Ο Mimmo Lucano καταδικάστηκε σε 13 χρόνια – Μια ταξική βεντέτα
Ο Μίμμο Λουκάνο ήταν δήμαρχος του Ριάτσε, μιας μικρής πόλης στην Καλαβρία της Νότιας Ιταλίας. Χρησιμοποίησε το ηγετικό του αξίωμα για να καλωσορίσει τους μετανάστες και τους αιτούντες άσυλο στην πόλη του… Η απόφαση του δικαστηρίου να καταδικάσει τον Μίμμο Λουκάνο σε 13 χρόνια φυλάκισης μας αφήνει σχεδόν άναυδους, σαν να είναι ένας εφιάλτης από τον οποίο πρέπει να ξυπνήσουμε το συντομότερο δυνατό. Δυστυχώς είναι η πραγματικότητα, η πραγματικότητα της ταξικής δικαιοσύνης, ή μάλλον μια κατάπτυστη ταξική βεντέτα εναντίον ενός αξιοπρεπούς ανθρώπου που ανταποκρίθηκε στις αδικίες ενός άδικου κόσμου και στα βάσανα των μεταναστών. Ο Μίμμο έχτισε την αλληλεγγύη, τη φιλοξενία, ένα μέλλον με δουλειά και μια αξιοπρεπή ζωή για όσους φεύγουν από τον πόλεμο και τη δυστυχία και για τους συμπολίτες του.
Μετά το φιάσκο των γερμανικών εκλογών
Die Linke: επτά θέσεις για την πορεία προς τα εμπρός
Η ανακοίνωση του δικτύου Marx21 που ακολουθεί, δημοσιεύτηκε στις 28 Σεπτεμβρίου και υποστηρίζει ότι ο κύριος παράγοντας της ήττας του Die Linke ήταν η απόφασή του να ποντάρει τα πάντα σε ένα εκλογικό μέτωπο με το SPD και τους Πράσινους, με την ελπίδα να συμμετάσχει σε μια κοκκινο-κόκκινο-πράσινη κυβέρνηση, αντί να διεξάγει εκστρατεία για τη δική του πολιτική και να εμβαθύνει τους δεσμούς με τα απεργιακά και κοινωνικά κινήματα.
Οι άλλες γυναίκες του Αφγανιστάν
Περισσότερο από το εβδομήντα τοις εκατό των Αφγανών δεν ζουν σε πόλεις, και κατά την τελευταία δεκαετία η ομάδα των ανταρτών είχε κατακτήσει μεγάλες εκτάσεις της υπαίθρου. Για τους ντόπιους, η ζωή υπό τις συμμαχικές δυνάμεις και τους Αφγανούς συμμάχους τους ήταν καθαρός κίνδυνος· ακόμη και το να πίνεις τσάι σε ένα ηλιόλουστο χωράφι ή να πηγαίνεις με το αυτοκίνητο στο γάμο της αδελφής σου, ήταν ένα δυνητικά θανατηφόρο ρίσκο. Στην ύπαιθρο, οι ατελείωτες δολοφονίες αμάχων έστρεψαν τις γυναίκες εναντίον των κατακτητών που ισχυρίζονταν ότι τις βοηθούσαν.
Οι «άλλοι κομμουνιστές» του Μεσοπολέμου
Τάσος Κωστόπουλος
Υπάρχουν ορισμένες πτυχές της Ιστορίας για τις οποίες όλοι (ή σχεδόν όλοι) κάτι έχουν ακούσει, αλλά κανείς (ή σχεδόν κανείς) δεν έχει επαρκή εικόνα. Κι αυτό επειδή απουσιάζει εντελώς κάποια σχετική εξιστόρηση, οσοδήποτε συνοπτική, στην οποία να μπορεί ο ενδιαφερόμενος ν’ ανατρέξει για να καλύψει τα κενά του: ό,τι βρίσκει δεν είναι παρά μόνο κάποια σκόρπια αφηγηματικά θραύσματα, άλλοτε αποσπασματικά κι άλλοτε απλώς υπαινικτικά, που απλώς αυξάνουν την περιέργειά του. [Αναδημοσίευση από την Εφημερίδα των Συντακτών.]
Καταγγελία Θ. Καμπαγιάννη – Κ. Παπαδάκη για τις φασιστικές επιθέσεις στη Θεσσαλονίκη
Ένα χρόνο μετά την ιστορική καταδικαστική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών, που σήμανε τουλάχιστον την αρχή του τέλους της ατιμωρησίας της ναζιστικής εγκληματικής βίας στη χώρα μας, καλούμαστε όλοι να δώσουμε τη μάχη ενωμένοι ενάντια σε κάθε προσπάθεια αναβίωσης, νομιμοποίησης και ανοχής της με την πεποίθηση ότι κερδίσαμε μία μεγάλη μάχη και ότι ο πόλεμος, μέσα και έξω από τα δικαστήρια, μαίνεται. Ο λαός στο δρόμο θα υποχρεώσει την εξουσία να αναλάβει τις ευθύνες της και θα φράξει το δρόμο στο φασισμό.
Το 1968 και η ταραγμένη γέννηση της τουρκικής αριστεράς
Οι δεκαετίες του 1960 και του 1970 ήταν τα χρόνια της πιο έντονης ταξικής πάλης στη σύγχρονη τουρκική ιστορία. Ήταν μια περίοδος που ολοκληρώθηκε με δύο στρατιωτικά πραξικοπήματα. Το πρώτο, το 1960, άνοιξε μια φιλελεύθερη περίοδο κατά την οποία άνθισαν οι σοσιαλιστικές ιδέες και αναπτύχθηκε η οργάνωση της εργατικής τάξης. Αλλά οι πολιτικά ασταθείς κυβερνήσεις δεν μπόρεσαν να ελέγξουν τις δυνάμεις που απελευθερώθηκαν. Αφού η προειδοποιητική βολή του «ήπιου» πραξικοπήματος του 1971 απέτυχε να τις χαλιναγωγήσει, το πραξικόπημα του 1980 έκλεισε αποφασιστικά τον χώρο για οργάνωση... Ένα σημείο καμπής είχε σημειωθεί το 1968, όταν το κίνημα των φοιτητικών καταλήψεων πολιτικοποίησε μια γενιά φοιτητών, παρασύροντας πολλούς στη ριζοσπαστική πολιτική...
Οι Γιουγκοσλάβοι φοιτητές στο κύμα των εξεγέρσεων του 1968
Ήμασταν εναντίον του καθεστώτος αλλά όχι εναντίον του σοσιαλισμού - δεν απαιτούσαμε περισσότερο σοσιαλισμό αλλά έναν ριζικά διαφορετικό σοσιαλισμό! Ήμασταν εναντίον του κόμματος, επειδή, για να το θέσουμε ήπια, δεν συμπεριφερόταν σύμφωνα με το πρόγραμμά του. Ήμασταν εναντίον του Τίτο, επειδή ηγείτο ενός υβριδικού συστήματος... Αυτό το υβριδικό σύστημα καθοδηγούνταν στο σύνολό του από την κομματική ελίτ και τον Τίτο, συχνά μέσω ενός «πλεονάσματος βίας» ή/και των άμεσων παρεμβάσεων του Τίτο. Εμείς θέλαμε μια κοινωνία οργανωμένη, τόσο οριζόντια όσο και κάθετα, με βάση την αρχή των εργατικών συμβουλίων!
Το φοιτητικό κίνημα της Ιαπωνίας και η επαναστατική πολιτική του 1968
Η περίοδος του 1968 στην Ιαπωνία εκπροσωπείται κυρίως από το φοιτητικό κίνημα Ζενκιότο, την «Ένωση Κοινού Αγώνα όλων των Πανεπιστημίων». Το κίνημα ξεκίνησε από το Πανεπιστήμιο του Τόκιο και το Πανεπιστήμιο της Ιαπωνίας και επεκτάθηκε γρήγορα στα άλλα μεγάλα πανεπιστήμια τα επόμενα τρία χρόνια. Σε ολόκληρη τη χώρα, 127 πανεπιστήμια –το 24% του εθνικού πανεπιστημιακού συστήματος τετραετούς φοίτησης συνολικά– γνώρισαν αποχές ή καταλήψεις το 1968. Το 1969, το ποσοστό αυτό αυξήθηκε σε 153 πανεπιστήμια ή 41 %. Υπήρξε επίσης ένα κίνημα Ζενκιότο στα ιαπωνικά λύκεια.
Τα ακροδεξιά κόμματα στην Ευρώπη, έχουν γίνει οι μεγαλύτεροι υποστηρικτές του Σιωνισμού
Lena Obermaier
Η ακροδεξιά στην Ευρώπη έχει μακρά και ντροπιαστική ιστορία αντισημιτισμού. Ωστόσο, καθώς η ακροδεξιά προσπαθεί να ανανεώσει την εικόνα της και να επιτύχει εκλογικά κέρδη, η ένθερμη υποστήριξη του σιωνισμού έχει γίνει βασικός πυλώνας του σχεδίου της, ενώ το μίσος για τους Εβραίους έχει εμπλουτιστεί με νεότερες μορφές ρατσισμού και ξενοφοβίας.
Ο άλλος Μίκης
Τάσος Κωστόπουλος
Ο Μίκης Θεοδωράκης υπήρξε αναμφίβολα ο σημαντικότερος μουσικός της νεότερης Ελλάδας. Είχε επίσης την τύχη να ζήσει και να δημιουργήσει σε καιρούς που συνέδεσαν την τέχνη του άρρηκτα με τους αγώνες, τους καημούς και τις προσδοκίες μιας μεγάλης (και κυρίως της πιο δυναμικής κι ελπιδοφόρας) μερίδας του ελληνικού λαού. Το διαπιστώνουμε για πολλοστή φορά τούτες τις μέρες του πάνδημου αποχαιρετισμού, με την ανάκρουση των δημοφιλέστερων έργων του να λειτουργεί σαν συλλογικό μνημόσυνο, όχι μόνο της μεταπολιτευτικής μας νιότης αλλά και μιας ολόκληρης εποχής που πέρασε ανεπιστρεπτί - όταν τα πάντα έμοιαζαν πιθανά και η συνολική κίνηση της Ιστορίας μονοσήμαντα θετική. [Αναδημοσίευση από την Εφημερίδα των Συντακτών]
Εκπαιδευτική μεταρρύθμιση ΝΔ: Πειθαρχικός έλεγχος και αγορά - του Γιώργου Καλημερίδη
Για όσους τολμούν να διδάσκουν και όχι να μαζεύουν απλώς αξιολογικά μόρια ή να χτίζουν βιογραφικά, τα καθήκοντα είναι πλέον πολύ αυξημένα. Υπάρχει ο δύσκολος μονόδρομος της ουσιαστικής διδασκαλίας και των λαϊκών αγώνων για τη δημόσια παιδεία. Όπως τη δεκαετία του ‘60 και σε όλη τη μεταπολίτευση. Μόνο έτσι πραγματώνεται, άλλωστε, ολόπλευρα και η ιδιότητα του/της δασκάλου/ας. Τα χαρακώματα, εν ολίγοις, έχουν χαραχθεί, όχι με δική μας ευθύνη. Με τον αποκρουστικό κόσμο του κεφαλαίου ή με το χαμόγελο της παιδείας, δάσκαλος/α ή στέλεχος; Ο καθένας/μία θα κληθούμε να πάρουμε σύντομα θέση. Εμείς την έχουμε πάρει ήδη, με το μέλλον και τα παιδιά…
