Η πολιτική της αποανάπτυξης. Τεχνολογία, ιδεολογία και η πάλη για τον οικοσοσιαλισμό - Paul Fleckenstein και Gareth Dale
Η αποανάπτυξη (Degrowth) συνέβαλε στην περιβαλλοντική αφύπνιση του μαρξισμού τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Αλλά σε αντίθεση με ορισμένους degrowthers (οπαδούς της αποανάπτυξης) που βλέπουν την οικονομική ανάπτυξη ως προϊόν ψυχολογικών ή πολιτισμικών παραγόντων ή ως προϊόν μιας εκβιομηχάνισης χωρίς θεωρία, ο μαρξισμός μπορεί -και πρέπει- να θεωρητικοποιήσει το παράδειγμα της ανάπτυξης ως μια βασική ιδεολογία της καπιταλιστικής κοινωνίας, έναν σύνθετο μύθο που προσδίδει δημοκρατικό ένδυμα στην τάση συσσώρευσης. Το μέλος του Tempest Paul Fleckenstein παίρνει συνέντευξη από τον Gareth Dale για την πολιτική της αποανάπτυξης και την κριτική της ιδεολογίας της ανάπτυξης στην καπιταλιστική κοινωνία.
Ο αγώνας ενάντια στη δικαστική μεταρρύθμιση του Ισραήλ αδιαφορεί για τα δικαιώματα των Παλαιστινίων
Sami Abu Shehadeh
Υπάρχει μια ευκαιρία για τους Παλαιστίνιους εδώ; Βλέπω μια πολύ μεγάλη ευκαιρία. Νομίζω ότι αυτό που συμβαίνει τώρα βοηθάει τον κόσμο να δει αυτό για το οποίο τον προειδοποιούμε εδώ και δεκαετίες, βοηθάει τον κόσμο να δει την αλήθεια, να δει το πραγματικό πρόσωπο του κράτους του Ισραήλ, να δει το σύστημα απαρτχάιντ που οικοδομήθηκε σε αυτό το μέρος του κόσμου, να δει τα ρατσιστικά στοιχεία του σιωνιστικού σχεδίου, να δει τον τρόπο με τον οποίο το Ισραήλ αντιμετωπίζει τους Παλαιστίνιους εδώ και δεκαετίες.
Ο Πικάσο και η Μέση Ανατολή: η εξάπλωση του κυβισμού στη Μέση Ανατολή
Farah Abdessamad
Ο Πικάσο δεν ταξίδεψε ποτέ στον αραβικό κόσμο, αλλά το χαρακτηριστικό του στυλ έγινε κεντρικό στοιχείο των αναδυόμενων αραβικών μοντέρνων καλλιτεχνικών κινημάτων και εκδηλώσεων. Ήδη από το 1938, περισσότεροι από 30 καλλιτέχνες όλων των θρησκειών με έδρα την Αίγυπτο εξέφρασαν την υποστήριξή τους στους Ευρωπαίους καλλιτέχνες που αντιμετώπιζαν τον ολοκληρωτισμό σε ένα πρωτοποριακό μανιφέστο με τίτλο «Ζήτω η εκφυλισμένη τέχνη!», το οποίο τυπώθηκε στα αραβικά και τα γαλλικά.
Ρωσία: Λιποταξία και πολιτική διαμαρτυρία
Konstantin Pakhalyuk
Ακολουθεί μια σύντομη επισκόπηση των αλλαγών στις απόψεις του ρωσικού κράτους και των πολιτών του σχετικά με το φαινόμενο της λιποταξίας στους δύο παγκόσμιους πολέμους. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου η λιποταξία έγινε αρκετά διαδεδομένη ώστε να προκαλέσει εκτεταμένη δημόσια συζήτηση, ενώ οι στάσεις απέναντι στους λιποτάκτες που αναπτύχθηκαν κατά την εποχή του Στάλιν είναι αυτές που χρησιμοποιούνται από τη σύγχρονη ρωσική προπαγάνδα. Στο τελευταίο μέρος αυτού του άρθρου θα δείξω πώς το θέμα της λιποταξίας αντιμετωπίζεται από τα φιλοπόλεμα κανάλια Telegram που δικαιολογούν τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Τόκιο 1946-48: η κινηματογραφική βιομηχανία υπό τη διεύθυνση των εργαζόμενων
Nick de Voil
«Ο πολιτισμός δεν μπορεί να καταστραφεί με τη βία», έγραφε το πανό που κρατούσαν οι εκπρόσωποι του Σωματείου Εργαζομένων της Τόχο στις 19 Αυγούστου 1948, καθώς αντιμετώπιζαν περισσότερους από 2.000 αστυνομικούς και πέντε αμερικανικά άρματα μάχης Sherman, «τα πάντα εκτός από τα θωρηκτά», σύμφωνα με την ηθοποιό και συνδικαλίστρια Ακάγκι Ράνκο. Πίσω από τα οδοφράγματα, βιαστικά κατασκευασμένα από σκηνικά ταινιών που βρίσκονταν σε εξέλιξη, στέκονταν χίλιοι απεργοί εργαζόμενοι από κάθε τμήμα του στούντιο Τόχο στο Τόκιο.
Το ζήτημα της στάσης του Άρη απέναντι στη Βάρκιζα είναι ένα κομβικό ζήτημα αρχών για το κομμουνιστικό μας κίνημα - Χρήστος Κεφαλής
Το ζήτημα της στάσης του Άρη απέναντι στη Βάρκιζα είναι ένα κομβικό ζήτημα αρχών για το κομμουνιστικό μας κίνημα. Οι ηγεσίες του ΚΚΕ την αποκήρυξαν διαχρονικά, με το επιχείρημα ότι με την εναντίωσή του στη Βάρκιζα ο Άρης παραβίασε την κομματική πειθαρχία, τη λεγόμενη αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, κάτι πάντα ανεπίτρεπτο στους κομμουνιστές. Η ζαχαριαδική ηγεσία μάλιστα παρουσίασε τη στάση του Άρη σαν δείγμα χαφιεδισμού και υπηρεσίας του στην Ιντέλιτζενς Σέρβις – όπως έκανε ρητά ο ίδιος ο Ζαχαριάδης στην 3η Συνδιάσκεψη του 1950.
Η «Ρόζα Λούξεμπουργκ» της Μαργκαρέτε φον Τρότα
Steve Jones
Αυτή η ταινία ξεκίνησε ως έργο του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ. Μετά τον πρόωρο θάνατό του, όμως, το έργο πέρασε στη φον Τρότα. Παρά τις επιφυλάξεις της ότι δεν ήταν αρκετά έμπειρη για να χειριστεί ένα τόσο σημαντικό θέμα, η σκηνοθέτρια αποφάσισε να το αναλάβει.
Σχετικά με την οικοδόμηση διεθνούς αλληλεγγύης για την Ουκρανία: Τρεις προσεγγίσεις
Με τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία η δυτική αριστερά χωρίστηκε σε δύο στρατόπεδα. Ωστόσο, από τις 24 Φεβρουαρίου (2022) έχουν ξεκινήσει προσπάθειες για τη δημιουργία ενός πλατιού κινήματος αλληλεγγύης προς την Ουκρανία. Διεθνείς ακτιβιστές μιλούν για το έργο τους. Simon Pirani, επίτιμος καθηγητής, Πανεπιστήμιο του Durham-Ηνωμένο Βασίλειο. Zofia Malisz,Διεθνές Γραφείο του Razem-Πολωνία. Τζον Ράιμαν και Σέριλ Ζουρ, συμπρόεδροι της UkraineSocialistSolidarityCampaign-ΗΠΑ
Οι ΗΠΑ στην Ασία: μια μακρά ιστορία επιθετικότητας
Allen Myers
Όταν ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, Λόιντ Όστιν, δήλωσε πρόσφατα σε ένα ακροατήριο στη Σιγκαπούρη ότι οι ΗΠΑ δεν θα επιτρέψουν τον «εκβιασμό και τον εκφοβισμό» των συμμάχων τους από την Κίνα, πρέπει να υπολόγιζε στην έλλειψη ιστορικών γνώσεων (ή στην ανοχή της υποκρισίας) του ακροατηρίου του. Ο εκφοβισμός και ο εξαναγκασμός, συμπεριλαμβανομένων των απειλούμενων και των πραγματικών στρατιωτικών επιθέσεων, δεν είναι κάτι νέο∙ αποτελούν μέρος της πολιτικής των ΗΠΑ στην Ασία (και αλλού) εδώ και δύο αιώνες.
Η επείγουσα ανάγκη κατάργησης της αστυνομίας και ένα σχόλιο για τον ηθικό αντιρατσισμό
Acácio Augusto
Ιστορικά, η αστυνομία είναι μια σύγχρονη πολιτική τεχνολογία που λειτουργεί ταυτόχρονα ως κυρίαρχη εξουσία θανάτωσης και ως βιοπολιτική διαχείριση της ζωής του πληθυσμού και των πολιτών του. Από την εμφάνιση της νεοφιλελεύθερης ορθολογικότητας στη δεκαετία του 1970, το κυρίαρχο της πρόσωπο του θανάτου έχει ενισχυθεί. Αυτό εκδηλώνεται σε διαδικασίες όπως η στρατιωτικοποίηση, η υπερ-φυλακή, η δικαστικοποίηση της ζωής, η ειρήνευση με καταστολή εξαθλιωμένων αστικών περιοχών όπως οι φαβέλες, ή ακόμη και σε ολόκληρες χώρες όπως η Αϊτή και η Συρία.
Γιατί οι ΗΠΑ βομβάρδισαν τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι
Tess Lee Ack
«Little Boy» ήταν το γελοία αθώο όνομα της βόμβας ουρανίου που έπεσε στην ιαπωνική πόλη Χιροσίμα στις 6 Αυγούστου 1945, καταστρέφοντας το 70% των κτιρίων της. Αυτή η μία και μοναδική βόμβα είχε πρωτοφανή καταστροφική ισχύ, με εκρηκτική ισχύ ίση με 15.000 τόνους TNT. Τρεις ημέρες αργότερα, ο «Fat Man», μια ακόμη πιο ισχυρή και θανατηφόρα βόμβα πλουτωνίου, κατέστρεψε την πόλη Ναγκασάκι, ισοπεδώνοντας 6,7 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
