Είναι γεγονός ότι ο νικητής του Όρμπαν, Πέτερ Μαγιάρ, είναι ένας ακραιφνής συντηρητικός, που πριν ακόμα από δύο χρόνια ήταν στέλεχος στο κόμμα του Όρμπαν...Ωστόσο, όλα αυτά δεν ακυρώνουν το γεγονός ότι οι εταίροι του Όρμπαν δείχνουν απαρηγόρητοι επειδή το ουγγρικό προπύργιο της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς ανήκει πια στο παρελθόν. Η Ιταλίδα Μελόνι, η Γαλλίδα Λεπέν, ο Ισπανός Αμπασκάλ, ο Πορτογάλος Βεντούρα, ο Ολλανδός Βίλντερς, ο Βέλγος Φαν Χρίκεν, ο Βρετανός Φάρατζ, καθώς και ο μεγάλος φίλος του, ο Ισραηλινός γενοκτόνος Νετανιάχου και οι ηγέτες νεοναζιστικών κομμάτων όπως το γερμανικό AfD, δεν κρύβουν την απογοήτευσή τους. Όμως, είναι βέβαια οι μέντορες του Όρμπαν και αφεντικά της Φαιάς Διεθνούς Βλαντίμιρ Πούτιν και Ντόναλντ Τραμπ, που δείχνουν, και όχι άδικα, σοκαρισμένοι και συντετριμμένοι.

Η άποψή μου είναι ότι και οι ΗΠΑ και Ιράν έχουν σοβαρούς λόγους για να βάλλουν τέλος στο πόλεμο. Οι Φρουροί της Επανάστασης θα κηρύξουν τη νίκη απλώς και μόνο επειδή επέζησαν, αλλά θα βγουν από αυτό λαβωμένοι. Το ίδιο και ο Τραμπ, τόσο στο εσωτερικό όσο και διεθνώς. Τα λάθη στον πόλεμο έχουν συνέπειες. Οι σιωνιστές έχουν προφανώς άλλα σχέδια: Πιστεύουν ότι με τη συνδρομή των ΗΠΑ θα είναι, ασφαλώς, καλύτεροι οι όροι για να συντρίψουν το Ιράν και να ξεμπερδεύουν με τη Χεζμπολαχ. Η εκεχειρία ή  το τέλος του πολέμου, χωρίς την εξουδετέρωση της Χεζμπολάχ και τη συντριβή των μουλάδων, θα είναι για αυτούς μια ασφαλώς ήττα...

Daniel Tanuro

Έχει αρχίσει η πτώση του Τραμπ; Ή μήπως, αντίθετα, βρισκόμαστε στην παραμονή της μετάβασής του σε μια απόλυτη δικτατορία; Είναι πολύ νωρίς για να προβλέψουμε την έκβαση. Αλλά ένα πράγμα φαίνεται βέβαιο: ξεκινώντας τον πόλεμο του εναντίον του Ιράν μαζί με τον Νετανιάχου, υποτιμώντας τον αντίπαλο, φτύνοντας με περιφρόνηση τους ιμπεριαλιστές και τους άλλους συμμάχους του («δεν πίστευε ότι θα μου έγλειφε τον κώλο» ο πρίγκιπας της Σαουδικής Αραβίας ), ο επίδοξος δικτάτορας έχει βάλει τον εαυτό του σε μια εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση, από την οποία είναι δύσκολο να δούμε πώς θα βγει χωρίς να υποστεί μια περισσότερο ή λιγότερο ταπεινωτική ήττα... Εκτός αν «εξαπολύσει την κόλαση», όπως λέει... εναντίον του ιρανικού λαού που ισχυριζόταν ότι απελευθερώνει... και εναντίον των λαϊκών κινητοποιήσεων στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο Joseph Daher γράφει για την εξέλιξη της κουρδικής πολιτικής μετά την πτώση του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία.Το άρθρο παρέχει τόσο μια πλούσια περιγραφή των σημερινών λαϊκών αγώνων αντίστασης ενάντια στη νέα συριακή κυβέρνηση όσο και μια κριτική επισκόπηση της πρόσφατης ιστορίας της κουρδικής πολιτικής, ειδικά στην Αυτόνομη Διοίκηση της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας (γνωστή και ως Ροζάβα). Ο Daher υποστηρίζει ότι η απελευθέρωση των καταπιεσμένων Κούρδων και η χειραφέτηση των λαϊκών τάξεων της περιοχής είναι αλληλένδετες. Επισημαίνει τις προκλήσεις που πρέπει να ξεπεραστούν, τόσο ο αραβικός σοβινισμός όσο και ο κουρδικός εθνικισμός...

[Worker Democracy (Εργατική Δημοκρατία -Χονγκ Κονγκ)], 22 Ιουλίου 2025 Τα ιστορικά δικαιώματα του λαού της Ταϊβάν. Η ιστορία της αποικιοκρατίας στην Ταϊβάν από το 1895 έως την μονοκομματική διακυβέρνηση του Κουομιντάνγκ (KMT) 1945 με 1996 έχει διαμορφώσει μια ταϊβανέζικη ταυτότητα και εμπειρία ξεχωριστή από των Κινέζων της ηπειρωτικής Κίνας. Το πλαίσιο αυτό ακριβώς είναι που αποδίδει στους Ταϊβανέζους, οι οποίοι καταπιέζονταν για πάνω από έναν αιώνα (από τα καθεστώτα της Ιαπωνίας και της ηπειρωτικής Κίνας), το δικαίωμα να αποφασίζουν οι ίδιοι δημοκρατικά για το δικό τους πεπρωμένο, συμπεριλαμβανομένης και της σχέσης τους με την ηπειρωτική Κίνα.

Η ιστορική κρίση του καπιταλισμού αρχίζει να έχει ορατές επιπτώσεις σε όλα τα επίπεδα. Οι ιμπεριαλιστικές και οι ενδο-ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις που τροφοδοτούνται από τις περιφερειακές δυνάμεις οδηγούν σε ανοιχτούς πολέμους. Η επίθεση της Ρωσίας ενάντια στην Ουκρανία τροφοδοτεί την επαναστρατιωτικοποίηση της ευρωπαϊκής αστικής τάξης. Ο γενοκτονικός πόλεμος που ξεκίνησε το Ισραήλ έχει οδηγήσει σε νεοαποικιακές «ειρηνευτικές συμφωνίες» στην Παλαιστίνη, ενώ ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός χρησιμοποιεί για άλλη μια φορά και τη στρατιωτική επέμβαση στη Λατινική Αμερική, αλλά ταυτόχρονα και την επιβολή ενός απάνθρωπου αποκλεισμού κατά της Κούβας. Υπάρχουν και άλλοι πόλεμοι εναντίον λαών και μειονοτήτων στην Υεμένη, τη Βιρμανία, το Σουδάν, το Κονγκό, τη Συρία και το αφρικανικό Σαχέλ.

Χαράλαμπος Κουρουνδής

Η παρούσα μελέτη προσεγγίζει την προτεινόμενη προσθήκη [στο άρθρο 106], εντάσσοντας τον προβληματισμό επ’ αυτής στο πλαίσιο ενός συνολικού αναστοχασμού για το άρθρο 106 το οποίο κατεξοχήν ρυθμίζει τη σχέση μεταξύ κράτους και οικονομίας στο ισχύον Σύνταγμα. Για να επιτύχει αυτόν τον σκοπό παρουσιάζει την ιστορική πορεία προς τη ρύθμιση αυτής της σχέσης εκκινώντας από τη μεταπολεμική περίοδο κατά την οποία η Ελλάδα αποτέλεσε εξαίρεση στον δυτικοευρωπαϊκό κανόνα της κατοχύρωσης σχετικών διατάξεων στο Σύνταγμα. [Αναδημοσίευση από Νομαρχία]

Γιώργος Σαπουνάς

Ο πόλεμος ΗΠΑ - Ισραήλ εναντίον του Ιράν (και ταυτόχρονα του Ισραήλ στον Λίβανο)ξέσπασε σε μία περίοδο που χαρακτηρίζεται από την έξαρση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, των εξοπλισμών και των πολέμων και την απορρύθμιση των διεθνών σχέσεων, κανόνων, διεθνών οργανισμών γενικά, με εντάσεις και εντός του ΝΑΤΟ μεταξύ χωρών της ΕΕ και των ΗΠΑ, με πρωταγωνιστικό εκφραστή της «μετα – παγκοσμιοποίησης» εποχής τον ακροδεξιό Τραμπ, σε πολιτικές συνθήκες ανόδου της ακροδεξιάς διεθνώς και υποχώρησης της αριστεράς. Η επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν ήρθε μετά την απαγωγή Μαδούρο, τις απειλές προς την Κούβα, την Γριλανδία και ευρύτερα, τον γενοκτονικό πόλεμο του Ισραήλ στην Παλαιστίνη που δεν έχει τελειώσει, την εισβολή της Ρωσίας και τον πόλεμο στην Ουκρανία που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. [Αναδημοσίευση από το RProject]

Το πρώτο αντιφασιστικό συνέδριο για την κυριαρχία των λαών αποτέλεσε μια μοναδική εμπειρία· πουθενά αλλού στον πλανήτη δεν έχει επιτευχθεί κάτι παρόμοιο. Αντιπροσώπευε ένα ευρύ αντιφασιστικό και αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο, που ξεπερνούσε κατά πολύ τα όρια των επαναστατικών οργανώσεων. ⁠Ωστόσο, είχε περιορισμούς, οι οποίοι απορρέουν από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα διεθνιστικά κινήματα αντίστασης. Manuel Rodriguez Banchs, Penelope Duggan, Israel Dutra, Antoine Larrache, João Machado, Reymund de Silva και Eric Toussaint, μέλη της Διεθνούς Επιτροπής καθώς και του Γραφείου της 4ης Διεθνούς.

Léon Crémieux

Στις 15 Μαρτίου (πρώτος γύρος) και στις 22 Μαρτίου (δεύτερος γύρος) διεξήχθησαν δημοτικές εκλογές στη Γαλλία. Η σύγχυση που έχει προκύψει, ένα χρόνο πριν από τις προεδρικές εκλογές, αποτελεί ένδειξη κατακερματισμού του μπλοκ του κέντρου και της δεξιάς, κάτι που ενδέχεται να οδηγήσει σε στροφή προς την ακροδεξιά και, μπροστά σε αυτό, σε διάσπαση των δυνάμεων του Nouveau Front populaire (Νέο Λαϊκό Μέτωπο – NFP), γεγονός που θέτει σε κίνδυνο την οικοδόμηση μιας ενιαίας εναλλακτικής λύσης.