Η ουκρανική κυβέρνηση έχει τώρα μια μοναδική ευκαιρία να δηλώσει έμπρακτα τι είναι διατεθειμένη να θυσιάσει: τη χώρα ή τους ολιγάρχες. Αν βάλουμε τέλος στη νεοφιλελεύθερη κακοδιαχείριση που διευρύνει το χάσμα μεταξύ πλούσιων και φτωχών, θα ενώσουμε τον λαό και θα γίνουμε μια ενοποιητική δύναμη παγκόσμιας εμβέλειας! Αν ξαναχτίσουμε την οικονομία πάνω σε κοινωνική βάση, θα αντέξουμε τον αγώνα και θα βάλουμε στέρεες βάσεις για την ανασυγκρότηση! Τα εκατομμύρια των ολιγαρχών - για την ευημερία και την άμυνα! Για μια Ουκρανία χωρίς ολιγάρχες και κατακτητές! Για να προστατέψουμε την χώρα, όχι τους ολιγάρχες. Ένα κάλεσμα για αλλαγές που θα αποτρέψουν την ήττα της Ουκρανίας

του Michael Karadjis

Απαντώντας σε αυτόν τον μύθο, θέλω απλώς να διευκρινίσω τη θέση μου: υποστηρίζω το δικαίωμα των εθνών και των λαών στην αυτοδιάθεση και το θεωρώ ανώτερο από οποιαδήποτε εμμονή με τα «κυρίαρχα σύνορα», τα οποία πάντα άλλαζαν στην ιστορία, τόσο για καλούς όσο και για κακούς λόγους. … γιατί λοιπόν δεν υποστηρίζω την ίδια αυτοδιάθεση του «ρωσικού λαού στο Ντονμπάς»; Λοιπόν, πέρα από το γεγονός ότι ακόμη και αν υπήρχε ένας τέτοιος αγώνας, θα ήταν επί του παρόντος ένα ασήμαντο πιόνι στη ρωσική αυτοκρατορική κατάκτηση, το βασικό πρόβλημα είναι ότι δεν υπήρξε τέτοια πραγματική κατάσταση.

Οι “συμφωνίες” για τη μοιρασιά και τον πλούτο της επαναφέρουν τον καθαρό ιμπεριαλισμό των αρχών του 20ου αιώνα, που οδήγησε σε δύο παγκόσμιους πολέμους…Ο Ίλια Μπουντράιτσκις, ιστορικός και συγγραφέας, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνια, μία από τις σημαντικότερες φωνές της αριστερής ρωσικής διανόησης, μιλάει στην «Εποχή» για την ιμπεριαλιστική λογική που διέπει τις συνομιλίες μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας για το τέλος του πολέμου στην Ουκρανία, τους στόχους των δύο πλευρών και τη στάση της ρωσικής Αριστεράς απέναντι σε μια πιθανή ειρηνευτική συμφωνία.

[Αναδημοσίευση από “Η Εποχή”, 1-2/3/2025: “Η Ουκρανία το στόχαστρο της ιεράς συμμαχίας” & -στο τέλος- ένα επικαιροποιημένο σχόλιο του συγγραφέα, μετά τη συνάντηση Τραμπ-Ζελένσκι στο Λευκό Οίκο]… Η συμφωνία Τράμπ – Πούτιν κατά της Ουκρανίας, στην οποία βιάζονται να ενταχθούν και οι άλλοι ιμπεριαλιστές, κυρίως οι Ευρωπαίοι, αποτελεί καμπή στην παγκόσμια αταξία. Κυρίως γιατί την επικυρώνει ως τέτοια, ως “νόμο της βίας”, του χρήματος και του εκβιασμού χωρίς τις φιοριτούρες του “διεθνούς δικαίου” και της “διεθνούς κοινότητας”. Μπορεί ασφαλώς να βαπτίζεται οργουελικά ως “ειρηνευτική¨, όμως έτσι είχε βαπτιστεί και η συμφωνία του Μονάχου του 1938, που επικύρωσε τη ναζιστική επέκταση.

Καμία αμφιβολία λοιπόν ότι ο Τραμπ, ο Πούτιν, ο Νετανιάχου, ο Μασκ, ο Μίλεϊ και οι φίλοι τους απανταχού γης δεν αντιπροσωπεύουν μια απλή σκληρότερη παραλλαγή του νεοφιλελευθερισμού, όπως εξακολουθούν να ισχυρίζονται κάποιοι ανόητοι ανεύθυνοι. Αντιπροσωπεύουν έναν θανάσιμο κίνδυνο για όλους μας, για την ανθρωπότητα, τη δημοκρατία και τον πλανήτη. Έναν κίνδυνο ανάλογο με εκείνο που αποτελούσαν ο φασισμός και ο ναζισμός πριν από 80 χρόνια. Αντιπροσωπεύουν την Φαιά Διεθνή της εποχής μας ! Ας αντιδράσουμε λοιπόν όλοι μαζί πριν είναι πολύ αργά. Επειδή αυτή τη φορά δεν θα έχουμε δεύτερη ευκαιρία...

Ένα τόσο ισχυρό κίνημα δεν μπορεί και δεν πρέπει να μείνει στη μέση του δρόμου. … Το κίνημα πρέπει να στοχεύσει την αιτία του προβλήματος, ν’ αναμετρηθεί με την πολιτική που δημιούργησε τα Τέμπη, την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων και του κέρδους που μπαίνει πάνω από την ανθρώπινη ζωή. Να εθνικοποιηθούν οι σιδηρόδρομοι, οι συγκοινωνίες να είναι δημόσια κοινωνικά αγαθά , φθηνά και ασφαλή για όλο το λαό. Να πάρουμε τη ζωή μας πίσω απέναντι στην πολιτική του κέρδους που είναι και πολιτική του θανάτου. Γιατί η ιδιωτικοποίηση είναι το έγκλημα.

Τίποτε πια δεν είναι ίδιο με πριν… Το μήνυμα είναι σαφέστατο : Κάτι καινούργιο πρέπει να γεννηθεί. Η κοινωνία θα βρει το δρόμο της προοπτικής της. Ήταν μια ιστορική μέρα που από τον χειμώνα μας έφερε στην άνοιξη. Το επόμενο βήμα είναι αυτό το τεράστιο κίνημα διαμαρτυρίας να εξελιχθεί σε κίνημα ανατροπής, με προοπτική και πρόγραμμα. Αυτό θα φέρει το οξυγόνο και τότε είναι που η άνοιξη θα φέρει το καλοκαίρι. Έχουμε το δικαίωμα στην ελπίδα όσο εργαζόμαστε για τη βεβαιότητα που τη γεννάει. Ας εργαστούμε!

Με τον Τραμπ, οι μάσκες πέφτουν. Και στην αριστερά, επίσης. Για τους θεωρητικούς του λεγόμενου «πολέμου των ΗΠΑ μέσω πληρεξουσίου κατά της Ρωσίας», έφτασε η στιγμή της αλήθειας. Ο διεθνισμός δεν είναι η επιλογή της πλευράς του ενός ληστή εναντίον του άλλου, στο όνομα του «μικρότερου κακού»: είναι πάντα η επιλογή της πλευράς των καταπιεσμένων εναντίον των καταπιεστών, των εκμεταλλευόμενων εναντίον των εκμεταλλευτών, των απειλούμενων εναντίον των επιτιθέμενων. Όπως λέει και το σύνθημα: «Από την Ουκρανία μέχρι την Παλαιστίνη, η κατοχή είναι έγκλημα/From Ukrain to Palestina occupation is a crime». Το να επιμένεις στον καμπισμό σημαίνει να επιλέγεις το δρόμο που οδηγεί στον φαιοκόκκινο βάλτο της σκοτεινής μνήμης. Αλληλεγγύη στον Ουκρανικό λαό!

Jaime Pastor

Λίγο περισσότερο από ένα μήνα μετά την ανάληψη των καθηκόντων του Ντόναλντ Τραμπ ως Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, με τον ολιγάρχη της τεχνολογίας Μασκ στο πλευρό του, ο κατάλογος των πρωτοβουλιών και των μέτρων που είναι έτοιμο να εφαρμόσει το δίδυμο στο τιμόνι της ακόμη κορυφαίας παγκόσμιας δύναμης είναι ήδη αρκετά εκτεταμένος. Από όλες αυτές, δεν είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς την ακλόνητη αποφασιστικότητά τους να εγκαθιδρύσουν μια νέα «κοινή λογική» –όπως οι ίδιοι την ορίζουν– ένα υπερφιλελεύθερο οικονομικό πρότυπο, αυταρχικό στην πολιτική και αντιδραστικό στην κουλτούρα, στην υπηρεσία του σχεδίου τους MAGA, δηλαδή της ακλόνητης πρόθεσής τους να ανακόψουν δραστικά την αυτοκρατορική παρακμή που υφίσταται η χώρα τους εδώ και αρκετό καιρό.

Ernie Gotta

Η διοίκηση Τραμπ εξέπληξε τον κόσμο με μια ριζική στροφή στην εξωτερική πολιτική. Μια από τις πιο ωμές εκφράσεις της νέας πολιτικής έλαβε χώρα στις 28 Φεβρουαρίου, όταν, σε μια επεισοδιακή συνάντηση στον Λευκό Οίκο, ο πρόεδρος Τραμπ και ο αντιπρόεδρος Βανς συνεργάστηκαν για να ταπεινώσουν τον Ουκρανό ηγέτη Βλαντιμίρ Ζελένσκι για «ασέβεια» προς τις ΗΠΑ. Η συνάντηση είχε διεξαχθεί στο πλαίσιο μιας επικείμενης «συμφωνίας» (κλοπής), με την οποία οι ΗΠΑ θα έπαιρναν το δικαίωμα να εξορύξουν βασικούς ορυκτούς πόρους από την Ουκρανία. Στο τέλος της συνάντησης, ωστόσο, ο Τραμπ δήλωσε απότομα στον Ζελένσκι: «ή θα κάνεις μια συμφωνία ή φεύγουμε»! Στη συνέχεια ζητήθηκε από τον Ζελένσκι να αποχωρήσει από τον Λευκό Οίκο.