Karmína

Οι σημερινές συνθήκες κατοχής φαίνεται να προαναγγέλλουν την μετατροπή σε «Λαϊκή Δημοκρατία» νέων εδαφών, όπως η περιφέρεια Χερσώνα – εκτός αν απελευθερωθούν από τον ουκρανικό στρατό, κάτι που μπορεί να γίνει μόνο με τρομερό ανθρώπινο κόστος. Η καταστροφή ζωών και παραγωγικών δυνατοτήτων σε άλλες περιοχές έχει ήδη επιφέρει τεράστιο πόνο και μια άνευ προηγουμένου παρακμή της οικονομίας. Ακόμα και αν ο πόλεμος τελείωνε αύριο, με οποιονδήποτε συμβιβασμό, θα έχει γυρίσει την ανάπτυξη της Ουκρανίας πολλά χρόνια πίσω, βαθαίνοντας την εξάρτηση της χώρας από τη διεθνή οικονομική βοήθεια και επισπεύδοντας περαιτέρω εκροές εργατικής δύναμης. Επιπλέον, η άρχουσα τάξη στην Ουκρανία χρησιμοποιεί ήδη τον πόλεμο ως πρόσχημα για να περιορίσει τις βασικές ελευθερίες και την προστασία των εργαζομένων με τρόπους που φαίνεται να είναι ασύμβατοι με τη νομοθεσία της ΕΕ, παρόλο που η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση (και η προσέγγιση των νομικών κανόνων) είναι ο διακηρυγμένος στόχος της.

Denys Gorbach

Η ημιπεριφερειακή οικονομία της Ουκρανίας προέκυψε από ένα σύνολο διαρθρωτικών ανισοτήτων και εξαρτήσεων, οι οποίες καθόρισαν την πορεία που ακολούθησε για να ενταχθεί στις παγκόσμιες αγορές. Χαρακτηρίζεται από τη στενή διασύνδεση των τομέων του οικονομικού και του πολιτικού, και παραδειγματίζεται από τον όρο «ολιγάρχης». Ένας ολιγάρχης διαφέρει από έναν βεμπεριανό καπιταλιστή όχι μόνο ποσοτικά (από το επίπεδο συγκέντρωσης του κεφαλαίου) αλλά και ποιοτικά – από την ικανότητά του να διοικεί τους τυπικά ξεχωριστούς τομείς της πολιτικής και της δημόσιας διοίκησης, συσσωρεύοντας κεφάλαιο με τη μετατροπή του από το ένα είδος στο άλλο.

Karmína

Οι οικονομικοί μετασχηματισμοί σε όλο το πρώην ανατολικό μπλοκ σήμαιναν την παρακμή μεγάλων τμημάτων της «παλιάς» βιομηχανίας, το κλείσιμο των εργοστασίων, τη φθορά των μηχανολογικών συστημάτων, την κατάρρευση των ορυχείων. Αλλά και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν τη Ζώνη Σκουριάς τους. Οι διαδικασίες αποβιομηχάνισης διέφεραν σε διάρκεια, αλλά συνοδεύτηκαν παντού από μιζέρια, μαζική δυστυχία ολόκληρων τμημάτων της εργατικής τάξης και έκρηξη παθολογιών που κυμαίνονταν από την ενδοοικογενειακή βία μέχρι την εξάρτηση από τα ναρκωτικά. Στη μετά το 2014 Ουκρανία, ωστόσο, η ατέρμονη διαδικασία οικονομικής μετάβασης έφτασε στο πιο βίαιο στάδιο: την καταστροφή του παλιού πάγιου κεφαλαίου, ασύμφορου όταν χρησιμοποιείται στις νέες συνθήκες, με τη βοήθεια βλημάτων πυροβολικού και βαλλιστικών πυραύλων.

Fatima AbdulKarim

Σχεδόν 20 χρόνια μετά τη λήξη της δεύτερης Ιντιφάντα, ο ισραηλινός στρατός έχει επανέλθει πλήρως στη χρήση αεροπορικών επιθέσεων στη Δυτική Όχθη, ιδίως στο βόρειο τμήμα του κατεχόμενου εδάφους. Από τις 7 Οκτωβρίου, έχει εξαπολύσει περισσότερες από 46 επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη και αεροπορικές επιδρομές στην περιοχή – από τις τελευταίες σκοτώθηκαν 77 Παλαιστίνιοι, μεταξύ των οποίων 14 παιδιά, μέχρι τα τέλη Ιουνίου. Αυτό έχει δημιουργήσει μια κατάσταση που, για πολλούς Παλαιστίνιους, μοιάζει με μια «μικρογραφία της Γάζας» – μια κατάσταση στην οποία το Ισραήλ καταστέλλει τον λαό από τον ουρανό, αλλά και ένα παράδειγμα μιας εκστρατείας αντεπίθεσης που είναι καταδικασμένη να αποτύχει. Η Τζενίν υπήρξε ιδιαίτερος στόχος αυτής της εκστρατείας. Παρά τις δεκάδες στρατιωτικές εισβολές, τις δώδεκα αεροπορικές επιδρομές και τις εκτεταμένες επιχειρήσεις από τις 7 Οκτωβρίου, το Ισραήλ δεν μπόρεσε να καταστείλει την ένοπλη παλαιστινιακή αντίσταση στην πόλη και στον προσφυγικό καταυλισμό της –που καθοδηγείται κυρίως από την Ταξιαρχία της Τζενίν, μια ομάδα–ομπρέλα που αποτελείται από διάφορες παραστρατιωτικές παρατάξεις.

Baba Aye

Σύμφωνα με τον οργανωμένο ιδιωτικό τομέα, η οικονομία της Νιγηρίας έχασε 500 δισ. Νάιρα (305 εκατ. δολάρια) από την μαζική έκρηξη μόνο την πρώτη ημέρα. Τουλάχιστον 13 άνθρωποι σκοτώθηκαν εκείνη την ημέρα από τις δυνάμεις ασφαλείας, οι οποίες αντιμετώπισαν τους διαδηλωτές σε ορισμένες πολιτείες με αληθινές σφαίρες, σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία. Και μέχρι τις 3 Αυγούστου, ο αριθμός των νεκρών, σύμφωνα με το Εργατικό Κογκρέσο της Νιγηρίας, μπορεί να είχε αυξηθεί σε πάνω από 40. Περισσότεροι από 1.200 άνθρωποι έχουν συλληφθεί. Αλλά όλα αυτά δεν κατάφεραν να καταπνίξουν τη μαζική οργή που πυροδοτούσε τις διαδηλώσεις.

Aleksandra Aroshvili

Mariam Shengelia

Daria Saburova

Τον Απρίλιο-Μάιο του 2024, δεκάδες χιλιάδες Γεωργιανοί βγήκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν κατά του νέου «Νόμου για τη διαφάνεια στην ξένη επιρροή», ο οποίος τελικά ψηφίστηκε από το κοινοβούλιο στις 28 Μαΐου, ανατρέποντας το προεδρικό βέτο. Ο νόμος αυτός απαιτεί από τις ΜΚΟ των οποίων η χρηματοδότηση από το εξωτερικό ξεπερνάει το 20% των συνολικών τους εσόδων να δηλώνουν ότι είναι «ξένοι πράκτορες». Γιατί η πρόταση αυτού του νόμου προκάλεσε τόσο μαζικές διαδηλώσεις; Ποια είναι τα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα που διακυβεύονται πίσω από την αντιπαράθεση μεταξύ του τομέα των ΜΚΟ και του γεωργιανού κράτους; Πώς αντανακλάται ο γεωπολιτικός ανταγωνισμός μεταξύ Ρωσίας και Δύσης στο τοπικό πλαίσιο; Πόσο συγκρίσιμες είναι άραγε οι διαδηλώσεις στη Γεωργία με το ουκρανικό Μαϊντάν; [Αναδημοσίευση από το Περιοδικό «Τέσσερα»]

Ana C. Carvalhaes

Luís Bonilla-Molina

Σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε τα τελευταία 25 χρόνια στις εκλογές στη Βενεζουέλα –και έχουν γίνει δεκάδες από τη νίκη του Ούγκο Τσάβες το 1998– αυτή τη φορά, μετά τις προεδρικές εκλογές της 28ης Ιουλίου, η ευρύτερη αριστερά της Λατινικής Αμερικής, συμπεριλαμβανομένου του συνόλου των υποστηρικτών του «προοδευτισμού», έχει διασπαστεί από πάνω προς τα κάτω. Ένα όλο και μικρότερο, αλλά ακόμα πολυάριθμο, τμήμα, που αποτελείται από διανοούμενους, απηχεί το επιχείρημα του Φόρουμ του Σάο Πάολο, σύμφωνα με το οποίο, προκειμένου να σωθεί η Βενεζουέλα και η περιοχή από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, είναι απαραίτητο να υποστηριχθεί η κυβέρνηση του Νικολάς Μαδούρο με οποιοδήποτε κόστος. Αυτό το κόστος, βέβαια, περιλαμβάνει το ενδεχόμενο, σε αντίθεση με προηγούμενες φορές, ο Μαδούρο να μην έχει κερδίσει τις εκλογές, επειδή, τελικά, έχει αρνηθεί μέχρι στιγμής να αποδείξει τη νίκη του.

Russ O’Shea

Ένα νοκ-άουτ στον πρώτο γύρο των Ολυμπιακών Αγώνων έχει προκαλέσει θύελλα μισογυνισμού, τρανσφοβίας και ρατσισμού σε όλο τον κόσμο. Την 1η Αυγούστου, η Ιταλίδα πυγμάχος Άντζελα Καρίνι εγκατέλειψε μέσα σε ένα λεπτό τον αγώνα με την Αλγερινή πυγμάχο Ιμάν Χελίφ, φωνάζοντας στη γωνία της: «Non è giusto! Non è giusto!», «Δεν είναι δίκαιο! Δεν είναι δίκαιο!». Αυτό το επιφώνημα, το οποίο υπονοούσε ότι η Χελίφ ήταν άντρας, ήταν το σύνθημα για να περάσει η δεξιά στην επίθεση – και άρχισε ο σάλος. Η Καρίνι, μια αστυνομικός, άρχισε να κλαίει με λυγμούς και αρνήθηκε να σφίξει το χέρι της αντιπάλου της, λέγοντας ότι «δεν είχε ξανανιώσει ποτέ μια γροθιά» σαν αυτή που της έδωσε η Χελίφ και ότι έπρεπε να εγκαταλείψει τον αγώνα για να «διαφυλάξει τη ζωή της».

Stephen Kinzer

Την άνοιξη του 1951, και τα δύο σώματα του ιρανικού κοινοβουλίου ψήφισαν ομόφωνα την εθνικοποίηση της πετρελαϊκής βιομηχανίας. Ήταν μια κοσμοϊστορική στιγμή και ολόκληρο το έθνος πανηγύρισε. «Όλη η δυστυχία, η αθλιότητα, η ανομία και η διαφθορά του Ιράν τα τελευταία πενήντα χρόνια προκλήθηκαν από το πετρέλαιο και τους εκβιασμούς της πετρελαϊκής εταιρείας», δήλωσε ένας ραδιοφωνικός σχολιαστής. Βάσει του νόμου περί εθνικοποίησης, το Ιράν συμφώνησε να αποζημιώσει τη Βρετανία για τα χρήματα που είχε δαπανήσει για την κατασκευή των πηγών και του διυλιστηρίου, αν και οποιοσδήποτε αμερόληπτος διαιτητής θα κατέληγε πιθανότατα στο συμπέρασμα ότι, δεδομένου του ύψους των κερδών που είχαν αποκομίσει οι Βρετανοί στο Ιράν όλα αυτά τα χρόνια, το χρέος του Ιράν θα ήταν μικρότερο από μηδέν. Ο Μοσαντέγ αρέσκονταν να επισημαίνει ότι οι ίδιοι οι Βρετανοί είχαν πρόσφατα εθνικοποιήσει τις βιομηχανίες άνθρακα και χάλυβα. Επέμενε ότι προσπαθούσε απλώς να κάνει ό,τι είχαν κάνει και οι Βρετανοί: να στρέψει τον πλούτο του έθνους του προς όφελός του και να κάνει μεταρρυθμίσεις προκειμένου να αποτρέψει τον λαό από το να καταφύγει στην επανάσταση. Οι Βρετανοί διπλωμάτες στη Μέση Ανατολή δεν συγκινήθηκαν, φυσικά, από αυτό το επιχείρημα.

Nima Sabouri

Το πρωί της 6ης Αυγούστου, ο Ρεζά Ρασαέι, ένας 34χρονος Κούρδος πολιτικός κρατούμενος και ένας από τους συλληφθέντες της εξέγερσης της Ζίνα, εκτελέστηκε μετά από πολύμηνη φυλάκιση και βασανιστήρια. Αυτή η κρατική δολοφονία, μαζί με την εκτέλεση άλλων 23 κρατουμένων κατά τη διάρκεια της προηγούμενης εβδομάδας, συνέβη σε μια περίοδο κατά την οποία η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν βρίσκεται εν μέσω των πιο οξυμένων εξωτερικών πολιτικοστρατιωτικών εντάσεων, ιδίως μετά τη δολοφονία του πολιτικού ηγέτη της Χαμάς Ισμαήλ Χανίγια στην Τεχεράνη.