Στο Ιράν, από την Πέμπτη 28 Δεκεμβρίου, μέρα και νύχτα, εργαζόμενοι/ες, άνεργοι, μεταξύ των οποίων πολλοί νέοι και γυναίκες, κατεβαίνουν στους δρόμους. Το κίνημα αυτό αγγίζει τόσο τις μικρές όσο και τις μεγάλες πόλεις, έως και την πρωτεύουσα Τεχεράνη. Οι διαδηλωτές διαμαρτύρονται κατά των οικονομικών δυσκολιών, όπως η ανεργία και η ακρίβεια, αλλά και κατά της διαφθοράς και της απουσίας ελευθεριών. Είναι μια πρωτόγνωρη διαμαρτυρία, εδώ και πολλά χρόνια, που θέτει σε αμφισβήτηση την υπάρχουσα εξουσία.

Frieda Afary

Οι διαδηλώσεις που ξεκίνησαν στην πόλη Μάσχαντ την Πέμπτη 28 Δεκεμβρίου εξαπλώθηκαν γρήγορα σε περισσότερες από 40 πόλεις όπως την Τεχεράνη, το Κερμανσάχ, τη Ραστ, το Ισφαχάν, το Σιράζ, το Χαμεντάν, το Κερμάν, τη Ζαντζάν, το Άχβαζ το Μπαντάρ Αμπάς, ακόμη και στην πόλη Κομ, τη θρησκευτική πρωτεύουσα του Ιράν. Αυτοί που συμμετέχουν είναι κυρίως νέοι ηλικίας κάτω των 30 ετών, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις συμμετείχαν και γονείς με τα παιδιά τους. Μέχρι στιγμής, τουλάχιστον 5 άτομα έχουν σκοτωθεί στο Λορεστάν και πάνω από 50 άτομα έχουν συλληφθεί από ισχυρές δυνάμεις ασφαλείας. Κάποια κυβερνητικά κτίρια και τράπεζες πυρπολήθηκαν από τους διαδηλωτές και κάηκαν φωτογραφίες του Χαμενεΐ και του Χομεϊνί.

Val Moghadam

Λίγο μετά την κατάρρευση της δυναστείας των Pahlavi και κατά τη διάρκεια της πάλης της αριστεράς για μια δίκαιη θέση στην πολιτικό πεδίο της νέας δημοκρατίας, έγινε ξεκάθαρο ότι διαπράχθηκαν δύο στρατηγικά λάθη: συγκεκριμένα, η παραμέληση του δημοκρατικού αιτήματος και η υποτίμηση της δύναμης του Ισλαμικού Ιερατείου. Σήμερα, είναι γενικά αποδεκτό ότι αυτό το λάθος προήλθε από την υπέρμετρη έμφαση στον αντιμπεριαλιστικό αγώνα και στην σχεδόν μηχανική εφαρμογή του παραδείγματος της εξάρτησης.

Maryam Poya

Η νίκη της επανάστασης στο Ιράν το Φλεβάρη του ’79 ήταν αποτέλεσμα χρόνων ταξικής πάλης εργατών, αγροτών, γυναικών και εθνικών μειονοτήτων ενάντια στο καταπιεστικό καθεστώς του σάχη. Αυτοί οι αγώνες περιλάμβαναν, από ειρηνικές διαδηλώσεις μέχρι ένοπλες συγκρούσεις, από καταλήψεις μέχρι σαμποτάζ, από μικρές συγκεντρώσεις μέχρι μαζικές διαδηλώσεις εκατομμυρίων. Τελικά η απεργία των εργατών στα πετρέλαια το 1978 και η Γενική Απεργία που ακολούθησε έπαιξαν κρίσιμο ρόλο στο να θέσουν τέλος στο καθεστώς του σάχη. [...] Η ιρανική εργατική τάξη αποτέλεσε το κλειδί του αγώνα που γκρέμισε το φρικιαστικό καθεστώς του σάχη. Αλλά η εξουσία δεν πέρασε στα χέρια των εργατών. Αντίθετα, η προσωρινή κυβέρνηση υπό την ηγεσία του Χομεϊνί καθόρισε το πολιτικό περιεχόμενο και τη μορφή της νέας κρατικής εξουσίας που αναδύθηκε από τα ερείπια της παλιάς.