Siyavash Shahabi

Τις πρώτες πρωινές ώρες της Τρίτης, 24 Ιουνίου 2025, μετά από δώδεκα ημέρες έντονων συγκρούσεων μεταξύ του Ιράν και του Ισραήλ, ανακοινώθηκε κατάπαυση του πυρός – πρώτα από το Ιράν, και στη συνέχεια έγινε επίσημα αποδεκτή από το Ισραήλ λίγες ώρες αργότερα, βάζοντας τέλος σε αυτόν τον γύρο στρατιωτικών συγκρούσεων. Αλλά ενώ οι πύραυλοι και οι βόμβες μπορεί να σταμάτησαν, για τους ανθρώπους μέσα στο Ιράν, ο πόλεμος συνεχίζεται με άλλη μορφή – και κατά κάποιο τρόπο, έχει πάρει ακόμη και νέα μορφή. Αυτό που συμβαίνει στο Ιράν μετά την κατάπαυση του πυρός δεν είναι απλώς μια «επιστροφή στην κανονικότητα». Μια πιο προσεκτική ματιά στις εσωτερικές εξελίξεις δείχνει ότι το καθεστώς χρησιμοποιεί τον τερματισμό του πολέμου ως ευκαιρία για να αυστηροποιήσει τα μέτρα ασφαλείας και να επανακαθορίσει την αυταρχική του τάξη.

Ένας φίλος μου με ρώτησε: «Τι συμβαίνει στο Ιράν;». Ήταν μια απλή ερώτηση, αλλά η απάντησή της έχει γίνει όχι μόνο δύσκολη, αλλά και τρομακτική. Σε μια χώρα που χτυπήθηκε τόσο από την καταστολή όσο και από τους πυραύλους, δεν είναι μόνο οι στέγες που καταρρέουν - έχουν καταρρεύσει και οι λέξεις. Στα ερείπια έχουν παγιδευτεί άνθρωποι, αλλά έχουν θαφτεί και οι ιστορίες τους. Η αλήθεια, όπως την ζουν, δεν λέγεται πλέον. Και αυτό που λέγεται δεν μπορεί πλέον να το εμπιστευτεί κανείς. Ακριβώς εδώ, μέσα στη σιωπή και τον καπνό, αναδύεται ένα μεγαλύτερο ερώτημα: Βρισκόμαστε στα πρόθυρα ενός ολοκληρωτικού πολέμου;

Με τον βομβαρδισμό του Ιράν, ο Τραμπ έκανε μια αποφασιστική προσπάθεια να ανέβει στις τάξεις των εγκληματιών πολέμου που έχουν καταλάβει τον Λευκό Οίκο. Η άσκηση τέτοιας αυτοκρατορικής βίας αποτελεί, φυσικά, προϋπόθεση του αξιώματος. Στην πραγματικότητα, υπάρχουν αναφορές ότι η κυβέρνηση Μπάιντεν είχε συμμετάσχει πέρυσι σε κοινές πολεμικές ασκήσεις προετοιμασίας για αυτού ακριβώς του είδους την επίθεση. Αλλά αυτοί οι βομβαρδισμοί, αυτή τη στιγμή, συνδυάζουν μοναδικά την αλαζονεία του Τραμπ, ένα επίπεδο πολιτικής ασυνέπειας και μια αίσθηση πολιτικής σκοπιμότητας ενός μαφιόζου.

Αυτό που αποκαλύπτουν συλλογικά αυτές οι δηλώσεις είναι κάτι που τα παγκόσμια μέσα ενημέρωσης, τα κράτη και ακόμη και πολλά διεθνή κινήματα συνεχίζουν να παραβλέπουν: η ιρανική κοινωνία των πολιτών δεν είναι ανενεργή ή σιωπηλή και δεν είναι συγχυσμένη. Απέναντι στις βόμβες, τις συλλήψεις, την οικονομική κατάρρευση και τη λογοκρισία, οι εργαζόμενοι, οι εκπαιδευτικοί, οι φυλακισμένοι, οι φεμινίστριες και οι συγγραφείς διατυπώνουν μια σαφή πολιτική θέση που ούτε απολογείται για την Ισλαμική Δημοκρατία ούτε δικαιολογεί τον ισραηλινό μιλιταρισμό… Δεν πρόκειται για μεμονωμένες φωνές. Αυτές οι δηλώσεις αντιπροσωπεύουν τα πιο οργανωμένα και συνεκτικά τμήματα της ιρανικής κοινωνίας, εκείνους που έχουν αντέξει δεκαετίες καταπίεσης και συνεχίζουν να αγωνίζονται για δικαιοσύνη.

Ori Goldberg

Amos Brison

Ο ισχυρισμός του Νετανιάχου ότι η επίθεση αφορούσε την αποτροπή μιας άμεσης απειλής για την εθνική ασφάλεια του Ισραήλ δεν είναι απλώς αστεϊσμός, είναι φανταστικός. Νομίζω ότι στην πραγματικότητα ήταν μια προσπάθεια να ανασυνταχθεί ο κόσμος πίσω από το Ισραήλ. Ο λόγος για τον οποίο ο Νετανιάχου θεώρησε ότι έπρεπε να το κάνει αυτό, ακόμη και με το κόστος της έναρξης ενός ολοκληρωμένου πολέμου, ήταν ότι το Ισραήλ είχε εξαντλήσει σχεδόν όλες τις επιλογές του στη Γάζα μετά από μια σχεδόν διετή γενοκτονική εκστρατεία... Τίποτα από όσα έκανε το Ισραήλ στη Γάζα δεν φαινόταν να πιάνει τόπο. Έτσι, ο Νετανιάχου έκανε αυτό που κάνει καθ’ όλη τη διάρκεια των δύο τελευταίων ετών: άνοιξε ένα άλλο μέτωπο. Το Ιράν ήταν πολύ πιο εύκολο γι’ αυτόν [σε σχέση με άλλα μέτωπα], επειδή η ιδέα ότι η Ισλαμική Δημοκρατία πρέπει να αντιμετωπιστεί με στρατιωτικά μέσα έχει, ίσως, την ευρύτερη και πιο σταθερή συναίνεση στην ισραηλινή πολιτική.

Έγινε επομένως βέβαιο ότι το σιωνιστικό κράτος θα χτυπούσε το έδαφος του Ιράν μάλλον νωρίτερα παρά αργότερα σε μια μεγάλη προσπάθεια να καταστρέψει το στρατιωτικό δυναμικό του καθεστώτος, ιδιαίτερα το πυρηνικό του πρόγραμμα.

Carlos Sapir

Από τις 13 Ιουνίου, το Ισραήλ πραγματοποιεί μια θρασύτατη στρατιωτική επίθεση, πλήττοντας τόσο πολιτικούς όσο και στρατιωτικούς στόχους σε όλο το Ιράν. Απέναντι σε αυτή την επίθεση από ένα κράτος με την πλήρη στρατιωτική υποστήριξη του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, το Ιράν έχει το δικαίωμα και την υποχρέωση να αντεπιτεθεί. Με τον τρόπο αυτό, ανοίγει ένα νέο μέτωπο στον πόλεμο ενάντια στη σιωνιστική κατοχή και τη γενοκτονία που διεξάγεται εναντίον των Παλαιστινίων… Κάτω τα χέρια από το Ιράν! Κάτω τα χέρια από την Παλαιστίνη! Να σταματήσει η αμερικανική βοήθεια προς το Ισραήλ τώρα!

Imran Kamyana

Η σύγκρουση Πακιστάν-Ινδίας στη Νότια Ασία δεν έχει ακόμη καταλαγιάσει πλήρως, τη στιγμή που, στη Μέση Ανατολή, οι φλόγες του πολέμου μεταξύ του Ιράν και του Ισραήλ έχουν και πάλι αναζωπυρωθεί. Βασικά, πρόκειται για τη συνέχιση της ανεξέλεγκτης επιθετικότητας του Ισραήλ στην περιοχή, κατά τη διάρκεια της οποίας η Γάζα έχει καταστραφεί και η γενοκτονία των Παλαιστινίων συνεχίζεται απρόσκοπτα. Σε αυτό το πλαίσιο, οι συνεχιζόμενες εντάσεις μεταξύ του Ιράν και του Ισραήλ έχουν, από πέρυσι, κλιμακωθεί κατά διαστήματα σε άμεσες αντιπαραθέσεις, συμπεριλαμβανομένων επιθέσεων με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη ο ένας εναντίον του άλλου.

Ούτε ένας ξένος επιτιθέμενος ούτε μια εγχώρια καταπιεστική δύναμη έχει το δικαίωμα να σφετεριστεί την ελευθερία και τη βούληση του λαού να καθορίσει το πεπρωμένο του. Είναι δικαίωμα κάθε έθνους να αντισταθεί στην επιθετικότητα κατά της επικράτειάς του, όπως ακριβώς είναι δικαίωμα κάθε έθνους να μην παραδοθεί σε μια καταπιεστική κυβέρνηση. Η σιωπή του κόσμου απέναντι σε αυτή την επιθετικότητα, με το πρόσχημα του τυχοδιωκτισμού και της τυραννίας του ιρανικού καθεστώτος, μόνο θα μεγεθύνει τις διαστάσεις της καταστροφής.  Η Ένωση Ιρανών Συγγραφέων καταδικάζει την κατάφωρη επιθετικότητα του Ισραήλ κατά του ιρανικού εδάφους...

Το Συνδικάτο Εργαζομένων της Εταιρείας Λεωφορείων Τεχεράνης και Προαστίων, το Συνδικάτο Εργαζομένων Ζαχαροκάλαμου Χαφτ Ταπέχ, το Συνδικάτο Συνταξιούχων Χουζεστάν, το Συνδικάτο Συνταξιούχων, η Συντονιστική Επιτροπή για τη Βοήθεια στη Δημιουργία Εργατικών Οργανώσεων και η Ομάδα Συνδικάτων Συνταξιούχων εξέδωσαν κοινή δήλωση ζητώντας «άμεση κατάπαυση του πυρός» μεταξύ Ισραήλ και Ιράν. Έγραψαν στην ανακοίνωσή τους: «Οι οργανώσεις που υπογράφουν αυτήν τη δήλωση καλούν όλες τις εργατικές οργανώσεις, τις οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τις αντιπολεμικές ομάδες, τους περιβαλλοντικούς ακτιβιστές και τις ειρηνικές δυνάμεις σε όλο τον κόσμο να ζητήσουν ομόφωνα τον άμεσο τερματισμό του πολέμου, των βομβαρδισμών, των δολοφονιών αθώων ανθρώπων...