stone Temple Pilots / Velvet Revolver) 27/10/1967 – 3/12/2015

             

              

Πηγές:
Metal Hammer, rocking.gr, rockinathens.gr, www.syracuse.com, Wikipedia.

www.Soundgardenworld.com

Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 22 Απριλίου 2020 15:22

Προσθήκη σχολίου

Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο.