Cihan Tuğal

Με την εντατικοποίηση των κατακτήσεων και των πολέμων, η αντίσταση στον ιμπεριαλισμό έχει καταστεί ένα από τα κύρια θέματα της παγκόσμιας αριστεράς. Ωστόσο, αυτό εγείρει και ερωτήματα σχετικά με το πώς να οικοδομηθεί και να μαζικοποιηθεί ένα αντιιμπεριαλιστικό κίνημα. Μέσα στην αριστερά της Δύσης, και ιδιαίτερα στις ΗΠΑ, κερδίζει σταδιακά έδαφος, ειδικά στους σοσιαλιστικούς κύκλους, μια γραμμή που αρχικά μοιάζει λογική, αλλά τελικά υπονομεύει τα θεμέλια της αριστεράς. Αυτή η γραμμή διεκδικεί την άνευ όρων υποστήριξη των καθεστώτων και των κινημάτων που βρίσκονται στο στόχαστρο του ιμπεριαλισμού και θεωρεί προδοσία κάθε κριτική που ασκείται εναντίον τους. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα αυτού είναι η υποστήριξη που παρέχεται στο ιρανικό καθεστώς, το οποίο ευθύνεται για αμέτρητους θανάτους αγωνιστών της αριστεράς, των μειονοτήτων και γυναικών κατά τη διάρκεια των ετών.

Donny Gluckstein

Ο πόλεμος μεταξύ της Γερμανίας και της Σοβιετικής Ένωσης αποτέλεσε το μεγαλύτερο και σημαντικότερο θέατρο επιχειρήσεων κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η Βέρμαχτ του Χίτλερ είχε αναπτύξει εκεί 674 μεραρχίες, σε σύγκριση με τις 56 έως 75 που αντιμετώπισαν τις αποβάσεις της D-Day στη Δυτική Ευρώπη. Ωστόσο, η θέση της Σοβιετικής Ένωσης στην ιστορία ενός πολέμου που ξεκίνησε επίσημα όταν η Γερμανία επιτέθηκε στην Πολωνία τον Σεπτέμβριο του 1939 είναι αμφιλεγόμενη. Μόλις μια εβδομάδα πριν, ο Στάλιν και ο Χίτλερ είχαν υπογράψει από κοινού μια συμφωνία για τον διαμελισμό της Πολωνίας. Πράγματι, η Σοβιετική Ένωση πολέμησε τη Γερμανία μόνο το 1941, αφού δέχτηκε η ίδια επίθεση. Λόγω αυτής της καθυστερημένης εισόδου, οι Ρώσοι μιλάνε για τον «Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο» και όχι για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Σοβιετική Ένωση φαίνεται τόσο διαφορετική, πολιτικά και κοινωνικά, από όλους τους άλλους πρωταγωνιστές, που είναι λογικό να αναρωτηθούμε αν ταιριάζει στο πρότυπο του πολέμου από τα πάνω και από τα κάτω που παρατηρείται αλλού.

Fabrice Riceputi

Την 1η Μαΐου 1945, το PPA (Parti du peuple algérien / Κόμμα του Αλγερινού Λαού) και το AML οργάνωσαν ξεχωριστές πορείες σε όλη την Αλγερία, διαφορετικές από τις πορείες του PCF (Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα) και της CGT (Γενική Συνομοσπονδία Εργασίας), με τα συνθήματα «Λευτεριά στον Μεσαλί» και «Ανεξάρτητη Αλγερία». Η αλγερινή σημαία, η οποία ήταν αυστηρά απαγορευμένη, υψώθηκε για πρώτη φορά. Στο Αλγέρι και στο Οράν, η αστυνομία άνοιξε πυρ και σκότωσε διαδηλωτές. Πολλοί ακτιβιστές του AML και του PPA συνελήφθησαν. Οι εορτασμοί της 8ης Μαΐου αποτέλεσαν την επόμενη ευκαιρία γι’ αυτούς που ζητούσαν εθνική ανεξαρτησία να κάνουν τη φωνή τους να ακουστεί. Πραγματοποιήθηκαν σε όλες τις αλγερινές πόλεις χωρίς σοβαρά επεισόδια βίας, εκτός από την περιοχή της Βόρειας Κωνσταντίνης.

Εξοργίστηκε ο Άδωνις Γεωργιάδης απ’ το γεγονός ότι ο Πέτρος Κωνσταντίνου, δημοτικός σύμβουλος με την Ανατρεπτική Συμμαχία για την Αθήνα, ορκίστηκε για τη θητεία του ως δημοτικός σύμβουλος αναφέροντας πως ορκίζεται στην τιμή και τη συνείδησή του να υπερασπίζεται τα συμφέροντα των εργαζομένων, για να ανατραπεί η βάρβαρη αντιλαϊκή επίθεση και να μπει τέλος στους πολέμους και τη γενοκτονία στη Γάζα. Εξοργίστηκε ο Άδωνις Γεωργιάδης που ορκιζόμενος να υπηρετεί τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα, ο δημοτικός σύμβουλος της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, αναφέρθηκε στο όραμα μιας άλλης κοινωνίας που αντλεί έμπνευση από την απελευθέρωση της Αθήνας από τους ναζί κατακτητές και τη θυσία των 200 της Καισαριανής.

Η επένδυση-λεηλασία στο πρώην αεροδρομίου Ελληνικού και στο παραλιακού μέτωπο έχει τραγικές συνέπειες για τα νότια προάστια και όχι μόνο σε όλα τα επίπεδα. Τα εργατικά ατυχήματα , η περιβαλλοντική καταστροφή , η καταπάτηση του παραλιακού μετώπου αλλά και η εκμετάλλευση του δημόσιου πλούτου προς όφελος του κεφαλαίου, είναι οι σημαντικότερες από τις από αυτές. Συλλογικότητες , φορείς , κάτοικοι αλλά και εργαζόμενοι στο εργοτάξιο, του Ελληνικού κρίνοντας πως δεν γίνεται να μένουμε αμέτοχοι/ες σε αυτη την επίθεση που δεχόμαστε από κράτος και κεφάλαιο περιμένοντας να ολοκληρώσουν το «έγκλημα» στο Ελληνικό, καλούμε σε ΠΟΡΕΙΑ υπεράσπισης των γειτονιών μας από την λεηλασία των επενδυτών

Και πάλι ο Τρότσκι για το πώς η σταλινική γραφειοκρατία θα πραγματοποιήσει την καπιταλιστική παλινόρθωση, συγκεκριμένα γράφει:“Δεν μπορούμε να υπολογίζουμε πως η γραφειοκρατία θα αποκηρύξει τον εαυτό της ειρηνικά και εθελοντικά προς όφελος της σοσιαλιστικής ισότητας…. πρέπει αναπόφευκτα σε μελλοντικά στάδια, να γυρέψει στηρίγματα γι αυτήν στις ιδιοκτησιακές σχέσεις. Μπορεί κανείς να φέρει το επιχείρημα ότι μεγάλος γραφειοκράτης λίγο ενδιαφέρεται για το ποιες είναι οι κυρίαρχες μορφές ιδιοκτησίας, εφόσον αυτές του εγγυώνται το αναγκαίο εισόδημα. Αυτό το επιχείρημα αγνοεί όχι μόνο την αστάθεια των ίδιων των δικαιωμάτων του γραφειοκράτη, αλλά και το ζήτημα των απογόνων του. 

Η Μόσχα, αντί να παρουσιάζεται ως ο κεντρικός εχθρός της παγκόσμιας τάξης, αντιμετωπίζεται πλέον ως δευτερεύων αντίπαλος με τον οποίο είναι δυνατή μια συνεννόηση… Στρατηγικά έγγραφα που δημοσίευσε η κυβέρνηση Τραμπ μεταξύ Δεκεμβρίου 2025 και αρχών του 2026 επιβεβαιώνουν αυτή τη στροφή. Η Ρωσία περιγράφεται σε αυτά ως «επίμονη αλλά διαχειρίσιμη» απειλή, ενώ οι Ευρωπαίοι ηγέτες κατηγορούνται ότι υπερβάλλουν τον κίνδυνο που αυτή ενέχει και ότι τρέφουν μη ρεαλιστικές προσδοκίες όσον αφορά την έκβαση του πολέμου στην Ουκρανία. Ταυτόχρονα, η Ουάσιγκτον ισχυρίζεται ότι επιθυμεί να διαπραγματευτεί ένα γρήγορο τέλος του πολέμου υπό την αιγίδα της. Αυτή η στροφή ανοίγει το δρόμο για ένα σενάριο με εκτεταμένες συνέπειες: μια συμφωνία μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων — των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας — που θα γίνει εις βάρος του ουκρανικού λαού.

Ο Τραμπ αντιμετωπίζει πλέον τις συνέπειες της πολιτικής του μυωπίας και της εμπιστοσύνης του στην αναπαραγωγή του σεναρίου της Βενεζουέλας στο Ιράν, χωρίς να εκτιμά τις βαθιές διαφορές μεταξύ των δύο χωρών. Αντιμετωπίζει ένα δίλημμα: να συνεχίσει τη διμερή επιθετικότητα, όπως προτρέπει ο Νετανιάχου, αναλαμβάνοντας τεράστια οικονομικά και πολιτικά ρίσκα στις ΗΠΑ, ειδικά με τις εκλογές για το Κογκρέσο να πλησιάζουν, ή να αποσυρθεί με ένα πρόσχημα που δεν θα ξεγελάσει κανέναν και θα διαβρώσει περαιτέρω την εμπιστοσύνη τόσο μεταξύ των περιφερειακών όσο και των δυτικών συμμάχων. Σε κάθε περίπτωση, η τρέχουσα κατάσταση «ούτε πολέμου ούτε ειρήνης» δεν μπορεί να διαρκέσει επ' αόριστον.

Ο αγώνας για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης, απέδειξε για άλλη μια φορά πως μπορεί να απελευθερώσει και εμάς τις ίδιες, να μας ενώσει και να μας συσπειρώσει, να μας ταρακουνήσει και να μας οργανώσει, ώστε ακόμα και πράγματα που φαντάζουν αδύνατα να γίνουν εφικτά σε ελάχιστο χρόνο. Η συγκίνηση και οι αγκαλιές των ανθρώπων στη συνάντηση των δύο πορειών, οι υψωμένες γροθιές, τα κοινά συνθήματα, αλλά και η αγάπη, η αλληλεγγύη και η συντροφικότητα που λαμβάνουμε όλες αυτές τις μέρες από όλα τα μέλη του Global Sumud Flotilla, αλλά και από όλο τον αλληλέγγυο κόσμο, είναι ανεκτίμητα και αποδεικνύουν ότι Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ.

Η νηοπομπή σκοπεύει να συνεχίσει το ταξίδι της, με στόχο να παράσχει ανθρωπιστική και πολιτική βοήθειας στους Παλαιστινίους, να σπάσει τον παράνομο αποκλεισμό της Γάζας και να στρέψει την παγκόσμια προσοχή στην αντίσταση του παλαιστινιακού λαού. Η 4η Διεθνής καλεί σε διεθνή κινητοποίηση και στην άσκηση πίεσης στις κυβερνήσεις για να εξασφαλιστούν: η άμεση απελευθέρωση του Saif και του Thiago,  η προστασία του στολίσκου από ισραηλινές επιθέσεις, κυρώσεις κατά του Ισραήλ. Συνεχίζουμε τον αγώνα για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης, για το δικαίωμα στην επιστροφή και για να σταματήσει η ισραηλινή και αμερικανική ιμπεριαλιστική επιθετικότητα στην περιοχή.