Ο αγώνας των Ρομά από τις διαμαρτυρίες στην πολιτική απελευθέρωση
Οι Ρομά στην Ευρώπη υποφέρουν εδώ και καιρό από την αστυνομική βία. Δεν πρόκειται για ατυχήματα ή κακή συμπεριφορά, αλλά το ζήτημα μάλλον αγγίζει την καρδιά του ρόλου της αστυνομίας ως «φύλακα» των ευρωπαϊκών κοινωνιών, όπως τις φαντάζονται οι κυρίαρχες ελίτ. Οι Ρομά είναι θύματα της μόνιμης κρατικής τρομοκρατίας, ωστόσο, υπάρχει ελάχιστη συζήτηση γύρω από το ζήτημα της αστυνομικής βίας ως αποτέλεσμα του δομικού ρατσισμού. Ελάχιστη προσοχή έχει δοθεί στην κατανόηση και τη συζήτηση του γεγονότος ότι η αστυνομική βαρβαρότητα είναι απλώς το πιο σκληρό πρόσωπο του ρατσισμού κατά των Ρομά. Το ζήτημα είναι πολύ πιο σύνθετο.
Ένας μήνας μετά την 11η Ιουλίου. Ανακοίνωση των Comunistas.
Ένα μήνα μετά τις διαδηλώσεις που έγιναν στην Κούβα στις 11 Ιουλίου, η κυβέρνηση δεν έχει προβεί σε σημαντικές αλλαγές και η οικονομική κρίση και η κρίση υγείας παραμένουν στο ίδιο επίπεδο σοβαρότητας. Με αυτόν τον τρόπο, τα προβλήματα που προκάλεσαν τις διαδηλώσεις παραμένουν πρακτικά αμετάβλητα.
Ένα κύμα οργής σε μια χώρα που καίγεται
Η χώρα καίγεται: Αττική, Εύβοια, Πελοπόννησος, Φθιώτιδα..., μερικές μόνο από τις περιοχές ολόκληρης της χώρας, στις οποίες επί μέρες καίγονταν ανεξέλεγκτα δάση, ζώα, σπίτια κι ολόκληρα χωριά, καλλιεργήσιμες εκτάσεις και επιχειρήσεις. Στις αναρίθμητες εστίες σε όλα αυτά τα μέτωπα, η φωτιά κατέκαψε τα πάντα επί ώρες και επί μέρες, χωρίς να εμφανιστεί ούτε ένα πυροσβεστικό όχημα και, φυσικά, κανένα μέσο εναέριας πυρόσβεσης. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί από τις κατοικίες τους και πολλοί από αυτούς δεν θα μπορέσουν να ξαναγυρίσουν τους επόμενους μήνες ή και χρόνια. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι υφίστανται ήδη τις συνέπειες (οικονομικές, κοινωνικές και ψυχολογικές) αυτών των πυρκαγιών που ακόμα εξελίσσονται και θα βιώσουν με ακόμα πιο δραματικό τρόπο, ακόμα μεγαλύτερες συνέπειες μετά την κατάσβεση αυτών των πυρκαγιών.
Ένα πλήθος σε επισφαλείς συνθήκες - Για τις απεργίες στην Κολομβία
Όταν ρώτησα έναν άλλον ακτιβιστή από τα σημεία αντίστασης ποια εναλλακτική λύση πρότειναν όταν βρέθηκαν αντιμέτωποι με την αδυναμία συνέχισης της απεργίας επ’ αόριστον, μου απάντησαν: «Κατά τη διάρκεια της οργάνωσης των λαϊκών συνελεύσεων αποκτήσαμε μια γνώση που δεν πρόκειται ποτέ να χάσουμε. Αυτή τη στιγμή, ούτε διαπραγματευόμαστε ούτε αναγνωρίζουμε κανέναν φορέα ως διαπραγματευόμενο για λογαριασμό μας, αλλά αν συμβεί κάτι καλό είμαστε πρόθυμοι να υποχωρήσουμε και να επιστρέψουμε μόνο αν παραβιάσουν τις συμφωνίες ή αν θελήσουν να επιμείνουν στην κανονικότητα που δεν αποδεχόμαστε πλέον». Θα γεννηθεί μια νέα πραγματικότητα ή θα βουλιάξουμε στην παλιά που είναι έτοιμη να μας παρασύρει όλους στην αυταρχική της άβυσσο;
Κλιματική αλλαγή: Στο χείλος του γκρεμού
Η «Ομάδας Εργασίας 1» της ΔΕΕΚΑ (Διεθνής επιτροπή ειδικών για την κλιματική αλλαγή -IPCC ή GIEC) παρουσίασε χτες την έκθεσή της για τη φυσική βάση του θέματος. Η συμβολή αυτή θα ενταχθεί στην 6η Έκθεση της ΔΕΕΚΑ για το κλίμα, που αναμένεται για τις αρχές του 2022. Τόσο η ίδια η έκθεση όσο και η «συμπύκνωσή» της έχουν γραφτεί με το συγκεκριμένο ύφος και λεξιλόγιο που οι επιστημονικές δημοσιεύσεις χρησιμοποιούν κάνοντας «αντικειμενικές» διαπιστώσεις. Όμως, ποτέ άλλοτε έκθεση ειδικών για την παγκόσμια υπερθέρμανση δεν έχει προκαλέσει τόση αγωνία από την ίδια την επιστημονική ανάλυση των γεγονότων με βάση τους απαράβατους νόμους της φυσικής. [Αναδημοσίευση από το Περιοδικό Τέσσερα]
Η Πορτογαλία στο σταυροδρόμι
Εισαγωγή elaliberta.gr:Ο Οτέλο ντε Καρβάλιο, η σημαντικότερη ίσως φυσιογνωμία της Επανάστασης των Γαριφάλων στην Πορτογαλία το 1974, άφησε την τελευταία του πνοή στις 25 Ιουλίου, σε ηλικία 84 ετών. Ως φόρο τιμής σ’ αυτόν τον ασυμβίβαστο επαναστάτη, το όνομα του οποίου είναι ταυτισμένο με την επανάσταση στην οποία έπαιξε καθοριστικό ρόλο, το elaliberta.gr αναδημοσιεύει το παρακάτω κείμενο. Η Πορτογαλία στο σταυροδρόμι, του Τόνυ Κλιφ δεν είναι μόνο εξιστόρηση και ανάλυση των επαναστατικών γεγονότων του 1974/1975 στην Πορτογαλία, αλλά αποτελεί κατά κάποιο τρόπο και ένα ιστορικό ντοκουμέντο, πρώτα της ίδιας της πορτογαλικής επανάστασης
Η Γένοβα δεν κράτησε μόνο 48 ώρες: Το Κοινωνικό Φόρουμ της Γένοβας 20 χρόνια μετά
Στην εικοστή επέτειο της συνόδου κορυφής των G8 στη Γένοβα το 2001, κυκλοφόρησαν ανακατασκευές των όσων συνέβησαν, οι οποίες αποδομούν το γεγονός, αναδεικνύουν τα εκρηκτικά γεγονότα χωρίς να εξηγούν τις ρίζες τους και εξαφανίζουν την ιστορία ενός κινήματος που θα πρέπει αντίθετα να ανακαλυφθεί εκ νέου.
Τα διλήμματα της Λατινικής Αμερικής αντανακλώνται στους δρόμους της Κολομβίας
Σε μια από τις περιοχές που συμβάλλουν περισσότερο στην παγκόσμια αύξηση του αριθμού των κρουσμάτων και των θανάτων από τον Covid-19, εν μέσω υγειονομικού χάους, ανεργίας, πείνας και κλιμακούμενων ανισοτήτων, εργαζόμενοι, φοιτητές και νέοι στην αστική περιφέρεια, αγρότες, κάτοικοι μικρών χωριών, μαύροι και ιθαγενείς έχουν ξεσηκωθεί για να υπερασπιστούν τη ζωή τους, ενάντια στα θανατηφόρα σχέδια λιτότητας των δεξιών ή κεντροδεξιών κυβερνήσεων.
Από το Πακιστάν ως τις Φιλιππίνες: απέναντι στην υγειονομική κρίση και στα αυταρχικά καθεστώτα
Ο τρόπος οργάνωσης και οι μορφές πάλης των κινημάτων με τα οποία έχουμε σχέσεις τακτικού τύπου σε αυτή την περιοχή του κόσμου, ποικίλουν πολύ από χώρα σε χώρα. Ωστόσο, όλα είναι αντιμέτωπα με αυταρχικά καθεστώτα, ακόμα και με δικτατορίες, που έχουν σκληρύνει μάλιστα με την ευκαιρία της υγειονομικής κρίσης, καθώς και με νέες ευθύνες απέναντι σε πληθυσμούς των οποίων η κατάσταση έχει απότομα επιδεινωθεί εξαιτίας της επιδημίας, της ανικανότητας των αρχών, της διαφθοράς, της περιφρόνησης των ελίτ για τις λαϊκές τάξεις. Εξ αυτού, και χάρη και στη μακρόχρονη αντίσταση στη Βιρμανία, η αλληλεγγύη στο περιφερειακό επίπεδο γίνεται όλο και πιο σημαντική. Το ίδιο και η δική μας στήριξη. [Αναδημοσίευση από το Περιοδικό Τέσσερα]
Οι διαδηλώσεις της 11ης Ιουλίου στην Κούβα – Χαιρετισμός για την 26η Ιουλίου
Ένα δεκαπενθήμερο μετά τις διαδηλώσεις της 11ης Ιουλίου, οι Comunistas αποτίουν φόρο τιμής στους μάρτυρες της 26ης Ιουλίου και αναλύουν τις αμφιλεγόμενες διαδηλώσεις.
Η 26η Ιουλίου σηματοδοτεί την 68η επέτειο της επίθεσης στους στρατώνες της Μονκάδα και 15 ημέρες από τις διαδηλώσεις που συγκλόνισαν την Κούβα στις 11 του περασμένου Ιουλίου. Και τα δύο γεγονότα απέχουν πολύ από το να είναι παρόμοια ιστορικά γεγονότα, αλλά η αντεπανάσταση προσπαθεί να τα εκμεταλλευτεί. Σύμφωνα με τη δεξιά, οι διαδηλώσεις της 11ης Ιουλίου ήταν η πραγματική ημέρα της εθνικής εξέγερσης και όχι η επίθεση στους στρατώνες της Μονκάδα.
Η άλλη περιφερειακή αντεπανάσταση: Ο ρόλος του Ιράν στο μεταβαλλόμενο πολιτικό τοπίο της Μέσης Ανατολής
Αυτό που είναι λιγότερο κατανοητό είναι ο αντεπαναστατικός ρόλος που διαδραματίζει το Ιράν στην πολιτική της περιοχής. Ο ρόλος αυτός είναι ελάχιστα κατανοητός και υποεξεταζόμενος, επειδή έρχεται σε αντίθεση με την κυρίαρχη αφήγηση, αυτή του Ιράν ως «επαναστατικού» κράτους στην εμπροσθοφυλακή ενός περιφερειακού «Άξονα Αντίστασης» απέναντι στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και τους συμμάχους του. Αυτή την άποψη συμμερίζεται όλο το ιδεολογικό φάσμα, από τους νεοσυντηρητικούς και τα γεράκια της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής μέχρι μεγάλα τμήματα της «αντιιμπεριαλιστικής» Αριστεράς και του αντιπολεμικού κινήματος.
