ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ από το https://www.aftoleksi.gr. Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι υπάρχουν ακόμα χιλιάδες άνθρωποι στη φυλακή. Το καθεστώς σκότωσε εκατοντάδες ανθρώπους στον δρόμο επειδή διαμαρτύρονταν για το ισλαμικό χιτζάμπ, την αστυνομική βία και την έλλειψη πολιτικών και κοινωνικών ελευθεριών. Δεκάδες παιδιά σκοτώθηκαν από την αστυνομία κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων. Δεκάδες συλληφθέντες διαδηλωτές αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο εκτέλεσης. Μέχρι στιγμής, πρόκειται για μια πολιτική νίκη για το κίνημα “Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία” και την επανάσταση στο Ιράν. Παρ’ όλα αυτά, ο αγώνας συνεχίζεται. Οι διαμαρτυρίες μπορεί να ξέσπασαν ως ένα κίνημα κατά της υποχρεωτικής χρήσης του χιτζάμπ, αλλά μετατράπηκαν γρήγορα σε διαδηλώσεις κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας.

Fred

Εν μέσω συνεχιζόμενων διαδηλώσεων μετά το θάνατο της 22χρονης Κούρδισσας Ιρανής Μάχσα Αμινί το Σεπτέμβριο, ενώ βρισκόταν υπό κράτηση στην ιρανική αστυνομία για αρκετές ημέρες μετά τη σύλληψή της από την αστυνομία ηθών, ο Φρεντ, ένας Ιρανός σοσιαλιστής, αναλύει τη σκληρή απάντηση της κυβέρνησης, τις διαφορετικές ιδεολογικές παρατάξεις που υπάρχουν στο κίνημα «γυναίκα, ζωή, ελευθερία» και τη θέση αυτών των δυνάμεων της αντιπολίτευσης σε ένα μελλοντικό Ιράν μετά το καθεστώς.

Azar Tabari

Τι δουλειά έχει ο σιιτικός κλήρος ως τέτοιος στην ιρανική πολιτική; Εκτός από το πιο ευρέως συζητημένο ερώτημα γιατί και πώς έγιναν ηγέτες της εθνικής πολιτικής και αργότερα κάτοχοι της κρατικής εξουσίας, παραμένει το ερώτημα ποια ήταν τα κίνητρα και οι στόχοι του ίδιου του κλήρου, ως ξεχωριστής κοινωνικής ομάδας, καθ’ όλη τη διάρκεια της παρατεταμένης εμπλοκής του στη σύγχρονη ιρανική πολιτική [19ος αι. – 1979].

Το κείμενο που ακολουθεί, είναι η ομιλία του Siyâvash Shahabi στην εκδήλωση-συζήτηση με θέμα “Η εξέγερση των γυναικών στο Ιράν και ο αγώνας ενάντια σε όλους τους ιμπεριαλισμούς: Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία!”, Η εκδήλωση έγινε το Σάββατο 12/11/2022 στον κοινωνικό χώρο Τρισέ και συνδιοργανώθηκε από τους: Ελευθεριακός τόπος & εκδόσεις Αυτολεξεί, OmniaTv, elaliberta.gr, Περιοδικό Τέσσερα. Το κείμενο δημοσιεύεται στα ελληνικά και στα αγγλικά. Δημοσιεύεται επίσης και το βίντεο της εκδήλωσης.

Το κείμενο που ακολουθεί, γράφτηκε από Ιρανή φεμινίστρια - ακτιβίστρια που ζει στην Ελλάδα και διαβάστηκε στο πλαίσιο της εκδήλωσης-συζήτησης “Η εξέγερση των γυναικών στο Ιράν και ο αγώνας ενάντια σε όλους τους ιμπεριαλισμούς: Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία!”, με ομιλητή τον Siyâvash Shahabi (Ιρανό εξόριστο, δημοσιογράφο). Η εκδήλωση έγινε το Σάββατο 12/11/2022 στον κοινωνικό χώρο Τρισέ και συνδιοργανώθηκε από τους: Ελευθεριακός τόπος & εκδόσεις Αυτολεξεί, OmniaTv, elaliberta.gr, Περιοδικό Τέσσερα. Το κείμενο δημοσιεύεται στα ελληνικά και στα αγγλικά. Δημοσιεύεται επίσης και το βίντεο της εκδήλωσης.

Lee Sustar

Saman Sepehriwa

Η μεγάλη κινητοποίηση που ακολούθησε τις αμφισβητούμενες εκλογές το 2009 στο Ιράν μεταμόρφωσε αμετάκλητα την πολιτική της χώρας. Μια κατάφωρη απόπειρα εκλογικής νοθείας από τον νυν πρόεδρο Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ μετατράπηκε σε πραξικόπημα, δημιουργώντας ένα βαθύ ρήγμα στην ιρανική άρχουσα τάξη. Η ιδεολογική νομιμοποίηση και αξιοπιστία του καθεστώτος έχει καταρρεύσει. Για να κρατηθεί στην εξουσία, ο Αχμαντινετζάντ έχει ξεκινήσει μια δίκη για επίδειξη εναντίον επιφανών ρεφορμιστών πολιτικών, ενώ βασίζεται στην άγρια καταστολή στους δρόμους για να διατηρήσει την «τάξη».

Siavash Saffari

Τις τελευταίες ημέρες του 2017, ένα κύμα διαδηλώσεων ξέσπασε στο Ιράν, φέρνοντας στην επιφάνεια πλήθος οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών δυσαρεσκειών. Παρά την πληθώρα συνθημάτων και αιτημάτων, το αρχικό έναυσμα θεωρείται γενικά ότι ήταν οικονομικό. Αυτό το άρθρο έχει ως στόχο να προσεγγίσει τις διαδηλώσεις του Ιράν εξετάζοντας τη μεταβαλλόμενη δυναμική μεταξύ του κράτους και των φτωχών στις τέσσερις δεκαετίες από την επανάσταση του 1979 στη χώρα. Υποστηρίζεται ότι, ενώ κατά την πρώτη δεκαετία μετά την επανάσταση οι φτωχοί αποτέλεσαν την πρωταρχική κοινωνική βάση του μετεπαναστατικού κράτους, η (νεοφιλελεύθερη) στροφή στις οικονομικές πολιτικές από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 καλλιέργησε νέες δυναμικές στις οποίες τα κατώτερα οικονομικά στρώματα απογοητεύονται όλο και περισσότερο από το κράτος και στερούνται των δικαιωμάτων τους.

Fred Halliday

Η περίοδος αμέσως μετά τη Ρωσική Επανάσταση κατέχει μια ξεχωριστή θέση ακόμα και σήμερα, στο ευρωπαϊκό εργατικό κίνημα. Στις συγκεχυμένες συνθήκες που ακολούθησαν την κατάρρευση των Κεντρικών Δυνάμεων και υπό την έμπνευση των γεγονότων στην Πετρούπολη και τη Μόσχα, έγιναν αρκετές προσπάθειες να επεκταθούν τα σύνορα της εργατικής εξουσίας – στο Βερολίνο, το Μόναχο και τη Βουδαπέστη το 1919, και στα σοβιέτ του Τορίνο το 1919-20… Ωστόσο, αν οι Σπαρτακιστές και η πολιτοφυλακή της Βουδαπέστης διατηρούν μια ξεχωριστή θέση στη μνήμη του ευρωπαϊκού κινήματος, δεν μπορεί να ειπωθεί το ίδιο για ένα σημαντικό και κατά κάποιο τρόπο συγκρίσιμο επεισόδιο στην ιστορία του κομμουνισμού της Μέσης Ανατολής, δηλαδή την επαναστατική δημοκρατία που ιδρύθηκε στην επαρχία Γκιλάν του βόρειου Ιράν τον Ιούνιο του 1920 και διήρκεσε δεκαέξι μήνες μέχρι την καταστροφή της από την κεντρική κυβέρνηση τον Οκτώβριο του επόμενου έτους.

Ε. Χ. Καρρ

Την άνοιξη του 1920, όταν πια η σοβιετική κυβέρνηση ήταν σε θέση να δράσει, παρέμεναν στη βόρεια Περσία λίγες ακόμη βρετανικές δυνάμεις... Τη νύχτα της 18ης Μαΐου 1920, μια ισχυρή σοβιετική στρατιωτική δύναμη, με επικεφαλής τον Ρασκόλνικωφ, αποβιβάστηκε στο λιμάνι Ενζελί της Κασπίας, με άμεσο στόχο την κατάληψη των ρωσικών πλοίων του στόλου της Κασπίας που είχε εγκαταλείψει εκεί με το πλήρωμά τους ο ηττημένος Ντενίκιν. Η επιχείρηση πέτυχε απόλυτα. Η βρετανική φρουρά αποσύρθηκε από το Ενζελί καθώς και από τη γειτονική πόλη Ρεστ, που καταλήφθηκε κι αυτή από σοβιετικές δυνάμεις. Ταυτόχρονα, σοβιετικές δυνάμεις του Αζερμπαϊτζάν... έμπαιναν στο Γκιλάν. Ο Κουτσίκ Χαν και οι σοβιετικοί αντιπρόσωποι, που συναντήθηκαν στις 20 Μαΐου στο Ρεστ, συμφώνησαν και διακήρυξαν την ίδρυση της ανεξάρτητης Σοβιετικής Δημοκρατίας του Γκιλάν.

M. Arman

Η Ιρανική Επανάσταση ήταν μια ήττα του κυρίαρχου τρόπου σκέψης της ιρανικής αριστεράς. Παρά την ειλικρίνεια του αγώνα της αριστεράς εναντίον της μοναρχίας των Παχλαβί, την αποτελεσματική συμμετοχή της στον ένοπλο αγώνα του Φεβρουαρίου 1979 και τις οργανωτικές της δραστηριότητες κατά την περίοδο μετά τον Φεβρουάριο, οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα την ανάδειξη της αριστεράς ως υπαρκτής κοινωνικής δύναμης, κανένα από αυτά τα μέτρα δεν ξεπέρασε τους βαθύτατους δομικούς περιορισμούς που η αριστερά επέβαλε στον εαυτό της μέσω της ίδιας της σκέψης της.