Η συγκέντρωση της 5/5/2020 στην πάνω πλατεία της Αγίας Παρασκευής δεν υπήρξε αποτέλεσμα διοργάνωσης πάρτυ από την ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. ή οποιονδήποτε άλλο φορέα. Η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. άλλωστε δεν έχει ως σκοπό της να διοργανώνει πάρτυ, αλλά διαδηλώσεις και κινητοποιήσεις. Υπήρξε μία αυθόρμητη συγκέντρωση νεολαίας, όπως σε πάρα πολλές άλλες πόλεις της Ελλάδας προχθές, που δείχνει όχι μόνο την φυσική της ανάγκη να βγει και να συναναστραφεί μετά από δύο μήνες καραντίνας, αλλά και την απέχθεια στην καθημερινή λογική του «αποφασίσαμεν και διατάσσομεν» και στις υπερβολές με τις οποίες η κυβέρνηση προσπαθεί να εκμεταλλευτεί τα μέτρα προστασίας για την πανδημία για να περιορίσει δικαιώματα και ελευθερίες.

ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΜΕ με τον πιο απερίφραστο τρόπο την συκοφάντηση και την στοχοποίηση της Μ. Αλεφαντή. ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ – ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΛΑΟ. ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤ ΑΠΟ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΚΑΙ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ...Είναι πολιτικά πολύ φτηνή η προσπάθεια της Κυβέρνησης να καλύψει επικοινωνιακά τα τεράστια κενά στο ΕΣΥ μέσα από το χάιδεμα των πιο συντηρητικών αντανακλαστικών της ελληνικής κοινωνίας.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καταγγέλλει την επίθεση των ΜΑΤ στη πλατεία Αγ. Ιωάννου στην Αγία Παρασκευή, το βράδυ της Τρίτης 5 Μαΐου και την μόνιμη παρουσία τους μέχρι σήμερα. Με πρόσχημα την προστασία της δημόσιας υγείας από την παρουσία του κόσμου στην πλατεία, ο επικίνδυνος δήμαρχος Ζορμπάς και η κυβέρνηση “του νόμου και της τάξης” στείλανε 2 διμοιρίες ΜΑΤ και γέμισαν με χημικά την πλατεία για να διώξουν τους κατοίκους, στη πλειοψηφία τους νεολαία, από την πλατεία της γειτονιάς.

Μουσταφά Τσολάκ Αλή

Το τουρκικό προξενείο ήταν ανέκαθεν το καλύτερο επιχείρημα για να δικαιολογήσουν, κυρίως τα κοινοβουλευτικά κόμματα, τις ρατσιστικές και καταστροφικές τους πολιτικές εις βάρος της μειονότητας, αλλά -δυστυχώς- και για να ρίξει τη μπάλα στις κερκίδες ένα μεγάλο κομμάτι της Αριστεράς.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ της Οργάνωσης ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική ΑπελευθέρωσηΟι εκπαιδευτικοί να διεκδικήσουμε το αυτονόητο! Οι μαθητές μας να είναι ελεύθεροι και υγιείς, να μορφώνονται, να ψυχαγωγούνται, να αθλούνται , να αναπτύσσονται ολόπλευρα με κοινωνικούς όρους σε ασφαλή περιβάλλοντα! Το εκπαιδευτικό κίνημα συγκροτημένα και μέσα σε αυτές τις κρίσιμες συνθήκες οφείλει να αναπτύξει μορφωτικές πρωτοβουλίες προκειμένου να υπερασπιστεί το κοινωνικό δικαίωμα για καθολική παιδεία των παιδιών της εργατικής τάξης και των φτωχών, πληττόμενων στρωμάτων από τις δυνάμεις της αγοράς, του κέρδους και της τηλε-εμπορευματοποίησης. Η πάλη για μια παιδεία απελευθερωτική, χειραφετητική που θα διαμορφώνει μαχόμενους μορφωμένους ανθρώπους, υποκείμενα αλλαγής του κόσμου κι όχι αντικείμενα πάσης φύσεως εγκλεισμού, ατομισμού και χειραγώγησης είναι το δικό μας μετερίζι.

Το παρακάτω άρθρο αποτελεί μια συνοπτική αλλά επεξηγηματική κριτική προσέγγιση των σημαντικότερων διατάξεων του νομοσχεδίου «εκσυγχρονισμός της περιβαλλοντικής νομοθεσίας» το οποίο η κυβέρνηση επιχειρεί με συνοπτικές διαδικασίες να ψηφίσει τις επόμενες μέρες...Η κεντρική ιδέα του νέου περιβαλλοντικού νομοσχεδίου θα μπορούσε να διατυπωθεί ως εξής: το νομοσχέδιο δεν προστατεύει το περιβάλλον από τις επιπτώσεις που μπορεί να του προκαλούν διάφορες επενδύσεις αλλά προστατεύει τις επενδύσεις από τις επιπτώσεις που μπορεί να τους προκαλεί το αίτημα προστασίας του περιβάλλοντος. Μειώνει, με άλλα λόγια, όχι τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις των επενδύσεων αλλά τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις στις επενδύσεις. 

Η ακούσια ευθανασία των ηλικιωμένων εφαρμόστηκε ήδη κατά την πρώτη φάση της διαχείρισης της επιδημίας (που ήταν μάλιστα η πιο ήπια και «ανθρώπινη» φάση, επειδή επικράτησαν τότε οι ανάγκες διάσωσης του συστήματος και εδραίωσης της αστικής ηγεμονίας έναντι της απληστίας του). Η ακούσια ευθανασία επιβλήθηκε στους ηλικιωμένους, στην Ιταλία, στην Γαλλία, στην Βρετανία και αλλού, όπου οι δύο πολιτικές ιδεολογίες που φέρνουν στον πυρήνα τους τον κοινωνικό δαρβινισμό (δηλαδή ο νεοφιλελευθερισμός και ο φασισμός), επέλεξαν να στείλουν στον Καιάδα ηλικιωμένους διότι οι κλίνες στις ΜΕΘ δεν επαρκούσαν για όλους.

Σήμερα 30/4/2020 και μετά την απόφαση του Συμβουλίου των Φυλακών Γρεβενών όσον αφορά την επαναμεταγωγή μου στις φυλακές Κορυδαλλού για την απρόσκοπτη συνέχιση των σπουδών μου, αποφάσισα να σταματήσω την απεργία πείνας και δίψας που έθεσε για δεύτερη φορά την υγεία μου σε κίνδυνο. Έχοντας απομείνει βία 59 κιλά, περιμένω τα αποτελέσματα των αιματολογικών και άλλων συναφών εξετάσεων έτσι ώστε να διαπιστωθούν τυχόν συνέπειες από το απονενοημένο εγχείρημά μου για δεύτερη φορά, που σκοπό είχε όχι μόνο την προστασία των ατομικών μου δικαιωμάτων σε ο,τι αφορά την εκπαίδευση, αλλά και εν συνόλω των εκπαιδευτικών δικαιωμάτων όλων των κρατουμένων που δοκιμαζόμαστε ως φοιτητές κατά την κράτηση.

Για όσους ανθρώπους ζουν σε οργανωμένες κοινωνίες, η υγεία βρίσκεται στο σημείο οπού συναντιέται το άτομο με την κοινωνία. Η έκπτωση της υγείας ενός ατόμου επηρεάζει άμεσα και έμμεσα όλη την κοινωνία, είτε από την πιθανή μετάδοση μιας νόσου, είτε με τις κοινωνικές και ταξικές ανισότητες, είτε με το πως η ασθένεια επηρεάζει τις διαπροσωπικές σχέσεις, είτε με το πως δοκιμάζεται η αναπαραγωγή των κοινωνικών σχέσεων. Γι’ αυτό το λόγο οι οργανωμένες κοινωνίες “στήνουν” συστήματα υγείας και προσπαθούν να αντιμετωπίζουν τις νόσους. Η ευθύνη για την υγεία λοιπόν δεν είναι ατομική, όπως υποστηρίζει η κυβέρνηση, είναι κυρίως κοινωνική.

Τώρα, η κυβέρνηση, το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και το σωφρονιστικό σύστημα έχουν να κάνουν μια επιλογή. Είτε να επιτρέψουν σε έναν κρατούμενο που εκτίει την ποινή του να συνεχίσει τη νέα πορεία που διάλεξε στη ζωή του με τα αναπόσπαστα εφόδια που του χαρίζουν οι σπουδές του: να ξέρει πλέον να σκέφτεται, να εκφράζεται, να μιλάει. Είτε να θεωρήσουν ότι αυτά τα εφόδια είναι επικίνδυνα για την έννομη τάξη, ότι οι λέξεις είναι πολυβόλα και ότι ίσως τελικά είναι βολικότερο να γυρίσει ο Δημάκης στον παλιό, κακό εαυτό του. Αλλά, όπως γράφει στην πολιτική του δήλωση ο Βασίλης, «σας υπόσχομαι ότι δεν πρόκειται να με κάνετε ξανά αυτό που ήμουν».

Η κατ οίκον εργασία δε είναι μια διευκόλυνση του εργαζομένου αλλά μια συνθήκη που εξασφαλίζει στον εργοδότη μεγιστοποίηση της ωφέλειας του. Ειδικότερα ουσιώδες στοιχείο μια εργασιακής σχέσης είναι ο προσδιορισμός από τον εργοδότη του τόπου εργασίας που φυσικά δεν μπορεί να ορίζεται ως ο χώρος κατοικίας του εργαζομένου...Η προσπάθεια ρύθμισης του τόπου κατοικίας από τον εργοδότη και του τρόπου διαβίωσης συνιστά, αντικοινωνική, καταχρηστική, αθέμιτη και απάνθρωπη μεταφορά του εκμεταλλευτικού χαρακτήρα της εξαρτημένης σχέσης εργασίας

Σελίδα 3 από 224