Lalla F. Colvin

Η αυστηροποίηση των νόμων κατά της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας στη Δυτική Αφρική επεκτείνεται στον Νίγηρα. Στις 11 Ιουνίου 2026, η κυβέρνηση του Νίγηρα δημοσίευσε τον αναθεωρημένο Ποινικό Κώδικα, η διαδικασία αναθεώρησης του οποίου είχε ξεκινήσει από τον Μοχάμμεντ Μπαζούμ, τον πρώην πρόεδρο της χώρας, ο οποίος ανατράπηκε με πραξικόπημα τον Ιούλιο του 2023. Ηγέτης της χώρας είναι πλέον ο στρατηγός Αμπντουραχάμαν Τιάνι… Από εδώ και στο εξής, «η διάπραξη ή η απόπειρα διάπραξης άσεμνης ή ανώμαλης πράξης ή συνήθειας που αφορά την ΛΟΑΤΚΙΑ+ κοινότητα (λεσβίες, ομοφυλόφιλοι, αμφιφυλόφιλοι, τρανσέξουαλ, queer, ίντερσεξ ή ασεξουαλικοί)» τιμωρείται με ποινή φυλάκισης από πέντε έως δέκα έτη και βαριά πρόστιμα (περίπου 150.000 ευρώ), ενώ οι γάμοι και οι συμμετέχοντες σε αυτούς (διοργανωτές, μάρτυρες κ.λπ.) μπορούν να τιμωρηθούν με ποινή φυλάκισης από δέκα έως είκοσι έτη. Παρόμοια ποινή θα επιβληθεί σε «οποιονδήποτε διαχειρίζεται, διευθύνει, λειτουργεί, χρηματοδοτεί ή συμμετέχει σε λέσχες, συλλόγους, οργανώσεις ή ενώσεις ομοφυλόφιλων ή ΛΟΑΤΚΙΑ+».

Lena Souza

Μετά από 49 ημέρες μιας από τις μεγαλύτερες κινητοποιήσεις των τελευταίων ετών, η ηγεσία της Συνομοσπονδίας Εργαζομένων της Βολιβίας (COB) συμμετείχε στις 18 Ιουνίου σε συζήτηση στρογγυλής τραπέζης με την κυβέρνηση του Ροντρίγκο Παζ. Απέσυραν το αίτημα για την παραίτηση του Παζ, το οποίο είχε εγκριθεί σε προηγούμενες εθνικές ολομέλειες. Η COB παρουσιάστηκε ως εκπρόσωπος όλων των κινητοποιημένων τομέων και έθεσε ως προϋπόθεση για τη συνέχιση των διαπραγματεύσεων την απελευθέρωση των κρατουμένων. Ωστόσο, μόλις μία ημέρα αργότερα, στις 19 Ιουνίου, η ηγεσία της COB υπέγραψε συμφωνία με την κυβέρνηση η οποία δεν εγγυόταν την απελευθέρωση των κρατουμένων.

Ομάδα παρέμβασης του NPA για την Αλληλεγύη στην Ουκρανία

Η Ρωσία συνεχίζει τον πόλεμο εξάντλησης εναντίον του ουκρανικού λαού, αλλά δυσκολεύεται να σημειώσει σημαντική πρόοδο στο έδαφος. Σε απάντηση, το Κίεβο εντείνει τις επιθέσεις του εναντίον της ρωσικής στρατιωτικής υποδομής, ενώ η κοινωνία των πολιτών συνεχίζει να διατηρεί ζωντανές τις δημοκρατικές και κοινωνικές κινητοποιήσεις… Η ουκρανική κοινωνία των πολιτών, η οποία συμμετέχει ενεργά στην υπεράσπιση της χώρας, είναι δραστήρια και σε εγρήγορση (αγωνίζεται κατά της διαφθοράς και των ολιγαρχών, υπερασπίζεται τις συνθήκες διαβίωσης και εργασίας). Μετά τις διαδηλώσεις του Μαΐου κατά του σχεδίου του νέου Αστικού Κώδικα (ο οποίος παραβιάζει τα δικαιώματα των σεξουαλικών μειονοτήτων και επιτρέπει τη λεηλασία των κοινών αγαθών), δύο παραδείγματα αγώνων καταδεικνύουν τη διαρκή κινητοποίηση των πολιτών, παρά την κατάσταση πολέμου.

Otto Fors

Η άνοδος της ακροδεξιάς δεν μπορεί να διαχωριστεί από τις αδυναμίες της τετραετούς διακυβέρνησης του Πέτρο. Αν και το πρόγραμμά του υποσχόταν βαθιές μεταρρυθμίσεις στην Κολομβία, δεν άλλαξε τη θεμελιώδη δομή της οικονομικής εξουσίας στη χώρα. Αντίθετα, κατέληξε απλώς να διαχειρίζεται τον κολομβιανό καπιταλισμό, υιοθετώντας μια συμβιβαστική στάση απέναντι στους επιχειρηματικούς τομείς και τα παραδοσιακά κόμματα. Αυτή η αντιφατική στρατηγική οδήγησε σε αυξανόμενη απογοήτευση μεταξύ πλατιών στρωμάτων του πληθυσμού που είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους στην προοδευτική κυβέρνηση, χωρίς όμως να βρουν λύση στις οικονομικές και κοινωνικές κρίσεις που αντιμετωπίζει η χώρα.

Για εμάς ήταν σημαντικό να δείξουμε ότι μεταξύ των αριστερών υπάρχει ένα σημαντικό τμήμα που θεωρεί τον πόλεμο άδικο εκ μέρους της Ρωσικής Ομοσπονδίας, δεν αποδέχεται τις προσαρτήσεις και θεωρεί αδιαπραγμάτευτο το δικαίωμα των Ουκρανών στην άμυνα... Στους συντρόφους του εξωτερικού στείλαμε το μήνυμα ότι στη Ρωσία υπάρχουν αριστεροί που συνειδητοποιούν ότι η ήττα είναι η καλύτερη δυνατή έκβαση· ώστε οι δυτικοί αριστεροί να μην νομίζουν ότι στη Ρωσική Ομοσπονδία όλα είναι ήρεμα και καλά· να μην νομίζουν ότι στη ρωσική αριστερά επικρατεί ομόφωνη υποστήριξη ή, τουλάχιστον, ότι δεν υπάρχει αντίσταση στη λεγόμενη «ειδική στρατιωτική επιχείρηση». Και, φυσικά, αυτό είναι σημαντικό για να εξηγήσουμε την κατάσταση στους δυτικούς εργαζόμενους. [Αναδημοσίευση από Ουκρανία – Αλληλεγγύη]

...Η λαϊκή βούληση νοθεύεται, αλλοιώνεται και περιορίζεται πολλαπλά με τις επιχειρούμενες ρυθμίσεις ώστε να παράγει νομικά αποτελέσματα αντίθετα με το πολιτικό περιεχόμενό της, ενώ στους αιρετούς παρέχεται και ο δρόμος του δελεασμού της ενσωμάτωσης και ο δρόμος του φόβου. Ωστόσο όσο και αν η επιχειρούμενη αντιμεταρρύθμιση απαγορεύει για άλλη μια φορά τις θεσμικές αυταπάτες για την τοπική αυτοδιοίκηση, άλλο τόσο η ιστορία της αριστεράς στον χάρτη της, αλλά και η σημερινή κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα των αντιστάσεων στις γειτονιές και τους δημόσιους χώρους απαγορεύει κάθε σκέψη εγκατάλειψης. Το πεδίο δεν αλώθηκε και η μάχη είναι ακόμα σε εξέλιξη.

Μετά από μια συνάντηση των Ηνωμένων Πολιτειών με εκπροσώπους της ASEAN, η οποία αφορούσε αποκλειστικά την Κούβα, ο υπουργός Εξωτερικών του Βιετνάμ έφτασε στην Αβάνα. Το Ανόι ήταν μία από τις λίγες χώρες που προσχώρησαν στη μιλιταριστική πλατφόρμα του Ντόναλντ Τραμπ, γνωστή ως «Board of Peace». Γίνονται διαπραγματεύσεις για τη μετάβαση. Κάθε έκβαση είναι πιθανή. Το μόνο που ενδιαφέρει την κουβανική κυβέρνηση είναι να επιβιώσει ως κάστα και όχι να υπερασπιστεί την εργατική τάξη που ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί.

Μια συνέντευξη του Andriy Movchan στον Ashley Smith για τον Παγκόσμιο Στόλο Sumud προς τη Γάζα

Συναντήσαμε πολλούς συμμετέχοντες στον στόλο, των οποίων η ζωή, σε διάφορες φάσεις, είχε συνδεθεί στενά με την Ουκρανία. Μεταξύ αυτών ήταν δημοσιογράφοι που είχαν καλύψει τον πόλεμο, παραϊατρικό προσωπικό και νοσηλευτές που είχαν περιθάλψει πολίτες και στρατιώτες στην Ουκρανία, εθελοντές που είχαν παραδώσει ανθρωπιστική βοήθεια, καθώς και αριστεροί ακτιβιστές που, στις χώρες τους, αντιμάχονται ενεργά τη ρωσική προπαγάνδα. Ο αριθμός αυτών των ανθρώπων ήταν εντυπωσιακός. Καταγράψαμε πολλά μηνύματα προς το ουκρανικό κοινό από αυτούς τους συμμετέχοντες. Τους ζητήσαμε να προσθέσουν στο τέλος το σύνθημα «Από την Ουκρανία στην Παλαιστίνη, η κατοχή είναι έγκλημα!», και όλοι συμφώνησαν αμέσως.

Όταν εμείς, ορισμένοι κριτικοί μαρξιστές από την Κούβα, προειδοποιούσαμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπαθούσαν όχι μόνο να ανατρέψουν την κυβέρνηση του νησιού, αλλά και να επιβάλουν μια αντικομμουνιστική δικτατορία νεοφιλελεύθερης οικονομίας υπό ένα δήθεν πολυκομματικό σύστημα, μας χαρακτήριζαν ως κινδυνολόγους· όπως ακριβώς και οι εκπρόσωποι του Ντίαζ-Κανέλ μας κατηγορούσαν, επίσης ως κινδυνολόγους, όταν από τα πρώτα άρθρα του Comunistas επισημάναμε ότι η στρατηγική να ποντάρουμε τα πάντα στον τουρισμό και να εφαρμόσουμε το κινεζικό μοντέλο θα οδηγούσε μόνο σε πλήρη οικονομική κατάρρευση όπου, προφανώς, αυτή που δεν θα είχε τι να φάει θα ήταν η εργατική τάξη. Στη συνέχεια, όλα επιβεβαιώθηκαν, όπως και το γεγονός ότι αυτό το οικονομικό πρόγραμμα ήταν η πολιτική που δικαιολογούσε την ιδιωτικοποίηση και τον νεοφιλελευθερισμό. Μόνο που αυτό επρόκειτο να αποτελέσει γόνιμο έδαφος για τους αντικομμουνιστές.

Ervand Abrahamian

Τις πρώτες πρωινές ώρες της Παρασκευής, 19 Ιουλίου 1988, το καθεστώς, ξαφνικά και χωρίς προειδοποίηση, απομόνωσε τις κύριες φυλακές από τον έξω κόσμο. Έκλεισε με αποφασιστικότητα τις πύλες τους· ακύρωσε τις προγραμματισμένες επισκέψεις και τις τηλεφωνικές συνομιλίες· απαγόρευσε όλες τις εφημερίδες· απομάκρυνε τα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις από τα κελιά· δεν επέτρεπε την παραλαβή επιστολών, δεμάτων με είδη πρώτης ανάγκης, ακόμη και ζωτικών φαρμάκων· και απαγόρευσε στους συγγενείς να συγκεντρώνονται έξω από τις πύλες των φυλακών – ιδιαίτερα στο Λούνα Παρκ έξω από το Εβίν. Επιπλέον, τα σημαντικότερα δικαστήρια σταμάτησαν τη λειτουργία τους λόγω έκτακτων αδειών για διακοπές, προκειμένου οι ανήσυχοι συγγενείς να μην συγκεντρωθούν εκεί αναζητώντας πληροφορίες. Ορισμένες οικογένειες, κυριευμένες από πανικό, έσπευσαν στην Κομ αναζητώντας τον Αγιατολλάχ Μονταζερί, ο οποίος ήταν ακόμα ο υποψήφιος διάδοχος.