Και μετά το Ιράν, τι; Επειδή ο πόλεμος κατά του Ιράν των αγιατολάχ δεν θα διαρκέσει για πάντα. Και ο Τραμπ θα χρειαστεί σίγουρα να εφεύρει μια άλλη μεγάλη διεθνή κρίση ή έναν άλλο πόλεμο, για να μπορέσει να παραμείνει στην εξουσία στη χώρα του, τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Μια εξουσία που όχι μόνο ήδη κλυδωνίζεται, αλλά και, κυρίως, απειλείται από το αποτέλεσμα των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου, το οποίο θα μπορούσε να αποβεί μοιραίο για τον ίδιο. Νάμαστε λοιπόν στην καρδιά του προβλήματος.

Gilbert Achcar

Γιατί η Μέση Ανατολή μαστίζεται τόσο συχνά από πολέμους; Σε συνέντευξή του στον Bashir Abu-Manneh, συντάκτη του περιοδικού Jacobin, ο καθηγητής πολιτικής οικονομίας Gilbert Achcar υποστηρίζει ότι η απάντηση βρίσκεται κυρίως στην κεντρική θέση της περιοχής στην παγκόσμια οικονομία του πετρελαίου και στις στρατηγικές των μεγάλων δυνάμεων που επιδιώκουν να την ελέγξουν. Ο Achcar αναλύει τη λογική της αμερικανικής επέμβασης, τα όρια της συμμαχίας ΗΠΑ-Ισραήλ, τη στρατηγική του Ιράν στη σημερινή σύγκρουση και τις περιφερειακές συνέπειες του εξελισσόμενου αυτοκρατορικού δόγματος της Ουάσιγκτον.

Joseph Daher

Ενώ η Χεζμπολλάχ αντιμετωπίζει μια πραγματική υπαρξιακή απειλή, η λιβανέζικη κυβέρνηση δεν καταφέρνει να καθησυχάσει τον πληθυσμό που αντιμετωπίζει εκτοπισμό και περαιτέρω βία λόγω των συνεχιζόμενων επιθέσεων του Ισραήλ. Η προσπάθειά της να αφοπλίσει τη Χεζμπολλάχ –ένα αίτημα που επαναλαμβάνεται από το Ισραήλ, τις περιφερειακές και τις δυτικές δυνάμεις– βασίζεται στην εσφαλμένη λογική ότι η κυριαρχία του κράτους μπορεί να αποκατασταθεί μόνο με την εδραίωση του μονοπωλίου της βίας. Ο αφοπλισμός της Χεζμπολλάχ –μια συμφωνία για τη συνέχιση της εξωτερικής χρηματοδότησης του λιβανικού στρατού– συνδέεται επίσης με μια διαδικασία εξομάλυνσης των σχέσεων με το Ισραήλ, η οποία, σύμφωνα με τις προσδοκίες της κυβέρνησης, θα οδηγήσει σε εισροή οικονομικής βοήθειας για την ανοικοδόμηση. Αυτό καθιστά σιωπηρά την κυριαρχία του Λιβάνου εξαρτώμενη από την αποδοχή εξωτερικών όρων, υπό την έντονη πίεση της Ουάσιγκτον.

Ilan Pappé

Υπάρχουν και άλλοι λόγοι για τους οποίους το Ισραήλ θα δυσκολευτεί να ακολουθήσει τη στρατηγική του μακροπρόθεσμα. Παρόμοιες εκστρατείες στο παρελθόν εγκαταλείφθηκαν τη στιγμή που αντιμετώπισαν δυσκολίες. Η απώλεια ζωών Αμερικανών, η πίεση από άλλες χώρες της περιοχής, η κοινή γνώμη στις ΗΠΑ, η πιθανή ανθεκτικότητα του ιρανικού καθεστώτος και η συνεχιζόμενη αντίσταση των Παλαιστινίων μπορεί να αλλάξουν την ισορροπία. Η εισβολή στο Λίβανο, κρίνοντας από προηγούμενες προσπάθειες, δεν θα ωφελήσει κανέναν. Πολλά εξαρτώνται από την παγκόσμια συμμαχία που ενισχύει τους πολέμους του Ισραήλ: η βιομηχανία όπλων, οι πολυεθνικές εταιρείες, οι μεγαλομανείς ηγέτες ισχυρών κρατών, οι χριστιανικές και εβραϊκές σιωνιστικές ομάδες πίεσης, οι δειλές κυβερνήσεις του βόρειου ημισφαιρίου καθώς και τα διεφθαρμένα αραβικά καθεστώτα στη Μέση Ανατολή. Το σίγουρο είναι ότι πριν τελειώσει αυτό το φιάσκο, το Ισραήλ θα προκαλέσει μεγάλο πόνο στους Ιρανούς, τους Λιβανέζους και τους Παλαιστινίους.

Πολλά είναι τα ερωτήματα που κρύβονται πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας της επίσκεψης Μητσοτάκη, Μακρόν και του υπερεξοπλισμού της Κύπρου. Η επίσημη αιτιολόγηση είναι ότι: Η Κύπρος πρέπει να προστατευτεί αυτή τη δύσκολη στιγμή. Στη Κύπρο είχαμε επίθεση από δύο drones τα οποία αναχαιτίστηκαν. Το ερώτημα γιατί η Κύπρος δέχτηκε επίθεση, όταν ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης ακατάπαυστα και με έμφαση διαμηνύει – προφανώς προς Ιρανούς – ότι: Δεν εμπλεκόμαστε σε κάθε είδους στρατιωτικές επιχειρήσεις; Αν η επίθεση με τα drones ήρθε από το Ιράν, τότε, - στο βαθμό που οι μουλάδες δεν τάχουν χαμένα για να βαράνε προς κάθε κατεύθυνση, και γιατί άλλωστε να επιλέξουν την Κύπρο – σημαίνει ότι θα υπάρχει κάποιου είδους εμπλοκή.

ΚΟΙΝΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΩΝ Ο λαός μας, όπως και όλοι οι λαοί της περιοχής, παρακολουθεί με αγωνία όλες τις τελευταίες πολεμικές εξελίξεις. Με την επέμβαση και τους βομβαρδισμούς στο Ιράν από τους ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ, αλλά και απ’ το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, με την συνεχιζόμενη γενοκτονία στην Παλαιστίνη και τις επιθέσεις στον Λίβανο, πυκνώνουν ολοένα και περισσότερο τα σύννεφα του πολέμου, τόσο στην περιοχή μας όσο και συνολικότερα. Την ίδια στιγμή –όσο και αν οι επικυρίαρχοι στη χώρα προσπαθούν να αντιστρέψουν την πραγματικότητα– είναι δεδομένη η επικίνδυνη εμπλοκή της χώρας μας

Lori Allen

Η ταινία Παλαιστίνη 36 της Αν Μαρί Τζασίρ του 2025... εστιάζει στα σκληρά γεγονότα της ιστορίας. Αντλώντας από τις συμβάσεις του επικού κινηματογράφου και της επικής αφήγησης, η ταινία αφηγείται τις αλληλένδετες ιστορίες ενός ποικίλου φάσματος χαρακτήρων που συμμετέχουν σε μια μαζική πολιτική εξέγερση. Με εντυπωσιακές σκηνές μάχης, εκρήξεις και πανοραμικές λήψεις των διαδηλώσεων του παλαιστινιακού λαού, η ταινία είναι γεμάτη εθνικά σύμβολα. Η γη γίνεται η ίδια χαρακτήρας της ταινίας... Τα χωράφια με βαμβάκι καλλιεργούνται από αγρότες που απαγγέλλουν ποίηση, τα βουνά κρύβουν αντάρτες και άλλα μυστικά, οι οπωρώνες περιβάλλουν τις συνομιλίες μεταξύ κόρης και μητέρας. Επιχρωματισμένα αρχειακά πλάνα και φωτογραφίες –από χωράφια, την Παλιά Πόλη της Ιερουσαλήμ, τη θάλασσα– μοιάζουν με παλιές καρτ-ποστάλ που ζωντανεύουν.

Sahasranshu Dash

Siavash Shahabi

Οι διαμαρτυρίες και η καταστολή που προηγήθηκαν της αμερικανο-ισραηλινής βομβιστικής εκστρατείας αποκάλυψαν τόσο την ευθραυστότητα της ιρανικής κυβερνητικής ελίτ όσο και την οργανωτική αδυναμία της ιρανικής κοινωνίας των πολιτών – δυναμικές που θα συνεχίσουν να καθορίζουν τη χώρα τους επόμενους μήνες.

Judith Butler, Georges Didi-Huberman, Michael Löwy, Paul B. Preciado. "Το αποτύπωμα, αλλά τίνος πράγματος;" Διασχίζουμε τον ιστορικό μας κόσμο σαν να βαδίζουμε μέσα σε μια ζούγκλα άδικων πράξεων. Και η αδικία, με κυνική αυτάρκεια, τρέφεται από τον ίδιο της τον πολλαπλασιασμό κάθε φορά που μια νέα αδικία εμφανίζεται και επιβάλλεται ανά τον κόσμο, ανά πάσα στιγμή, σαν να προσπαθεί να μας κάνει να ξεχάσουμε όλες τις προηγούμενες. Έτσι εκτυλίσσεται το θέαμα μιας κοινωνίας που διαρκώς λησμονεί τον εαυτό της και ως εκ τούτου δικαιολογεί αδιάκοπα τα ίδια της τα εγκλήματα...

“Κάτω από την αυξανόμενη ένταση της καπιταλιστικής αποσύνθεσης οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί φτάνουν σ’ ένα αδιέξοδο, που στην κορυφή του οι διάφορες συγκρούσεις και αιματηρές τοπικές ταραχές …. πρέπει άφευκτα να συγχωνευτούν σε μια πυρκαγιά παγκόσμιας έκτασης…(…) κι αυτό στην ερχόμενη ιστορική περίοδο μια καταστροφή απειλεί ολόκληρο τον πολιτισμό της ανθρωπότητας. Τώρα είναι η σειρά του προλεταριάτου, δηλαδή κυρίως της επαναστατικής πρωτοπορίας του. Η ιστορική κρίση της ανθρωπότητας έχει αναχθεί σε κρίση της επαναστατικής ηγεσίας”. ( Λ. Τρότσκι στο Μεταβατικό )