Όταν εμείς, ορισμένοι κριτικοί μαρξιστές από την Κούβα, προειδοποιούσαμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπαθούσαν όχι μόνο να ανατρέψουν την κυβέρνηση του νησιού, αλλά και να επιβάλουν μια αντικομμουνιστική δικτατορία νεοφιλελεύθερης οικονομίας υπό ένα δήθεν πολυκομματικό σύστημα, μας χαρακτήριζαν ως κινδυνολόγους· όπως ακριβώς και οι εκπρόσωποι του Ντίαζ-Κανέλ μας κατηγορούσαν, επίσης ως κινδυνολόγους, όταν από τα πρώτα άρθρα του Comunistas επισημάναμε ότι η στρατηγική να ποντάρουμε τα πάντα στον τουρισμό και να εφαρμόσουμε το κινεζικό μοντέλο θα οδηγούσε μόνο σε πλήρη οικονομική κατάρρευση όπου, προφανώς, αυτή που δεν θα είχε τι να φάει θα ήταν η εργατική τάξη. Στη συνέχεια, όλα επιβεβαιώθηκαν, όπως και το γεγονός ότι αυτό το οικονομικό πρόγραμμα ήταν η πολιτική που δικαιολογούσε την ιδιωτικοποίηση και τον νεοφιλελευθερισμό. Μόνο που αυτό επρόκειτο να αποτελέσει γόνιμο έδαφος για τους αντικομμουνιστές.

Ervand Abrahamian

Τις πρώτες πρωινές ώρες της Παρασκευής, 19 Ιουλίου 1988, το καθεστώς, ξαφνικά και χωρίς προειδοποίηση, απομόνωσε τις κύριες φυλακές από τον έξω κόσμο. Έκλεισε με αποφασιστικότητα τις πύλες τους· ακύρωσε τις προγραμματισμένες επισκέψεις και τις τηλεφωνικές συνομιλίες· απαγόρευσε όλες τις εφημερίδες· απομάκρυνε τα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις από τα κελιά· δεν επέτρεπε την παραλαβή επιστολών, δεμάτων με είδη πρώτης ανάγκης, ακόμη και ζωτικών φαρμάκων· και απαγόρευσε στους συγγενείς να συγκεντρώνονται έξω από τις πύλες των φυλακών – ιδιαίτερα στο Λούνα Παρκ έξω από το Εβίν. Επιπλέον, τα σημαντικότερα δικαστήρια σταμάτησαν τη λειτουργία τους λόγω έκτακτων αδειών για διακοπές, προκειμένου οι ανήσυχοι συγγενείς να μην συγκεντρωθούν εκεί αναζητώντας πληροφορίες. Ορισμένες οικογένειες, κυριευμένες από πανικό, έσπευσαν στην Κομ αναζητώντας τον Αγιατολλάχ Μονταζερί, ο οποίος ήταν ακόμα ο υποψήφιος διάδοχος.

Η διάκριση μεταξύ της καπιταλιστικής στρατιωτικοποίησης και του δικαιώματος των λαών που δέχονται επίθεση στην αυτοάμυνα είναι κρίσιμη σήμερα, καθώς οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις επιστρέφουν ανοιχτά σε πολέμους λεηλασίας. Η στρατιωτική παραγωγή αναζωογονείται με προφανείς στόχους: την αρπαγή πλούτου και εδαφών και την ενίσχυση της θέσης τους έναντι των ανταγωνιστών τους, εις βάρος των λαών. Σε αυτό το πλαίσιο, η Gauche Anticapitaliste υπερασπίζεται το δικαίωμα των λαών που δέχονται επίθεση να αμυνθούν ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επιθέσεις, ακόμη και με όπλα. Η ήττα του επιτιθέμενου είναι, εξάλλου, γενικά η προϋπόθεση για την ειρήνη. Αυτό ήταν ένα από τα διδάγματα της ήττας των ναζιστών το 1945. Ήταν επίσης το μεγάλο δίδαγμα της ήττας των ΗΠΑ στο Βιετνάμ το 1975. Η επικαιρότητα δείχνει ότι αυτό το δίδαγμα παραμένει σε ισχύ και σήμερα.

Σε ένα διεθνές κλίμα που επαναλαμβάνει αδιάκοπα ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση στις απαιτήσεις του κεφαλαίου, των αγορών και των επενδυτών, οι Αλβανοί διαδηλωτές προτείνουν μια άλλη εκδοχή: καμία ανάπτυξη δεν μπορεί να θεωρηθεί νόμιμη όταν υλοποιείται ενάντια στη βούληση των εμπλεκόμενων πληθυσμών. Πίσω από την υπεράσπιση μιας λιμνοθάλασσας, μιας παραλίας ή ενός νησιού, τελικά διακυβεύεται το δικαίωμα των λαών να αποφασίζουν οι ίδιοι για το μέλλον τους. Το ζητούμενο πλέον είναι η πολιτική διαμόρφωση αυτού του αγώνα...

Michael Karadjis

Φαίνεται σχεδόν βέβαιο ότι οι ΗΠΑ και το Ιράν θα συμφωνήσουν στο Μνημόνιο Συνενόησης (MOU) για την άρση του αμοιβαίου αποκλεισμού στα Στενά του Ορμούζ και θα ξεκινήσουν μια περίοδο διαπραγματεύσεων 30 ή 60 ημερών για τα βασικά ζητήματα. Εάν συμβεί αυτό (εκτός και αν το ταπεινωμένο καθεστώς Τραμπ αποφασίσει ξαφνικά να εξαπολύσει έναν τελευταίο γύρο απεγνωσμένων βομβαρδισμών για να κάνει επίδειξη ισχύος, ή κάνει κάποια ανόητη απόπειρα να «κατάσχει το εμπλουτισμένο ουράνιο του Ιράν» από καθαρή απόγνωση) τότε πρόκειται για μια πλήρη ήττα του πολέμου των ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ πράγματι βομβάρδισαν την πόλη-λιμάνι Μπαντάρ Αμπάς στο νότιο Ιράν σε «αυτοάμυνα», ενώ μια ιρανική αντιπροσωπεία υψηλού επιπέδου βρισκόταν στο Κατάρ προσπαθώντας να διαπραγματευτεί τη συμφωνία. Ωστόσο, σε αυτό το στάδιο, αυτές οι μεμονωμένες ενέργειες φαίνεται να είναι τακτικές καθυστέρησης για τη διάσωση των προσχημάτων – το Ιράν γνωρίζει ότι δεν πρέπει να εμπιστεύεται καθόλου τις ΗΠΑ, αλλά πιθανώς γνωρίζει επίσης ότι ο Τραμπ είναι εξαντλημένος και ότι μια επιστροφή στον πόλεμο μάλλον θα αύξανε μόνο την ταπείνωσή του.

Ο μήνας Ιούνιος του 2026 θα μπορούσε, εκ των υστέρων, να φανεί ως μια αποφασιστική στιγμή στη σύγχρονη κοινωνική και πολιτική ιστορία του Βελγίου. Το διακύβευμα εκεί ξεπερνά κατά πολύ μια απλή κλαδική μεταρρύθμιση. Πρόκειται για μια βαθιά αντιπαράθεση μεταξύ δύο ασυμβίβαστων οραμάτων για το σχολείο. Από τη μία πλευρά, ένα δημόσιο ίδρυμα που θεωρείται πυλώνας της κοινωνικής δικαιοσύνης και της δημοκρατίας· από την άλλη, ένα σύστημα που σταδιακά ευθυγραμμίζεται με τη λογική της αγοράς, της κερδοφορίας και της ατομικής ευθύνης.

Melissa Muller

Το κίνημα πλέον έχει εξελιχθεί. Αυτό που ξεκίνησε ως περιβαλλοντικός αγώνας έχει μετατραπεί σε μια ευρύτερη αντικυβερνητική εξέγερση… Αυτές οι διαδηλώσεις αποτελούν έκφραση της γενικευμένης απογοήτευσης απέναντι σε ένα πολιτικό σύστημα που δίνει προτεραιότητα στα πολυτελή θέρετρα και όχι στις βασικές ανάγκες των Αλβανών... Και έχουν ήδη οδηγήσει σε μερική επιτυχία: η δικαστική αρχή κατά της διαφθοράς της Αλβανίας, η SPAK, έχει ξεκινήσει έρευνα και έχει παγώσει περιουσιακά στοιχεία και τραπεζικούς λογαριασμούς που συνδέονται με μια εταιρεία που συμμετέχει στο έργο.

Η προσοχή επικεντρώνεται συνεχώς στην ταυτότητα του Σουδανού πρόσφυγα που διέπραξε τη δολοφονική επίθεση τη Δευτέρα το βράδυ, σαν να εκπροσωπεί όλο τον σουδανικό λαό ή όλους τους μετανάστες και πρόσφυγες. Είναι σαν να κατηγορούμε όλους τους κατοίκους του Νότιου Λονδίνου αν κάποιος μαχαιρωθεί στο Σάουθγουορκ. Μέχρι στιγμής δεν έχει δοθεί σχεδόν καμία κάλυψη στις τρομοκρατημένες οικογένειες από εθνοτικές μειονότητες που τους καίνε τα σπίτια οι φασίστες κακοποιοί. Για άλλη μια φορά είναι αόρατοι και χωρίς φωνή.Αυτό που βλέπουμε είναι φασιστικά πογκρόμ.

Το Οικονομικό Φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης (3-6 Ιουνίου) εγκαινιάστηκε, την Τετάρτη, με την επίθεση ουκρανικών drones ενάντια σε έναν από τους μεγαλύτερους σταθμούς μεταφόρτωσης υγρών καυσίμων της Βαλτικής (Astra). Η σχετική παρακώλυση των αεροπορικών αφίξεων δεν ήταν το καλύτερο, ιδιαίτερα καθώς “φέτος συμμετέχουν κυρίως δεξιοί και ακροδεξιοί, ιδιαίτερα από τις ΗΠΑ, και οι κόρες του Πούτιν”, αλλά και καθώς, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, παρίσταται και εκπρόσωπος του Τραμπ (Rodney Mims Cook Jr) σε “έναν πολιτιστικό διάλογο επικεντρωμένο σε ανθρωπιστικές δράσεις

Vjosa Musliu, Brunilda Pali

Klodiana Millona, Kristina Millona

Diana Malaj, Drivalda Delia

Ερευνητές όπως ο Πίρο Ρετζέπι υποστηρίζουν ότι οι χώρες των Βαλκανίων, διαμορφωμένες από μια ιστορία εξωτερικής αυτοκρατορικής κυριαρχίας –από την Οθωμανική Αυτοκρατορία έως τις ευρωπαϊκές αποικιακές επεμβάσεις– συχνά επιδιώκουν την ασφάλεια και την αναγνώριση ευθυγραμμίζοντας τη στάση τους με τις κυρίαρχες δυνάμεις και προσαρμοζόμενες στις σύγχρονες παγκόσμιες ιεραρχίες. Για τις χώρες που βρίσκονται στα πολιτικά περιθώρια της «κεντρικής Δύσης», η πρόσβαση στη φιλελεύθερη τάξη που υποστηρίζεται από τη Δύση εξαρτάται επίσης από τη σιωπή, τη λήθη ή, στη χειρότερη περίπτωση, τη συνενοχή στη γενοκτονία στη Γάζα. Σε αυτό το πλαίσιο, η Αλβανία δεν είναι απλώς ένας πρόθυμος εταίρος του Ισραήλ. Επιτελεί επίσης τον ρόλο που της έχουν επιβάλει οι γεωπολιτικές προσδοκίες της Δύσης. Σε αυτόν τον ρόλο, η παλαιστινιακή δυστυχία δεν αντιμετωπίζεται ως ηθική κατάσταση έκτακτης ανάγκης που απαιτεί αντίδραση. Αντίθετα, αντιμετωπίζεται ως μια ενοχλητική μεταβλητή που πρέπει να διευθετηθεί, να ελαχιστοποιηθεί και, τελικά, να αγνοηθεί στην πορεία προς τις Βρυξέλλες.