Τάσος Κωστόπουλος

Ο Μίκης Θεοδωράκης υπήρξε αναμφίβολα ο σημαντικότερος μουσικός της νεότερης Ελλάδας. Είχε επίσης την τύχη να ζήσει και να δημιουργήσει σε καιρούς που συνέδεσαν την τέχνη του άρρηκτα με τους αγώνες, τους καημούς και τις προσδοκίες μιας μεγάλης (και κυρίως της πιο δυναμικής κι ελπιδοφόρας) μερίδας του ελληνικού λαού. Το διαπιστώνουμε για πολλοστή φορά τούτες τις μέρες του πάνδημου αποχαιρετισμού, με την ανάκρουση των δημοφιλέστερων έργων του να λειτουργεί σαν συλλογικό μνημόσυνο, όχι μόνο της μεταπολιτευτικής μας νιότης αλλά και μιας ολόκληρης εποχής που πέρασε ανεπιστρεπτί - όταν τα πάντα έμοιαζαν πιθανά και η συνολική κίνηση της Ιστορίας μονοσήμαντα θετική. [Αναδημοσίευση από την Εφημερίδα των Συντακτών]

Για όσους τολμούν να διδάσκουν και όχι να μαζεύουν απλώς αξιολογικά μόρια ή να χτίζουν βιογραφικά, τα καθήκοντα είναι πλέον πολύ αυξημένα. Υπάρχει ο δύσκολος μονόδρομος της ουσιαστικής διδασκαλίας και των λαϊκών αγώνων για τη δημόσια παιδεία. Όπως τη δεκαετία του ‘60 και σε όλη τη μεταπολίτευση. Μόνο έτσι πραγματώνεται, άλλωστε, ολόπλευρα και η ιδιότητα του/της δασκάλου/ας. Τα χαρακώματα, εν ολίγοις, έχουν χαραχθεί, όχι με δική μας ευθύνη. Με τον αποκρουστικό κόσμο του κεφαλαίου ή με το χαμόγελο της παιδείας, δάσκαλος/α ή στέλεχος; Ο καθένας/μία θα κληθούμε να πάρουμε σύντομα θέση. Εμείς την έχουμε πάρει ήδη, με το μέλλον και τα παιδιά…

Anthony Davis

Έχουν προηγηθεί ειρηνικές διαμαρτυρίες, αιματηρές σφαγές, οικονομική κατάρρευση και μια θανατηφόρα πανδημία, αλλά έξι μήνες αφότου ο στρατός της Μιανμάρ κατέλαβε την εξουσία ανατρέποντας μια εκλεγμένη κυβέρνηση, μια πραγματικότητα έχει γίνει απολύτως σαφής: Παρ’ όλη την αγωνιώδη οργή και τις διπλωματικές χειραψίες, η «διεθνής κοινότητα» δεν έρχεται να βοηθήσει. Ο λαός της Μιανμάρ είναι μόνος του με τους στρατιωτικούς δεσμοφύλακές του και αντιμετωπίζει μια απλή επιλογή: να παραδοθεί ή να αντισταθεί. Όπως δείχνει μια εκστρατεία βομβιστικών επιθέσεων, στοχευμένων δολοφονιών και ένοπλων συγκρούσεων σε ολόκληρη τη χώρα που εξαπέλυσαν οι τοπικές «Δυνάμεις Λαϊκής Άμυνας», πολλοί από τους νέους της χώρας έχουν κάνει αυτή την επιλογή πριν από λίγο καιρό.

The Irrawaddy

Η σκιώδης Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας της Μιανμάρ (NUG) κήρυξε την Τρίτη πόλεμο στο καθεστώς της χώρας προκειμένου «να ανατρέψει τη στρατιωτική διακυβέρνηση»… Το καθεστώς της Μιανμάρ έχει αυξήσει τις συλλήψεις των απεργών δημοσίων υπαλλήλων, ανάμεσα στους οποίους βρίσκονται εκπαιδευτικοί, γιατροί και διοικητικοί υπάλληλοι, οι οποίοι συμμετείχαν στο Κίνημα Πολιτικής Ανυπακοής… Η χούντα της Μιανμάρ έχει εξαφανίσει με τη βία περίπου 5.000 ανθρώπους χωρίς να αφήσει ούτε τα μέλη της οικογένειάς τους να μάθουν πού βρίσκονται… Περίπου 2.000 στρατιώτες και αστυνομικοί έχουν προσχωρήσει στο Κίνημα Πολιτικής Ανυπακοής μετά το πραξικόπημα του στρατού της Μιανμάρ την 1η Φεβρουαρίου

Gilbert Achcar

Οι Ηνωμένες Πολιτείες υπέστησαν σοβαρές απώλειες στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, όπως ακριβώς και στο Βιετνάμ. Αλλά δεν πρέπει να εκλαμβάνουμε τις επανεκτιμήσεις της στρατιωτικής στρατηγικής των ΗΠΑ μετά από ολέθριες αποτυχίες ως απομάκρυνση των ΗΠΑ από τις ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες τους.

Organizata Politike

Ο εκρηκτικός μηχανισμός που τοποθετήθηκε στο αυτοκίνητο του ανθρακωρύχου και κορυφαίου συνδικαλιστή Έλτον Ντεμπρέσι αργά το βράδυ, αποτελεί δυσοίωνο γεγονός για τη δημοκρατία και τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα στην Αλβανία.

Ο Έλτον Ντεμπρέσι, ο συνδικαλιστής μεταλλωρύχος που έθεσε και ανεξάρτητη υποψηφιότητα στις βουλευτικές εκλογές της Αλβανίας για να αναδείξει τις ανάγκες και τις διεκδικήσεις της εργατικής τάξης στη γειτονική χώρα, δέχτηκε δολοφονική επίθεση με τοποθέτηση εκρηκτικού μηχανισμού στο αυτοκίνητο του. Τις πρώτες πρωινές ώρες της Παρασκευής 27/8 ο μηχανισμός εξερράγη διαλύοντας το αυτοκίνητο του, ευτυχώς σε μια στιγμή που ήταν παρκαρισμένο έξω από το σπίτι του σε χωριό της κεντρικής Αλβανίας. Η δημιουργία σωματείου στο μεγάλο ορυχείο χρωμίου στην Μπουλκίζα ήταν μια από τις σημαντικότερες στιγμές στον αγώνα που δίνει η εργατική τάξη στην Αλβανία

Ρόζα Λούξεμπουργκ

Στις 4 Αυγούστου 1914, η επίσημη γερμανική σοσιαλδημοκρατία, και μαζί της η Διεθνής, κατέρρευσαν παταγωδώς. Όλα όσα, κατά τη διάρκεια των προηγούμενων πενήντα ετών, είχαμε διακηρύξει στο λαό, όσα είχαμε διακηρύξει ως ιερές αρχές μας, όσα είχαμε διακηρύξει αμέτρητες φορές σε ομιλίες, σε φυλλάδια, σε εφημερίδες, σε προκηρύξεις – όλα αυτά αποδείχτηκαν με μιας κενές φράσεις... Σε άλλες χώρες, ο σοσιαλισμός έχει καταρρεύσει περισσότερο ή λιγότερο βαθιά και η περήφανη παλιά κραυγή, «Προλετάριοι όλων των χωρών, ενωθείτε!» έχει μετατραπεί στα πεδία των μαχών στην εντολή: «Προλετάριοι όλων των χωρών, κόψτε ο ένας το λαιμό του άλλου!».

Κώστας Παλούκης

Την 1η Αυγούστου 1931, 90 χρόνια ακριβώς πριν, ο Μιχάλης Μπεζεντάκος σκότωσε τον αστυφύλακα Γεώργιο Γυφτοδημόπουλο. Η Αστυνομία Πόλεων μόλις είχε διαλύσει την απόπειρα αντιπολεμικής συγκέντρωσης κομμουνιστών για την επέτειο της κήρυξης του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και είχε συλλάβει τον Κώστα Σαρίκα. Ο Γυφτοδημόπουλος ανέλαβε να τον μεταφέρει μόνος του από την περιοχή πίσω από καπνεργοστάσιο Παπαστράτος στην Δραπετσώνα στο αστυνομικό τμήμα Ταμπουρίων. Ο Μπεζεντάκος μαζί με τον Αβραάμ Δερβίσογλου και τον Μόσχο Δουλγέρη τους ακολούθησαν. [Αναδημοσίευση από Marginalia]

Jonathan Neale

Σε κάθε χώρα της Ευρώπης οι πλειοψηφίες στις δημοσκοπήσεις τάσσονται κατά της συμμετοχής στον πόλεμο στο Αφγανιστάν. Ωστόσο, τα μέσα ενημέρωσης εξακολουθούν να τον παρουσιάζουν ως έναν καλό πόλεμο. Το Ιράκ, παραδέχονται τώρα, ήταν ένα έγκλημα ή μια αδικία ή ίσως απλώς ένα λάθος. Αλλά το Αφγανιστάν είναι ένας πόλεμος εναντίον τρομοκρατών, μας λένε, εναντίον φανατικών, τζιχαντιστών, σεξιστών, αγρίων, εναντίον ανθρώπων που δεν είναι «μοντέρνοι» και γι’ αυτό τους αξίζει να πεθάνουν.