Ο αντιφρονούντας ράπερ Toomaj Salehi κινδυνεύει με εκτέλεση, αφού το Επαναστατικό Δικαστήριο του Εσφαχάν τον καταδίκασε σε θάνατο τον Απρίλιο του 2024 αποκλειστικά και μόνο λόγω της συμμετοχής του στην εξέγερση "Γυναίκα Ζωή Ελευθερία" και των αναρτήσεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που επικρίνουν τις ιρανικές αρχές. Η δίκη του ήταν κατάφωρα άδικη και οι αρχές απέρριψαν τις καταγγελίες του για βασανιστήρια, συμπεριλαμβανομένων ηλεκτροσόκ, απειλών θανάτου και επανειλημμένων ξυλοδαρμών που είχαν ως αποτέλεσμα κατάγματα οστών και εξασθένιση της όρασης στο ένα μάτι.
Ο θάνατος του προέδρου Ραϊσί στις 19 Μαΐου σε συντριβή ελικοπτέρου δεν θα επηρεάσει πραγματικά τον τρόπο λειτουργίας της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Στο σημερινό θεσμικό σύστημα, την πραγματική εξουσία έχει ο ηγέτης, ο οποίος αποφασίζει για τις κύριες κατευθύνσεις της πολιτικής. Ο πρόεδρος είναι απλώς το νούμερο 2, ένας εκτελεστής. Τούτου λεχθέντος, ο Ραϊσί είχε προταθεί για να διαδεχθεί τον 85χρονο ασθενή Ηγέτη Αλί Χαμενεΐ. Από αυτή την άποψη, ο θάνατός του αποδυναμώνει την εξουσία των Μουλάδων. Θα φουντώσει τις εντάσεις στο εσωτερικό των φυλών που μοιράζονται την εξουσία και τον πλούτο και θα ανοίξει τον δρόμο για μελλοντικές λαϊκές εξεγέρσεις.
Michael Karadjis
Πόσους Παλαιστίνιους έχει σκοτώσει, βομβαρδίσει και υποβάλλει σε λιμοκτονία το Ισραήλ την τελευταία εβδομάδα περίπου; Δεν υπάρχουν πολλές τέτοιες ειδήσεις, επειδή μας αποσπάται η προσοχή από το «μεγαλύτερο» θέατρο: μια «περιφερειακή» σύγκρουση μπορεί να ετοιμάζεται. Ας παρατηρήσουμε και ας αναλύσουμε αυτή τη μεγαλύτερη εικόνα, υπενθυμίζοντας παράλληλα ότι η συνεχιζόμενη γενοκτονία στη Γάζα είναι το πραγματικό ζήτημα εδώ, όχι τα πυροτεχνήματα του Ισραήλ και του Ιράν.
Ο γαλλο-λιβανέζος ερευνητής Gilbert Achcar, καθηγητής στη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, εξετάζει την ισραηλινή επίθεση της 1ης Απριλίου εναντίον του προξενείου στη Δαμασκό και αναλύει την αντίδραση της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Εξετάζει επίσης τις επιπτώσεις αυτής της ανανεωμένης έντασης στις εν εξελίξει διαπραγματεύσεις για τον τερματισμό του πολέμου στη Γάζα.
Σχεδόν ένα χρόνο μετά τις μαζικές κινητοποιήσεις ως απάντηση στη δολοφονία της Ζίνα Αμινί από την ιρανική αστυνομία ηθών, τώρα υπάρχει μια σχετική νηνεμία. Επομένως, είναι κρίσιμης σημασίας να εκμεταλλευτούμε αυτή την ευκαιρία για να αναλύσουμε τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία του κύκλου του ιρανικού κινήματος και να καθορίσουμε τα διδάγματα που πρέπει να αντλήσουμε από τον αγώνα του. Αυτό πρέπει να γίνει ως προετοιμασία για το επόμενο κύμα της εξέγερσης, που παράγεται από τη συνεχιζόμενη συσσώρευση των κοινωνικών, πολιτικών και οικονομικών ανταγωνισμών.
Ervand Abrahamian
Η μελέτη αυτή υποβάλλει σε έλεγχο τις μαρξιστικές και τις μη μαρξιστικές θεωρίες της επανάστασης, αξιολογώντας τη σχετική σημασία της ιδεολογικής καινοτομίας και των κοινωνιολογικών δυνάμεων στην ιρανική επανάσταση. Συγκρίνει το ρόλο των ριζοσπαστικών ιδεών με εκείνον των δυσαρεστημένων τάξεων· τον ρόλο των σύγχρονων εννοιών, πεποιθήσεων και συστημάτων αξιών με εκείνον των σύγχρονων κοινωνικοοικονομικών ομάδων· τον ρόλο των διανοουμένων –των φορέων των νέων ιδεών– με εκείνον των μεγάλων κοινωνικών συμφερόντων· και τον ρόλο των καινοτομιών στον τρόπο πνευματικής αντίληψης με εκείνον των διαταραχών στον τρόπο οικονομικής παραγωγής και διανομής.
Ashkan Rezvani-Naraghi
Το 1905-1906, η πρώτη επανάσταση στη σύγχρονη ιστορία του Ιράν άλλαξε τη δομή της εξουσίας στη χώρα. Το κίνημα αυτό, γνωστό ως Συνταγματική Επανάσταση, ήταν ένας πανεθνικός πολιτικός αγώνας για την εδραίωση του κράτους δικαίου και τον περιορισμό της εξουσίας της μοναρχίας των Χαζάρων (1796-1925). Η Συνταγματική Επανάσταση είχε ως αποτέλεσμα την ίδρυση του Κοινοβουλίου, το οποίο δέσμευσε την εξουσία της αυλής με τους συνταγματικούς νόμους. Αν και η επανάσταση αυτή αποτελεί ένα καλά μελετημένο θέμα στις ιρανικές σπουδές, η χωροταξία της απουσιάζει από τις έρευνες αυτές. Δεν υπάρχει ανάλυση των πολιτικών δημόσιων χώρων του λαού κατά τους μήνες της επανάστασης.
Alexa Ross
Κατά τη διάρκεια της αποσταθεροποίησης της Συνταγματικής Επανάστασης του 1907, οι Ιρανοί εργάτες ξεκίνησαν μια σειρά απεργιών για να επιτύχουν μεταρρυθμίσεις, ιδίως την αναδιανομή της γης, το δικαίωμα στην απεργία και το 8ωρο.
Davide Abbatescianni
Με δυνατές ερμηνείες και μινιμαλιστικό σκηνικό, η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του Ιρανού σεναριογράφου και σκηνοθέτη Ahmad Bahrami σκιαγραφεί το πορτρέτο μιας χαμένης γυναίκας, ξεδιπλώνοντας ένα ολόκληρο σύμπαν απελπισίας και παραίτησης.
Στο τέλος του τέταρτου μήνα της τρέχουσας εξέγερσης στο Ιράν, μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι σε σύγκριση με τις προηγούμενες εξεγέρσεις του 2009, του 2017-18 και του 2019, ο βαθμός συμμετοχής της εργατικής τάξης είναι μεγαλύτερος και οι τρόποι με τους οποίους προβάλλονται τα δικαιώματα των γυναικών και των μειονοτήτων είναι πρωτοφανείς. Υπάρχει συμφωνία μεταξύ της πλειοψηφίας του ιρανικού πληθυσμού ότι χρειάζεται μια επανάσταση για να ανοίξει ο δρόμος για τη δημιουργία μιας ειρηνικής και δημοκρατικής εναλλακτικής λύσης…Χρειαζόμαστε μια διαρκή και ισχυρή εκστρατεία αλληλεγγύης από φεμινίστριες σε όλο τον κόσμο για την παροχή ενημέρωσης σχετικά με το τι συμβαίνει…
