Frieda Afary

Τις τελευταίες εβδομάδες, το συνεχιζόμενο κύμα διαδηλώσεων και απεργιών στο Ιράν έχει αποκτήσει νέα ένταση. Από τη μία πλευρά, ο αντίκτυπος του δεύτερου και πιο σκληρού κύματος κυρώσεων της αμερικανικής κυβέρνησης Τραμπ στο Ιράν γονατίζει πραγματικά τις λαϊκές τάξεις. Αν και οι κυρώσεις που αποσκοπούν στην παύση των εξαγωγών πετρελαίου του Ιράν, δεν περιλαμβάνουν από τεχνική άποψη εισαγωγές τροφίμων και φαρμάκων, ο τρόπος με τον οποίο εμποδίζουν τις τραπεζικές συναλλαγές μεταξύ του Ιράν και του υπόλοιπου κόσμου, εμποδίζει πρακτικά την πληρωμή για τρόφιμα και φάρμακα. Έτσι, η πλειοψηφία των 82 εκατομμυρίων ανθρώπων του Ιράν υποφέρει από έλλειψη τροφίμων, φαρμάκων και βασικών υπηρεσιών.

Συμμαχία των Σοσιαλιστών/στριών της Μέσης Ανατολής

Ένα κύμα διαδηλώσεων και απεργιών έχει εξαπλωθεί από το Δεκέμβριο του 2017 σε όλο το Ιράν που αντιτίθεται στην Ισλαμική Δημοκρατία. Συμμετέχουν σ’ αυτό μεγάλα τμήματα της εργατικής τάξης του Ιράν, γυναίκες και άνδρες, κυρίως νέοι/ες. Πριν από τις διαμαρτυρίες τους προηγήθηκαν και συνεχίζουν να συμμετέχουν σ’ αυτές, διαδηλώσεις και απεργίες από εργαζόμενες/ους και ανέργους/ες, φοιτήτριες/τές, δασκάλους/ες, εργαζόμενες/ους στον τομέα της υγείας, συνταξιούχους/ες, όσες/ους έχασαν τις αποταμιεύσεις τους σε χρεοκοπημένους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, πολιτικούς/ες κρατούμενους/ες και οικογένειες πολιτικών κρατουμένων. Συμμετέχουν μέλη διαφόρων καταπιεσμένων εθνικών μειονοτήτων, όπως Άραβες, Κούρδοι, Λούριοι και Αζέροι, καθώς και διωκώμενες θρησκευτικές μειονότητες όπως οι Μπαχάι και οι Σούφι.

Hamid Vahed

Μετά το Φεβρουάριο του 1979, όταν το καθεστώς του Μοχάμμαντ Ρεζά Σαχ Παχλεβί κατέρρευσε αντιμέτωπο με την Ιρανική επανάσταση και ανέλαβε ο Αγιατολλάχ Χομεϊνί, η Ιρανική επανάσταση ηττήθηκε από το νέο καθεστώς. Η επανάσταση ήταν για ελευθερία, ανεξαρτησία και κοινωνική δικαιοσύνη. Το νέο καθεστώς, όμως, αποδείχθηκε πολύ πιο δεσποτικό και αντιδραστικό από το καθεστώς του Σάχη. Παρά την αντιιμπεριαλιστική ρητορική και τις λαϊκιστικές πολιτικές, ήταν ένας εχθρός των εργατών και των εργαζόμενων.

Frieda Afary

Οι μαζικές διαμαρτυρίες που ξέσπασαν στο Ιράν στα τέλη Δεκεμβρίου και συνεχίστηκαν με τη μορφή εργατικών απεργιών, γυναικείων διαδηλώσεων για τα δικαιώματά τους και διαδηλώσεων των καταπιεσμένων εθνικών μειονοτήτων κατά των διακρίσεων, προσφέρουν τεράστιες δυνατότητες για επαναστατικές εξελίξεις. Ωστόσο, το καθεστώς χρησιμοποιεί την απειλή της αμερικανικής, ισραηλινής και σαουδαραβικής ιμπεριαλιστικής επέμβασης για να τις συντρίψει. Οι εθνικιστικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης που υποστηρίζουν τη δυτική ιμπεριαλιστική επέμβαση χρησιμοποιούν την υπόσχεση ενός κοσμικού, αποτελεσματικού και μη επεμβατικού καπιταλιστικού κράτους για την εκτροπή του κινήματος.

Frieda Afary

Για το Ιράν η απόσυρση των ΗΠΑ από την Πυρηνική Συμφωνία του 2015 θα σημαίνει συντριπτικές κυρώσεις και άμεσο ή συνεχή έμμεσο πόλεμο που κηρύχθηκε από το Ισραήλ και την Σαουδική Αραβία με την υποστήριξη των ΗΠΑ. Για τη Μέση Ανατολή, αυτό θα σημαίνει περαιτέρω καταστροφή και περιφερειακό ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό. Για τον κόσμο, αυτό θα σημαίνει περαιτέρω διαίρεση μεταξύ των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και περαιτέρω παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό.

Béhrous Arefi

Στις 27 Δεκεμβρίου 2017, την παραμονή λαϊκών διαδηλώσεων στις οποίες συμμετείχαν πολλές γυναίκες, η Βίντα Μοβαχέντ ανέβηκε σε ένα κιβώτιο της ηλεκτρικής εταιρείας, λίγα βήματα από το Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης, χωρίς πέπλο και με ένα λευκό πανί κρεμασμένο στην άκρη ενός ραβδιού.

Ψωμί, δουλειά, ελευθερία! Κάτω ο Χομεϊνί! Κάτω ο Ροχάνι! Φοιτητές και εργάτες ενωθείτε! Οι ανελέητοι πλουτοκράτες είναι η ντροπή του λαού! Θα παλέψουμε, θα πεθάνουμε και θα πάρουμε πίσω το Ιράν! Μεταρρυθμιστές και Συντηρητικοί έχετε τελειώσει! Οι φοιτητές αφυπνίστηκαν και βαδίζουν χέρι-χέρι με τους εργάτες! Είμαστε όλοι άνεργοι και θα σας αναγκάσουμε να το καταλάβετε!

Συμμαχία Σοσιαλιστών της Μέσης Ανατολής

Από τις 28 Δεκεμβρίου του 2017, η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν έχει συγκλονιστεί από ένα κύμα κοινωνικών διαμαρτυριών που δεν έχουν προηγούμενο μετά το Πράσινο Κίνημα του 2009. Οι διαμαρτυρίες ξέσπασαν πρώτα στο Μάσχαντ, μια ιερή πόλη και η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Ιράν κοντά στα βορειοανατολικά σύνορα. Οι διαδηλωτές αντέδρασαν στην αύξηση των τιμών των βασικών αγαθών και στην αύξηση της φτώχειας, φώναξαν «θάνατος στον Ρουχάνι», «θάνατος στον δικτάτορα [Αγιατολάχ Χαμενεΐ]» και ζήτησαν να σταματήσει η στρατιωτική παρέμβαση του Ιράν στη Συρία και το Λίβανο. Οι διαδηλώσεις εξαπλώθηκαν γρήγορα σε περισσότερες από 100 πόλεις και χωριά σε όλο το Ιράν, μεταξύ των οποίων και στην πρωτεύουσας, την Τεχεράνη.

Hamid Mohseni

Το Ιράν έχει ξεσηκωθεί. Εκατομμύρια άνθρωποι έχουν κατέβει στους δρόμους στις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις. 20 άνθρωποι αναφέρονται νεκροί και πάνω από 1.700 έχουν συλληφθεί. Η δυναμική όμως των διαμαρτυριών δεν μειώνεται. Αντίθετα με το 2009, αυτή η περίοδος διαμαρτυριών έχει πολύ μεγαλύτερη δυναμική διότι η γενιά χωρίς μέλλον του Ιράν – όπως κι εδώ στην Ευρώπη – δεν έχει τίποτε να χάσει και είναι διατεθειμένη να τα ρισκάρει όλα. [Αναδημοσίευση από Βαβυλωνία]

Οι διαδηλώσεις που έχουν εξαπλωθεί σε ολόκληρο το ιρανικό τοπίο, ξεκινώντας από το Μάσχαντ και Κερμανσάχ, έχουν τη δυνατότητα να οδηγήσουν σε μεγάλες αλλαγές. Θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε δημοκρατικό μετασχηματισμό για ολόκληρο το Ιράν.