Είναι εξαιρετικά σημαντικό το νέο κύμα των αντιπολεμικών διαμαρτυριών στη Δύση να μην περιορίζεται στην αντιπαράθεση με τις πολεμικές ενέργειες της διοίκησης Τραμπ ή να προσπαθεί να νομιμοποιήσει την ιρανική κυβέρνηση με οποιονδήποτε τρόπο. Πρέπει να ακούσουμε αυτό που διεκδικεί το σημερινό κύμα των λαϊκών εξεγέρσεων στο Ιράν και την περιοχή και να μη γίνουμε απολογητές της ιρανικής κυβέρνησης στο όνομα της αντίθεσης στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό.
Τα γεγονότα των τελευταίων δύο μηνών αποτελούν σαφή μαρτυρία για την πλήρη ανικανότητα του κυβερνώντος καθεστώτος του Ιράν, ενός καθεστώτος, του οποίου η μόνη απάντηση σε κάθε κρίση είναι η προσφυγή στη βία. Το καθήκον μας σήμερα είναι να κατευθύνουμε όλες τις προσπάθειές μας ενάντια στο σύνολο του συστήματος καταστολής, είτε έχει τη μορφή μιας καταπιεστικής κυβέρνησης είτε μιας ιμπεριαλιστικής δύναμης. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών, η παρουσία της Αμερικής στη Μέση Ανατολή δεν παράγει παρά μόνο αυξανόμενη ανασφάλεια και χάος. Η στάση μας απέναντι στην επιθετική αυτή δύναμη είναι ξεκάθαρη. Ωστόσο, είναι επίσης ξεκάθαρο σε εμάς ότι η αμερικανική εκστρατεία στην περιοχή δεν πρέπει να χρησιμοποιηθεί ως δικαιολογία για την καταστολή στο εσωτερικό της χώρας.
Ο Κασέμ Σολεϊμανί έχει επί μακρόν βασανίσει τον λαό και συγχαίρουμε τους επιζήσαντες των εγκλημάτων του στη Μέση Ανατολή, ειδικά στη Συρία, το Ιράκ και την Υεμένη. Κι ενώ χαιρόμαστε για τον θάνατο αυτού του εγκληματία πολέμου, δηλώνουμε την έντονη αντίθεσή μας στην πιθανότητα ενός κρατικού πολέμου (μεταξύ της κρατικής τρομοκρατίας των ΗΠΑ και της κρατικής τρομοκρατίας του Ιράν).
Εδώ και τώρα, σε μια από τις σημαντικότερες ιστορικές στιγμές στις οποίες ζούμε, οι μάζες σε διάφορα μέρη του κόσμου εξεγέρθηκαν ενάντια στην καταπίεση που προκαλεί το καπιταλιστικό σύστημα. Μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια, ξεσπάνε και πάλι στο Ιράν μαζικές αναταραχές. Η συσσώρευση αντιφάσεων και η αδυναμία του υπάρχοντος καπιταλιστικού-θεοκρατικού καθεστώτος οδήγησε σε πολυάριθμες εξεγέρσεις, μεταξύ των οποίων και η εξέγερση του Γενάρη του 2018. Οι προηγούμενη αιματηρή καταστολή δεν μπόρεσε να σβήσει τη φωτιά της οργής των καταπιεσμένων και οι σπίθες που απέμειναν απ’ τη φωτιά του 2018 αναζωπυρώθηκαν λόγω της αύξησης της τιμής των καυσίμων – αυτή τη φορά το Νοέμβριο του 2019.
Την Πέμπτη 21 Νοεμβρίου, πέντε ημέρες μετά το ξέσπασμα μιας λαϊκής εξέγερσης εναντίον της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, ο Γιασάρ Νταρολσαφά συνελήφθη με βίαιο τρόπο από τις κυβερνητικές αρχές στο σπίτι ενός φίλου του και μεταφέρθηκε μακριά. Από τότε, η οικογένεια και οι φίλοι του δεν έχουν πληροφορίες γι’ αυτόν. Αργότερα, οι προσπάθειες των μελών της οικογένειας να μάθουν για την κατάστασή του δεν έχουν φέρει αποτελέσματα.
Frieda Afary
Από την Παρασκευή, δεκάδες χιλιάδες διαδηλώνουν σε 22 από τις 31 επαρχίες του Ιράν σε όλη τη χώρα που αντιστοιχούν σε 100 πόλεις καθώς και σε μερικές αγροτικές περιοχές. Η αστυνομία κατά των ταραχών και οι δυνάμεις ασφαλείας μάχονται εναντίον των διαδηλωτών. Σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία, πάνω από εκατό άτομα έχουν σκοτωθεί από την κυβέρνηση. Εκατοντάδες τραυματίστηκαν και πάνω από χίλια συνελήφθησαν. Οι κυβερνητικοί ελεύθεροι σκοπευτές στέκονται στις στέγες και πυροβολούν τους διαδηλωτές απευθείας στο κεφάλι. Χρησιμοποιούνται επίσης στρατιωτικά ελικόπτερα για να πυροβολούν διαδηλωτές.
Το κύμα αυξανόμενης καταστολής, συλλήψεων και απάνθρωπων ποινών φυλάκισης εργατών, δασκάλων, συνταξιούχων, γυναικών, φοιτητών, συγγραφέων, δημοσιογράφων και περιβαλλοντικών ακτιβιστών στο Ιράν συνεχίζεται. Η καταστολή, η φυλάκιση και οι δικαστικές καταδίκες των εργατών αποτελούν ξεκάθαρη και διαρκή παραβίαση των βασικών εργατικών δικαιωμάτων και αρχών από την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν.
Συνέντευξη της Fariba στην Shirin Shalkooi, Βρυξέλλες, Φεβρουάριος 2019.
Δύο εβδομάδες αφότου ανέβηκε στην εξουσία ο Χομεϊνί, το πρώτο αντιδραστικό σημάδι ήταν ότι ανάγκασε τις γυναίκες να καλύπτονται στους δημόσιους χώρους. Σε όλο τον κόσμο, οι πρώτες επιθέσεις των αντιδραστικών δυνάμεων στοχεύουν κυρίως τις γυναίκες. Αυτό συνέβη στο Αφγανιστάν με τους Ταλιμπάν, στο Ιράκ με τον Ντά’ες (ISIS), στην Αμερική με τον Τραμπ. Στο Ιράν, έγινε το Μάρτιο του 1979. Κατά τη διάρκεια έξι ημερών, χιλιάδες γυναίκες βγήκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στην Φάτουα του Αγιατολάχ. Σε σύγκριση με τις άλλες διαδηλώσεις κατά τη διάρκεια της επανάστασης, αυτή δεν ήταν η μεγαλύτερη αλλά συμμετείχαν κυρίως γυναίκες.
Sina Zekavat
Το σημερινό κύμα συλλήψεων και καταστολής των αριστερών φοιτητών/ριών αναμένεται να κλιμακωθεί, καθώς η πανεθνική εργατική εξέγερση του Ιράν εξακολουθεί να βρίσκεται σε εξέλιξη. Οι αντιαυταρχικοί και ανθρωπιστές σοσιαλιστές πρέπει να γίνουν η φωνή τους και να μην επιτρέψουν να συνεχιστούν οι επιθέσεις του ιρανικού καθεστώτος χωρίς διεθνείς αντιδράσεις. Οι επιθέσεις εναντίον των εργαζομένων, των γυναικών, των φοιτητών/ριών και των καταπιεσμένων μειονοτικών κινημάτων στο Ιράν αποτελούν μια επίθεση εναντίον όλων των φωνών που αγωνίζονται για ένα καλύτερο μέλλον στη Μέση Ανατολή και πέραν απ’ αυτήν.
Το σωματείο των εργαζομένων στα λεωφορεία της Τεχεράνης και των Προαστίων καλεί σε επείγουσα δράση: Η εκπομπή του ιρανικού εθνικού τηλεοπτικού σταθμού «Καμμένο Σχέδιο» αποτελεί πρόσχημα για τη συντριβή των εργατικών διεκδικήσεων και διαμαρτυριών.
