Bella Beiraghi
Ένα νέο κύμα απεργιών και διαδηλώσεων σαρώνει το Ιράν από τις αρχές του 2022. Διαμαρτυρίες για την έλλειψη νερού και τις τιμές του ψωμιού, καθώς και πανεθνικές απεργίες των εκπαιδευτικών, έχουν συγκλονίσει τη χώρα. Από τη μικρότερη επαρχία Χορασάν, μέχρι την πρωτεύουσα Τεχεράνη, ο κόσμος έχει βγει στους δρόμους με δύο συνθήματα: «Θάνατος στον δικτάτορα» και «Νίκη στους εργάτες».
Shirin Kamangar
Από τον χειμώνα του 2017, δεν έχει περάσει σχεδόν ούτε μια μέρα στο Ιράν χωρίς δημόσιες διαδηλώσεις. Σε μεγάλο βαθμό άνεργοι ή υποαπασχολούμενοι νέοι από τα πιο περιθωριοποιημένα και εξαθλιωμένα προάστια των νοτιοδυτικών επαρχιών του Ιράν, καθώς και η εργατική τάξη των πόλεων, έχουν μετατρέψει τους δρόμους σε πρωταρχικό χώρο έκφρασης της δυσαρέσκειας τους για τη συνεχιζόμενη ανεργία, τη φτώχεια, την αδικία, την καταστολή και την εκμετάλλευση.
Behrooz Farahany
Αν και εμμέσως επιτρέπεται από το σύνταγμα, οι απεργίες και οι διαδηλώσεις των εργαζομένων απαγορεύονται αυστηρά στο Ιράν μετά τον πόλεμο με το Ιράκ (1980-1988). Παρ’ όλα αυτά, μεταξύ της 1ης Μαΐου 2021 και της 1ης Μαΐου 2022, πραγματοποιήθηκαν 4.122 απεργίες και δράσεις διαμαρτυρίας από εργάτες, εκπαιδευτικούς, δημοτικούς υπαλλήλους, συνταξιούχους, προσωπικό νοσοκομείων, αγρότες, άνεργους νέους κ.λπ.
Αυτό που είναι λιγότερο κατανοητό είναι ο αντεπαναστατικός ρόλος που διαδραματίζει το Ιράν στην πολιτική της περιοχής. Ο ρόλος αυτός είναι ελάχιστα κατανοητός και υποεξεταζόμενος, επειδή έρχεται σε αντίθεση με την κυρίαρχη αφήγηση, αυτή του Ιράν ως «επαναστατικού» κράτους στην εμπροσθοφυλακή ενός περιφερειακού «Άξονα Αντίστασης» απέναντι στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και τους συμμάχους του. Αυτή την άποψη συμμερίζεται όλο το ιδεολογικό φάσμα, από τους νεοσυντηρητικούς και τα γεράκια της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής μέχρι μεγάλα τμήματα της «αντιιμπεριαλιστικής» Αριστεράς και του αντιπολεμικού κινήματος.
Ένα νέο κύμα μαζικών διαδηλώσεων για τη σοβαρή έλλειψη νερού στην κατά κύριο λόγο αραβική επαρχία Χουζεστάν ξεκίνησε στις 15 Ιουλίου. Στα συνθήματα των διαδηλωτών περιλαμβάνονται: «Κάτω η δικτατορία», «Κάτω ο Χαμενεΐ», «Δεν θέλουμε Ισλαμική Δημοκρατία», «Ο λαός θέλει να πέσει το καθεστώς». Οι κυβερνητικές δυνάμεις ασφαλείας πυροβόλησαν και σκότωσαν τουλάχιστον 8 διαδηλωτές και τραυμάτισαν και συνέλαβαν πολλούς άλλους. Ωστόσο, διαδηλώσεις αλληλεγγύης ξεκίνησαν στο Αζαρμπαϊτζάν, το Κουρδιστάν, το Ισφαχάν, το Σιστάν και το Μπαλουχιστάν και την Τεχεράνη. Ιρανοί κινηματογραφιστές, δάσκαλοι και ομάδες συγγραφέων συνυπέγραψαν κοινή δήλωση για την υποστήριξη των διαδηλώσεων.
Οι σκληρές επιπτώσεις της πανδημίας έχουν οδηγήσει στην όξυνση της οικονομικής και πολιτικής κρίσης στο Ιράν. Ενώ το καθεστώς εμφανίζει ρωγμές, η εργατική τάξη και τα φτωχά στρώματα υποφέρουν από την πανδημία, την καταστολή, την αυξανόμενη ανεργία και τη φτώχεια. Αν και για κάποια στρώματα της κοινωνίας ο κινηματικός αναβρασμός έχει ανακοπεί σε ένα βαθμό λόγω της κρίση του κορονοϊού, νέα τμήματα της εργατικής τάξης βγήκαν στο προσκήνιο, συνεχίζοντας τους αγώνες και τις απεργίες τους τελευταίους μήνες. [Αναδημοσίευση από Ξεκίνημα]
Είναι εξαιρετικά σημαντικό το νέο κύμα των αντιπολεμικών διαμαρτυριών στη Δύση να μην περιορίζεται στην αντιπαράθεση με τις πολεμικές ενέργειες της διοίκησης Τραμπ ή να προσπαθεί να νομιμοποιήσει την ιρανική κυβέρνηση με οποιονδήποτε τρόπο. Πρέπει να ακούσουμε αυτό που διεκδικεί το σημερινό κύμα των λαϊκών εξεγέρσεων στο Ιράν και την περιοχή και να μη γίνουμε απολογητές της ιρανικής κυβέρνησης στο όνομα της αντίθεσης στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό.
Τα γεγονότα των τελευταίων δύο μηνών αποτελούν σαφή μαρτυρία για την πλήρη ανικανότητα του κυβερνώντος καθεστώτος του Ιράν, ενός καθεστώτος, του οποίου η μόνη απάντηση σε κάθε κρίση είναι η προσφυγή στη βία. Το καθήκον μας σήμερα είναι να κατευθύνουμε όλες τις προσπάθειές μας ενάντια στο σύνολο του συστήματος καταστολής, είτε έχει τη μορφή μιας καταπιεστικής κυβέρνησης είτε μιας ιμπεριαλιστικής δύναμης. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών, η παρουσία της Αμερικής στη Μέση Ανατολή δεν παράγει παρά μόνο αυξανόμενη ανασφάλεια και χάος. Η στάση μας απέναντι στην επιθετική αυτή δύναμη είναι ξεκάθαρη. Ωστόσο, είναι επίσης ξεκάθαρο σε εμάς ότι η αμερικανική εκστρατεία στην περιοχή δεν πρέπει να χρησιμοποιηθεί ως δικαιολογία για την καταστολή στο εσωτερικό της χώρας.
Ο Κασέμ Σολεϊμανί έχει επί μακρόν βασανίσει τον λαό και συγχαίρουμε τους επιζήσαντες των εγκλημάτων του στη Μέση Ανατολή, ειδικά στη Συρία, το Ιράκ και την Υεμένη. Κι ενώ χαιρόμαστε για τον θάνατο αυτού του εγκληματία πολέμου, δηλώνουμε την έντονη αντίθεσή μας στην πιθανότητα ενός κρατικού πολέμου (μεταξύ της κρατικής τρομοκρατίας των ΗΠΑ και της κρατικής τρομοκρατίας του Ιράν).
Εδώ και τώρα, σε μια από τις σημαντικότερες ιστορικές στιγμές στις οποίες ζούμε, οι μάζες σε διάφορα μέρη του κόσμου εξεγέρθηκαν ενάντια στην καταπίεση που προκαλεί το καπιταλιστικό σύστημα. Μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια, ξεσπάνε και πάλι στο Ιράν μαζικές αναταραχές. Η συσσώρευση αντιφάσεων και η αδυναμία του υπάρχοντος καπιταλιστικού-θεοκρατικού καθεστώτος οδήγησε σε πολυάριθμες εξεγέρσεις, μεταξύ των οποίων και η εξέγερση του Γενάρη του 2018. Οι προηγούμενη αιματηρή καταστολή δεν μπόρεσε να σβήσει τη φωτιά της οργής των καταπιεσμένων και οι σπίθες που απέμειναν απ’ τη φωτιά του 2018 αναζωπυρώθηκαν λόγω της αύξησης της τιμής των καυσίμων – αυτή τη φορά το Νοέμβριο του 2019.
