Fredric Jameson

Επιτρέψτε μου πρώτα να προσπαθήσω να αποσαφηνίσω τη συζήτηση γύρω από την ουτοπία ή, ίσως θα έπρεπε να πω, γύρω από τις πολιτικές χρήσεις της ουτοπίας. Φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι θα συμφωνούσαν ότι οι ουτοπιστές του τέλους του δέκατου όγδοου και των αρχών του δέκατου ένατου αιώνα ήταν όλοι ουσιαστικά προοδευτικοί, με την έννοια ότι τα οράματα ή οι φαντασιώσεις τους αποσκοπούσαν στη βελτίωση της κατάστασης του ανθρώπινου γένους. Η στιγμή που με ενδιαφέρει είναι αυτή της οξυμένης ανάλυσης κατά την οποία αυτές οι ουτοπίες και οι ενθουσιώδεις οπαδοί τους καταγγέλλονται ότι έχουν αναγκαστικά ολέθρια αποτελέσματα. Αργότερα, αυτό θα πάρει τη μορφή του υπαινιγμού ότι ο επαναστατικός ουτοπισμός οδηγεί στη βία και τη δικτατορία και ότι όλες οι ουτοπίες με τον έναν ή τον άλλο τρόπο οδηγούν στον Ιωσήφ Στάλιν: ακόμα καλύτερα, ότι ο ίδιος ο Στάλιν ήταν ουτοπιστής, σε μια ευρύτερη κλίμακα.

Η ήττα των Δημοκρατικών δεν αντικατοπτρίζει τις σκληρές δεξιές πολιτικές μετατοπίσεις στην εργατική τάξη ή στον πληθυσμό συνολικά. Αντίθετα, είναι πιο ακριβές να κατανοήσουμε την απόρριψη της Κάμαλα Χάρις και των Δημοκρατικών ως απόρριψη των σκληρών δεξιών μετατοπίσεων του κόμματος αυτού εν μέσω μιας βαθύτερης συρροής γενικευμένων κρίσεων. Ως το προτιμώμενο κόμμα της καπιταλιστικής άρχουσας τάξης, η Κάμαλα Χάρις και οι Δημοκρατικοί μπορούσαν να προσφέρουν μόνο αυτό που οι δισεκατομμυριούχοι και οι επιχειρηματίες που στήριζαν το κόμμα ήταν πρόθυμοι να προσφέρουν: τίποτα.

Πολλοί Κουβανοί οικονομολόγοι που υποστηρίζουν έναν μεγαλύτερο ρόλο της αγοράς στο νησί, επιμένουν ότι δεν είναι υπέρμαχοι του καπιταλισμού, διότι σύμφωνα με αυτούς οι αγορές δεν είναι ισοδύναμες με τον καπιταλισμό, δεδομένου ότι προηγήθηκαν από αυτόν για πολλούς αιώνες. Αν και αυτό είναι αλήθεια, οι οικονομολόγοι αυτοί δεν αναφέρουν ότι με την εγκαθίδρυση και την εδραίωση του καπιταλισμού οι αγορές όχι μόνο έγιναν η οικονομικά κυρίαρχη δύναμη σε πολλές κοινωνίες, όπου δεν είχαν υπάρξει ποτέ πριν, αλλά ότι δομούσαν επίσης την οικονομική ζωή καθώς και τις κοινωνικές, πολιτικές και πολιτιστικές σχέσεις των κοινωνιών αυτών.

Gilbert Achcar

Η νίκη του Τραμπ στην αναμέτρηση για την προεδρία των ΗΠΑ είναι μια μεγάλη καταστροφή για τους λαούς της περιοχής, που έρχεται να προστεθεί στην τεράστια Νάκμπα που μαίνεται μετά τον «Κατακλυσμό του Αλ-Άκσα» υπό την ηγεσία της Χαμάς. Ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου ήλπιζε εναγωνίως σε αυτή τη νίκη και έκανε ό,τι μπορούσε για να συμβάλει στην επίτευξή της, είτε υποκινώντας τους δεξιούς συμμάχους του στις ΗΠΑ είτε αρνούμενος να παραχωρήσει στον Τζο Μπάιντεν και στην προεδρική εκστρατεία των Δημοκρατικών την εκεχειρία στη Γάζα που ήλπιζαν, προκειμένου να τους παράσχει ένα εκλογικό πλεονέκτημα που χρειαζόταν απεγνωσμένα. Τι μας περιμένει λοιπόν τώρα που επιβεβαιώθηκε η επιστροφή του Τραμπ στον Λευκό Οίκο;

Οι αμερικανικές εκλογές του Νοεμβρίου έφεραν μια σαρωτική νίκη για την ακροδεξιά, όχι μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά και διεθνώς. Το αποτέλεσμα έχει προκαλέσει κύματα σοκ όχι μόνο στο κατεστημένο του Δημοκρατικού Κόμματος, αλλά και στις προοδευτικές δυνάμεις και στα κινήματα για φυλετική, ιθαγενική και έμφυλη δικαιοσύνη… Μπορούμε επίσης να τραβήξουμε μια καταληκτική γραμμή κάτω από τη συνολική προεδρική κληρονομιά του Τζο Μπάιντεν: επέτρεψε τη γενοκτονία στη Γάζα, προσκολλήθηκε στην καμπάνια επανεκλογής του η οποία είχε λήξει πολύ πριν από την ημερομηνία λήξης της και επανέφερε τον Τραμπ στην εξουσία.

Paul Martial

Ενώ σε όλο τον κόσμο υψώνονται φωνές κατά της απαγωγής των Φονικέ Μενγκέ και Μαμαντού Μπίλο Μπα στη Γουινέα, οι γαλλικές αρχές παραμένουν σιωπηλές απέναντι στις καταχρήσεις των πραξικοπηματιών. Τρία χρόνια μετά το πραξικόπημα, ο στρατηγός Μαμαντί Ντουμπουγιά, πρώην δεκανέας της Λεγεώνας των Ξένων, απομακρύνεται από την υπόσχεσή του να επιστρέψει την εξουσία στους πολίτες. Η επιείκεια που απολαμβάνει είναι απίθανο να του αλλάξει γνώμη… Σε συνέντευξή του στο RFI, ο Μπρουνό Φυς, ένας Γάλλος βουλευτής του [δεξιού] MoDem, ο οποίος έχει γράψει δύο εκθέσεις για την Αφρική και τον γαλλόφωνο κόσμο και είναι ο ολοκαίνουργιος πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης, περιέγραψε την ψυχική κατάσταση της κυβέρνησης Μακρόν απέναντι στους πραξικοπηματίες: «Έχουμε μια χούντα που τώρα πιστεύουμε ότι είναι αποφασισμένη να επιστρέψει στη συνταγματική τάξη».

David Broder

Μετά τα γεγονότα της νύχτας της Πέμπτης στο Άμστερνταμ, πολλοί σχολιαστές έδειξαν εντυπωσιακή αδιαφορία για την αλήθεια τού τι είχε συμβεί… Ίσως αυτό συνέβη επειδή οι χούλιγκαν που φώναζαν συνθήματα έλεγαν στην πραγματικότητα πολλές αλήθειες για τον πόλεμο στη Γάζα, τον οποίο οι δυτικές κυβερνήσεις υποστηρίζουν και χρηματοδοτούν. Συνθήματα όπως «Νίκη στον Ισραηλινό Στρατό, γαμήστε τους Άραβες» δεν πρέπει, σε αυτό το σημείο, να θεωρούνται αστεία ή εξτρεμιστικές προκλήσεις. Είναι η πραγματικότητα αυτού που κάνει το Ισραήλ και υποστηρίζεται από το μεγαλύτερο μέρος της ισραηλινής κοινωνίας, εκτός από μια γενναία μειοψηφία επικριτών… Ένα από τα πιο χυδαία συνθήματα που φώναξαν οι οπαδοί της Μακάμπι Τελ Αβίβ ήταν «Δεν υπάρχουν σχολεία στη Γάζα, αφού δεν έχουν απομείνει παιδιά».

Jacques Babel

Υπό την πίεση του Πούτιν, οι ρωσικές στρατιωτικές δυνάμεις χρησιμοποιούν την υπεροχή τους σε άνδρες και βομβαρδιστικά μέσα για να κατακτούν αργά αλλά σταθερά εδάφη και να καταστρέφουν τις πολιτικές υποδομές της Ουκρανίας. Τώρα, μετά από μαζικές παραδόσεις βομβών, πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών από τη Βόρεια Κορέα και το Ιράν, ανακοινώθηκε ότι αρκετές χιλιάδες Βορειοκορεάτες στρατιώτες θα φτάσουν για να πολεμήσουν ως ενισχύσεις για τον ρωσικό στρατό. Εν τω μεταξύ, ορισμένοι στην αριστερά εξακολουθούν να εξοργίζονται για την παράδοση όπλων στους Ουκρανούς από τα δυτικά κράτη, παρόλο που αυτά είναι σαφώς ανεπαρκή για να μπορέσουν να προβάλουν αποτελεσματική αντίσταση στον οδοστρωτήρα του Πούτιν και να αντιστρέψουν την ισορροπία δυνάμεων.

Cesar Neto

Η Γκάνα, η χώρα της Δυτικής Αφρικής, βίωσε μια σημαντική διαδικασία αγώνων κατά τη διάρκεια του Σεπτεμβρίου και των πρώτων ημερών του Οκτωβρίου και όλα δείχνουν ότι θα συνεχιστεί κατά τη διάρκεια αυτού του μήνα. Αιτία των διαδηλώσεων είναι η έλλειψη θέσεων εργασίας, ο πληθωρισμός και η ρύπανση που προκαλείται από τη βιοτεχνική εξόρυξη, γνωστή και ως galamsey… Τον Σεπτέμβριο, για τρίτο συνεχόμενο μήνα, η Αφρική βίωσε έναν νέο κύκλο αγώνων στη Δημοκρατία της Γκάνας. Αυτά τα τρία κύματα κινητοποιήσεων έχουν κάποια κοινά στοιχεία: ανεργία, πληθωρισμός και αιτήματα για την αποχώρηση των κυβερνήσεών τους. Αλλά στην περίπτωση της Γκάνας, υπήρχε ένας επιπλέον παράγοντας: ο αγώνας για την υπεράσπιση του περιβάλλοντος.

Ξέρουμε ότι τα πράγματα θα χειροτερέψουν πριν βελτιωθούν.  Ξέρουμε όμως επίσης ότι μπορούμε να επιχειρηματολογήσουμε για έναν κόσμο πέρα από τον καπιταλισμό, τον ιμπεριαλισμό και τον μιλιταρισμό, βασισμένο σε μια κοινωνία που παρέχει σε όλους και είναι βιώσιμη με το περιβάλλον. Η ανεξέλεγκτη υπερθέρμανση του πλανήτη είναι ήδη εδώ και η παγκόσμια ενίσχυση της ακροδεξιάς- τα δύο συνδέονται μεταξύ τους. Και η πολιτική δεν τελειώνει στην κάλπη - αυτό είναι άλλο ένα ψέμα στο οποίο στηρίχθηκαν οι Δημοκρατικοί. Η δύναμη προέρχεται από την οργάνωση και την αντοχή μας. Αγωνιζόμαστε για μια επαναστατική αλλαγή. Ο ρόλος μας είναι να συμμετέχουμε στη διεθνή αντεπίθεση για να αλλάξουμε τον κόσμο, να διεκδικήσουμε το μέλλον και να οικοδομήσουμε μια καλύτερη κοινωνία για όλους!