Gilbert Achcar

Γιατί η Μέση Ανατολή μαστίζεται τόσο συχνά από πολέμους; Σε συνέντευξή του στον Bashir Abu-Manneh, συντάκτη του περιοδικού Jacobin, ο καθηγητής πολιτικής οικονομίας Gilbert Achcar υποστηρίζει ότι η απάντηση βρίσκεται κυρίως στην κεντρική θέση της περιοχής στην παγκόσμια οικονομία του πετρελαίου και στις στρατηγικές των μεγάλων δυνάμεων που επιδιώκουν να την ελέγξουν. Ο Achcar αναλύει τη λογική της αμερικανικής επέμβασης, τα όρια της συμμαχίας ΗΠΑ-Ισραήλ, τη στρατηγική του Ιράν στη σημερινή σύγκρουση και τις περιφερειακές συνέπειες του εξελισσόμενου αυτοκρατορικού δόγματος της Ουάσιγκτον.

Joseph Daher

Ενώ η Χεζμπολλάχ αντιμετωπίζει μια πραγματική υπαρξιακή απειλή, η λιβανέζικη κυβέρνηση δεν καταφέρνει να καθησυχάσει τον πληθυσμό που αντιμετωπίζει εκτοπισμό και περαιτέρω βία λόγω των συνεχιζόμενων επιθέσεων του Ισραήλ. Η προσπάθειά της να αφοπλίσει τη Χεζμπολλάχ –ένα αίτημα που επαναλαμβάνεται από το Ισραήλ, τις περιφερειακές και τις δυτικές δυνάμεις– βασίζεται στην εσφαλμένη λογική ότι η κυριαρχία του κράτους μπορεί να αποκατασταθεί μόνο με την εδραίωση του μονοπωλίου της βίας. Ο αφοπλισμός της Χεζμπολλάχ –μια συμφωνία για τη συνέχιση της εξωτερικής χρηματοδότησης του λιβανικού στρατού– συνδέεται επίσης με μια διαδικασία εξομάλυνσης των σχέσεων με το Ισραήλ, η οποία, σύμφωνα με τις προσδοκίες της κυβέρνησης, θα οδηγήσει σε εισροή οικονομικής βοήθειας για την ανοικοδόμηση. Αυτό καθιστά σιωπηρά την κυριαρχία του Λιβάνου εξαρτώμενη από την αποδοχή εξωτερικών όρων, υπό την έντονη πίεση της Ουάσιγκτον.

Ilan Pappé

Υπάρχουν και άλλοι λόγοι για τους οποίους το Ισραήλ θα δυσκολευτεί να ακολουθήσει τη στρατηγική του μακροπρόθεσμα. Παρόμοιες εκστρατείες στο παρελθόν εγκαταλείφθηκαν τη στιγμή που αντιμετώπισαν δυσκολίες. Η απώλεια ζωών Αμερικανών, η πίεση από άλλες χώρες της περιοχής, η κοινή γνώμη στις ΗΠΑ, η πιθανή ανθεκτικότητα του ιρανικού καθεστώτος και η συνεχιζόμενη αντίσταση των Παλαιστινίων μπορεί να αλλάξουν την ισορροπία. Η εισβολή στο Λίβανο, κρίνοντας από προηγούμενες προσπάθειες, δεν θα ωφελήσει κανέναν. Πολλά εξαρτώνται από την παγκόσμια συμμαχία που ενισχύει τους πολέμους του Ισραήλ: η βιομηχανία όπλων, οι πολυεθνικές εταιρείες, οι μεγαλομανείς ηγέτες ισχυρών κρατών, οι χριστιανικές και εβραϊκές σιωνιστικές ομάδες πίεσης, οι δειλές κυβερνήσεις του βόρειου ημισφαιρίου καθώς και τα διεφθαρμένα αραβικά καθεστώτα στη Μέση Ανατολή. Το σίγουρο είναι ότι πριν τελειώσει αυτό το φιάσκο, το Ισραήλ θα προκαλέσει μεγάλο πόνο στους Ιρανούς, τους Λιβανέζους και τους Παλαιστινίους.

Και μετά το Ιράν, τι; Επειδή ο πόλεμος κατά του Ιράν των αγιατολάχ δεν θα διαρκέσει για πάντα. Και ο Τραμπ θα χρειαστεί σίγουρα να εφεύρει μια άλλη μεγάλη διεθνή κρίση ή έναν άλλο πόλεμο, για να μπορέσει να παραμείνει στην εξουσία στη χώρα του, τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Μια εξουσία που όχι μόνο ήδη κλυδωνίζεται, αλλά και, κυρίως, απειλείται από το αποτέλεσμα των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου, το οποίο θα μπορούσε να αποβεί μοιραίο για τον ίδιο. Νάμαστε λοιπόν στην καρδιά του προβλήματος.

Lori Allen

Η ταινία Παλαιστίνη 36 της Αν Μαρί Τζασίρ του 2025... εστιάζει στα σκληρά γεγονότα της ιστορίας. Αντλώντας από τις συμβάσεις του επικού κινηματογράφου και της επικής αφήγησης, η ταινία αφηγείται τις αλληλένδετες ιστορίες ενός ποικίλου φάσματος χαρακτήρων που συμμετέχουν σε μια μαζική πολιτική εξέγερση. Με εντυπωσιακές σκηνές μάχης, εκρήξεις και πανοραμικές λήψεις των διαδηλώσεων του παλαιστινιακού λαού, η ταινία είναι γεμάτη εθνικά σύμβολα. Η γη γίνεται η ίδια χαρακτήρας της ταινίας... Τα χωράφια με βαμβάκι καλλιεργούνται από αγρότες που απαγγέλλουν ποίηση, τα βουνά κρύβουν αντάρτες και άλλα μυστικά, οι οπωρώνες περιβάλλουν τις συνομιλίες μεταξύ κόρης και μητέρας. Επιχρωματισμένα αρχειακά πλάνα και φωτογραφίες –από χωράφια, την Παλιά Πόλη της Ιερουσαλήμ, τη θάλασσα– μοιάζουν με παλιές καρτ-ποστάλ που ζωντανεύουν.

Sahasranshu Dash

Siavash Shahabi

Οι διαμαρτυρίες και η καταστολή που προηγήθηκαν της αμερικανο-ισραηλινής βομβιστικής εκστρατείας αποκάλυψαν τόσο την ευθραυστότητα της ιρανικής κυβερνητικής ελίτ όσο και την οργανωτική αδυναμία της ιρανικής κοινωνίας των πολιτών – δυναμικές που θα συνεχίσουν να καθορίζουν τη χώρα τους επόμενους μήνες.

Συμβούλιο Συνεργασίας Αριστερών και Κομμουνιστικών Δυνάμεων στο Κουρδιστάν

Οργάνωση Κουρδιστάν της Ένωσης Σοσιαλιστών Εργατών

Επιτροπή Κουρδιστάν του Κομμουνιστικού Εργατικού Κόμματος - Χεκματιστές

Κομάλα - Οργάνωση Κουρδιστάν του Κομμουνιστικού Κόμματος του Ιράν

Εμείς, οι υπογράφοντες αυτής της δήλωσης, καταδικάζουμε για άλλη μια φορά αυτόν τον αντιδραστικό πόλεμο και δηλώνουμε την σθεναρή μας αντίθεση στην πολιτική του συνασπισμού των έξι κουρδικών κομμάτων και προειδοποιούμε από τώρα και στο εξής για τις συνέπειες αυτής της πολιτικής, η οποία είναι αντίθετη με τα συμφέροντα του αγώνα του λαού του Κουρδιστάν. Η συμμαχία αυτών των κομμάτων σύμφωνα με το αμερικανικό πρόγραμμα και τη γενοκτονική κυβέρνηση του Νετανιάχου όχι μόνο θα προκαλέσει σοβαρή ζημιά στην αξιοπιστία των δίκαιων αγώνων του λαού του Κουρδιστάν, αλλά θα μετατρέψει επίσης το Κουρδιστάν σε ένα από τα κέντρα πολέμου, καταστροφής και εκτοπισμού. Όπως έχουμε επανειλημμένα δηλώσει, τώρα είναι η ώρα να ενισχύσουμε την αλληλεγγύη, την ενότητα και την οργάνωση. Είναι η ώρα να αγωνιστούμε επειγόντως για να εξασφαλίσουμε τις προϋποθέσεις για τη συλλογική και συμβουλιακή διακυβέρνηση του λαού από τα κάτω.

Όπως και να έχει, η εξέγερση του Ιανουαρίου και οι αεροπορικές επιθέσεις του Φεβρουαρίου-Μαρτίου σηματοδότησαν ότι το Ιράν και η περιοχή έχουν εισέλθει σε μια πραγματική καμπή. Για να αντιμετωπίσει αυτό το ζήτημα, η παγκόσμια αριστερά πρέπει να αναγνωρίσει αυτές τις νέες εξελίξεις, οι οποίες περιλαμβάνουν: (1) ένα νέο επίπεδο λαϊκής αναταραχής στο Ιράν, το βαθύτερο που έχει σημειωθεί οπουδήποτε από την πανδημία του COVID, (2) ένα νέο είδος απερίσκεπτου, βίαιου και φασιστικού ιμπεριαλισμού, που υποθάλπεται από τρομακτικά νέα όπλα παρακολούθησης και δολοφονίας και είναι πρόθυμο να μιλά ανοιχτά για κατάκτηση, κυριαρχία και βίαιη εξόρυξη πόρων…. Στο πλαίσιο του σημερινού Ιράν, αυτό θα σήμαινε την πιο σθεναρή αντίθεση τόσο στις βίαιες επιθέσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ όσο και στο αντιδραστικό, θεοκρατικό καθεστώς της Ισλαμικής Δημοκρατίας.

Πέντε ημέρες έχουν περάσει από την έναρξη του άμεσου πολέμου μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ από τη μία πλευρά και της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν από την άλλη. Ένας πόλεμος που, από τις πρώτες κιόλας ώρες, ξεπέρασε τα όρια μιας διμερούς σύγκρουσης και, με την πολεμική πολιτική που υιοθέτησε η Ισλαμική Δημοκρατία, μετατράπηκε ουσιαστικά σε περιφερειακή κρίση. Αν και δεν έχουν ακόμη ανακοινωθεί τα ακριβή στοιχεία για τις ανθρώπινες απώλειες αυτού του πολέμου, μια φρικτή καταστροφή έχει ρίξει μια βαριά σκιά σε αυτές τις ημέρες από την αρχή: Η βομβιστική επίθεση σε ένα σχολείο στην περιοχή Μιναμπ, όπου σκοτώθηκαν περισσότερες από 160 μαθήτριες, δασκάλες και μέλη του προσωπικού...

“Κάτω από την αυξανόμενη ένταση της καπιταλιστικής αποσύνθεσης οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί φτάνουν σ’ ένα αδιέξοδο, που στην κορυφή του οι διάφορες συγκρούσεις και αιματηρές τοπικές ταραχές …. πρέπει άφευκτα να συγχωνευτούν σε μια πυρκαγιά παγκόσμιας έκτασης…(…) κι αυτό στην ερχόμενη ιστορική περίοδο μια καταστροφή απειλεί ολόκληρο τον πολιτισμό της ανθρωπότητας. Τώρα είναι η σειρά του προλεταριάτου, δηλαδή κυρίως της επαναστατικής πρωτοπορίας του. Η ιστορική κρίση της ανθρωπότητας έχει αναχθεί σε κρίση της επαναστατικής ηγεσίας”. ( Λ. Τρότσκι στο Μεταβατικό )