ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ από το  alterthess. Συνέντευξη στη Σταυρούλα Πουλημένη. Κανείς δεν πίστευε τις εικόνες από την μεγαλειώδη διαδήλωση της 20ής Φλεβάρη στην Κύπρο που έδειχναν 10.000 ανθρώπους στους δρόμους να φωνάζουν συνθήματα ενάντια στην καταστολή, την αστυνομική βαρβαρότητα και την αυταρχική διαχείριση της πανδημίας. Αφορμή για τη διαδήλωση αυτή ήταν η πορεία εκατοντάδων ατόμων στις 13 Φεβρουαρίου που αντιμετωπίστηκε με πρωτόγνωρη για τα δεδομένα του νησιού καταστολή. Με την κινητοποίηση της 20ής Φλεβάρη και ό,τι ακολούθησε η νέα γενιά εν μέσω αυστηρών και άνισων απαγορεύσεων άνοιξε όλα τα ζητήματα που έχουν δημιουργήσει δυσφορία και αγανάκτηση…

Σε κάθε περίπτωση πάντως το σχήμα του Σβορώνου δεν μπορεί να είναι σήμερα αποδεκτό, τουλάχιστον στο σύνολό του, γιατί ακριβώς το ιστορικό παράδειγμα έχει οριστικά αλλάξει. Ούτε μπορεί να είναι ιδεολογικό εχέγγυο μιας νέας αριστερής διεκδικητικής συμμαχίας. Ο ίδιος ο Νίκος Σβορώνος έχει μια μεγάλη και σημαντική προσφορά στην ελληνική ιστοριογραφία, στην ελληνική κοινωνία και κυρίως στους «από κάτω» αυτής της χώρας. Συνεπώς, θα ήταν άδικο για εκείνον να μην κριθεί συνολικά η συμβολή του.

To τελευταίο διάστημα, μια πρωτόγνωρη ροή καταγγελιών για σεξουαλική παρενόχληση τζαι άσκηση λεκτικής ή σωματικής βίας στον εργασιακό χώρο αλλά τζαι σε άλλους χώρους κατακλύζει τη δημόσια σφαίρα. Σε πολλές χώρες του κόσμου τα γυναικεία κινήματα ανεβάζουν ξανά τα μανίτζια τζαι αγωνίζουνται για τιμωρία των θυτών, για διαμόρφωση προστατευτικών μηχανισμών υπέρ ατόμων που επιβιώσαν βιασμού, σεξουαλικής παρενόχλησης ή έμφυλης κακοποίησης, τζαι για εδραίωση αντισεξιστικής κουλτούρας. Τούντο κείμενο εν μια προσπάθεια να κάμουμε ξεκάθαρο το διακύβευμα τούντης περιόδου σε σχέση με την έμφυλη βία τζαι τες διασυνδέσεις της με το υπάρχον συστημικό πλέγμα. Παράλληλα εν τζαι μια προσπάθεια, να συμβάλουμε, ως κινηματικός χώρος, στη δημιουργία δομών τζαι δικτύου προστασίας ατόμων που επιβιώσαν που έμφυλη βία.

Ήδη από πέρσι την άνοιξη το μοντέλο επιδημιολογικής επιτήρησης που ακολουθεί η χώρα ΔΕΝ υπακούει σε υγειονομικά κριτήρια (αριθμός ενεργών κρουσμάτων, επιφόρτιση νοσοκομείων, αριθμός βαρέως πασχόντων, αριθμός απωλειών, όροι υπερμετάδοσης κλπ) αλλά σε κριτήρια εξυπηρέτησης μεγάλων καπιταλιστικών συμφερόντων και κυβερνητικών σκοπιμοτήτων. Αφήνει ανενόχλητα τα πραγματικά διαχρονικά «εκκολαπτήρια του ιού» (μεγάλους χώρους εργασίας και ΜΜΜ), υπαγορεύεται και φέτος όπως και πέρσι από Απρίλιο ως Σεπτέμβριο από τα διεθνή τουριστικά πρακτορεία και τους μεγαλοξενοδόχους, προσπαθεί να μεταφορτώσει όλες τις ευθύνες στον λαό… Η κρατική επιτροπή ειδικών έχει μεγάλες ευθύνες για το παραπάνω είτε διά της συναίνεσής της ή διά της σιωπής της.

Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες παρατηρήθηκε αυξανόμενη πολιτική σύγχυση σχετικά με την έννοια του αντιιμπεριαλισμού, μια έννοια που, από μόνη της, δεν είχε αποτελέσει στο παρελθόν αντικείμενο μεγάλης συζήτησης. Υπάρχουν δύο κύριοι λόγοι για αυτή τη σύγχυση: πρώτον, η νικηφόρα κατάληξη των περισσότερων αντι-αποικιακών αγώνων μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και, δεύτερον, η κατάρρευση της ΕΣΣΔ. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι άλλες δυτικές αποικιοκρατικές δυνάμεις διεξήγαν αρκετούς πολέμους εναντίον εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων ή καθεστώτων, είτε οι ίδιες είτε και μέσα από πιο περιορισμένες στρατιωτικές επεμβάσεις και πολέμους μέσω αντιπροσώπων…

Η συμπλήρωση φέτος των 50 χρόνων από το θάνατο του μαρξιστή φιλοσόφου προσφέρει μια αφορμή να επανέλθουμε με μια πιο γενική αναφορά στην πολιτική σκέψη του. Μια σκέψη που περιέχει πολύτιμες παρακαταθήκες και εναύσματα για τη θεμελίωση της κομμουνιστικής πολιτικής στην εποχή μας. Τα στοιχεία αυτά, εστιασμένα στην κριτική του σταλινισμού και της καπιταλιστικής χειραγώγησης, αλλά και στη διασάφηση των αυθεντικών επαναστατικών προοπτικών με την επεξεργασία και εφαρμογή της κατάλληλης διαλεκτικής μεθοδολογίας, θα επιχειρήσουμε να αναδείξουμε στοιχειωδώς στο παρόν άρθρο.

Αυτές τις μέρες, ένας νέος πόλεμος στο Ντονμπάς θα μπορούσε να εξελιχθεί σε τρομακτική πραγματικότητα. Από τις αρχές Μαρτίου, οι συγκρούσεις έχουν αυξηθεί και οι πληροφορίες για τη συγκέντρωση ρωσικών στρατευμάτων στα σύνορα έχουν ήδη επιβεβαιωθεί έμμεσα από τον εκπρόσωπο Τύπου του Πούτιν Ντμίτρι Πεσκόφ. Τα διπλωματικά μέσα που προηγουμένως περιόριζαν την ανοιχτή αντιπαράθεση βρίσκονται επίσης σε προφανή κρίση. Το τελευταίο κουαρτέτο της Νορμανδίας συνεδρίασε χωρίς τη συμμετοχή της Ουκρανίας και το Μινσκ δεν μοιάζει πλέον με ουδέτερο έδαφος όπου είναι δυνατές οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Ρωσίας και Δύσης.

Διεθνής Επιτροπή της 4ης Διεθνούς

Η σπίθα της λαϊκής εξέγερσης, που τώρα γιορτάζουμε τη 10η επέτειό της, ξεκίνησε από την Τυνησία και πολύ γρήγορα επεκτάθηκε στη Βόρειο Αφρική και τη Μέση Ανατολή και, μετά, και σε άλλες χώρες εκτός αυτού του γεωγραφικού χώρου, με διαφορετικές συνθήκες και με διάφορους καταλύτες: Ισπανική Κράτος (Κίνημα των Αγανακτισμένων), ΗΠΑ (Occupy Wall Street), Ιράν, Μπουρκίνα Φάσο (κατά της αύξησης των τιμών και της καταστολής), Τουρκία, κλπ.

Την Τετάρτη 7 Απριλίου 2021 η Γενική Συνέλευση των μετόχων της τράπεζας Πειραιώς ενέκρινε την αύξηση κεφαλαίου με τους όρους που εξυπηρετούν τους ιδιώτες μετόχους που έφεραν την τράπεζα στη σημερινή της θέση. Καθοριστικός παράγοντας σε αυτή την εξέλιξη ήταν η ψήφος των μετοχών που κατέχει το ελληνικό δημόσιο μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και αποτελούσαν το 61,34% του μετοχικού κεφαλαίου της Τράπεζας. Αν το ΤΧΣ είχε αρνηθεί να ψηφίσει τους όρους της αύξησης αυτή δεν θα είχε περάσει και το δημόσιο θα είχε την πιθανότητα να ανακτήσει έστω μέρος ζημιών άνω των 2 δις ευρώ που οριστικοποιήθηκαν χθες.

Οι κοινωνικές διαμαρτυρίες των δύο τελευταίων χρόνων, από το επίπεδο ριζοσπαστισμού και πόλωσης που τις χαρακτήρισε, ανέδειξαν μια βούληση να αμφισβητηθεί η καθεστηκυία τάξη πραγμάτων. Η έντονη συμμετοχή νέων, πληθυσμών μειονοτικών φυλών, η έντονη παρουσία γυναικών και σε ηγετικές θέσεις στις κινητοποιήσεις, αποδεικνύουν ότι οι νέες γενιές προσφέρουν σημαντική πηγή ριζοσπαστισμού, ποικιλομορφίας, δυναμισμού και ανανέωσης των δομών στα ίδια τα κινήματα. Ωστόσο, όσο πιο σημαντικοί και πιο εκτεταμένοι είναι οι αγώνες, τόσο μεγαλύτερη είναι και η απόκλιση ανάμεσα στο δυναμισμό των κινητοποιήσεων αυτών και στην αδυναμία των εναλλακτικών πολιτικών απαντήσεων.