«Το Κίνημα δεν έχει την πολυτέλεια να σταματήσει τώρα»: Σχετικά με τις φοιτητικές διαδηλώσεις στη Σερβία
Vladimir Unkovski-Korica
Καθώς η Σερβία εισέρχεται σε μια μεγαλύτερη περίοδο πολιτικής αστάθειας, η οποία αντανακλά την ευρύτερη διεθνή αβεβαιότητα, η αριστερά στη χώρα έχει μια άνευ προηγουμένου ευκαιρία να ριζώσει βαθύτερα στην εργατική τάξη και να αγωνιστεί για μια πιο δημοκρατική και δίκαιη κοινωνία. Συνδέοντας τα πιο προοδευτικά αιτήματα των προηγούμενων κυμάτων διαμαρτυρίας, για δημοκρατικές ελευθερίες, προστασία του περιβάλλοντος και του κοινού καλού, με την σημερινή συλλογική κραυγή για δικαιοσύνη, η αριστερά μπορεί να δείξει ότι το πρόβλημα είναι πολύ βαθύτερο από τη διαφθορά και να οικοδομήσει οργανώσεις και θεσμούς που μπορούν να προσφέρουν πραγματική αλλαγή.
Η φυλή, η εξουσία και η πολιτική της απόσπασης της προσοχής στη Νότια Αφρική
Andile Zulu
Ελλείψει αποτελεσματικών λύσεων απέναντι στην κλιμακούμενη οικονομική και κοινωνική κρίση της Νότιας Αφρικής, ανθίζουν επικίνδυνες αυταπάτες και καταστροφικές φαντασιώσεις. Έχοντας επιστρέψει στην εκτελεστική εξουσία, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ έδωσε πρόσφατα νέα ζωτικότητα στην παράνοια των δεξιών λαϊκιστών, ενώ επικύρωσε τις διεστραμμένες ανησυχίες των λευκών εθνικιστών. Στις 3 Φεβρουαρίου, ο Τραμπ απείλησε να παγώσει τη χρηματοδότηση προς τη Νότια Αφρική, ισχυριζόμενος ότι η κυβέρνησή της «κατάσχει γη και μεταχειρίζεται ορισμένες κατηγορίες ανθρώπων ΠΟΛΥ ΑΣΧΗΜΑ». Δυστυχώς, αλλά όχι απροσδόκητα, ο Τραμπ αναφερόταν, φυσικά, στους λευκούς Νοτιοαφρικανούς, συγκεκριμένα στη λευκή κοινότητα των Αφρικάανς.
Οι διαδηλώσεις στη Σερβία είναι ιστορικές, ο κόσμος δεν πρέπει να τις αγνοήσει
Saša Savanović
Ζούμε σήμερα σε μια εποχή κατά την οποία η φιλελεύθερη πολιτική έχει εξαντληθεί πλήρως. Στη Σερβία, αυτό είναι πιο εμφανές επειδή υπάρχει πολύ μικρή εμπιστοσύνη του κοινού στο πολιτικό κατεστημένο, συμπεριλαμβανομένης της αντιπολίτευσης, ενώ οι φοιτητές απολαμβάνουν τη λαϊκή υποστήριξη επειδή δεν έχουν καμία σχέση με την πολιτική του κατεστημένου και δεν έχουν καμία φιλοδοξία να καταλάβουν οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό που ήδη έχουν – τα πανεπιστήμιά τους. Καθώς η φιλελεύθερη δημοκρατία οπισθοχωρεί μπροστά στις δυνάμεις του αντιφιλελευθερισμού, του αυταρχισμού και του τεχνοφασισμού, διευκολύνοντας παράλληλα την άνοδό τους, υπάρχει απελπιστική ανάγκη να διαμορφωθούν εναλλακτικά κοινωνικά και πολιτικά οράματα και οι φοιτητές της Σερβίας έδειξαν το δρόμο.
Μύθοι για την Ουκρανία - Μύθος 3: Ο λαός της Κριμαίας ψήφισε σε δημοψήφισμα για την ένταξή του στη Ρωσία, γεγονός που αποτελούσε πράξη αυτοδιάθεσης
του Michael Karadjis
Αυτός είναι ο τρίτος από μια σειρά γνωστών ισχυρισμών που έχουν διαδοθεί για την κατάσταση στην Ουκρανία από το 2014, οι οποίοι είναι όλοι τους απόλυτοι μύθοι. Η σκανδαλώδης προσάρτηση του κυρίαρχου ουκρανικού εδάφους της Κριμαίας από τη Ρωσία το 2014 ήταν η πρώτη προσάρτηση εντός της Ευρώπης… Ωστόσο, οι απολογητές του Πούτιν προσπάθησαν να δικαιολογήσουν αυτή την πράξη ρωσικού αυτοκρατορικού επεκτατισμού ως πράξη αυτοδιάθεσης της εθνοτικής ρωσικής πλειοψηφίας στην Κριμαία (κάτι που ειλικρινά θυμίζει την αξίωση του Χίτλερ για τη Σουδητία/ Sudetenland , ή να ισχυριστούν ότι ήταν «πάντα Ρωσία» κ.ο.κ.
Ουκρανία, τρία χρόνια πολέμου: Τα μαθήματα του Μαύρου Φλεβάρη που δεν έχουμε πάρει μέχρι σήμερα
Posle Editorial Collective
Οι «ειρηνευτικές συνομιλίες» που διεξάγονται τώρα μεταξύ Πούτιν και Τραμπ δεν θα φέρουν τίποτα άλλο παρά νέους πολέμους στον κόσμο. Ο ιμπεριαλισμός δεν σταματά ποτέ στα μισά του δρόμου - το μόνο που κάνει είναι να εκλαμβάνει την απόκτηση επιθυμητών εδαφών ως πρόσκληση για περαιτέρω επιθετικότητα. Η μοίρα των βασανισμένων Ουκρανών σήμερα μπορεί σύντομα να γίνει η εικόνα του μέλλοντος για την ανθρωπότητα, όμως η ανθρωπότητα έχει πάντα την ευκαιρία να πει «Αρκετά!» σε αυτή την ιμπεριαλιστική τρέλα.
Οι «ειρηνευτικές συνομιλίες» Πούτιν-Τραμπ δεν θα φέρουν τίποτα άλλο παρά νέους ιμπεριαλιστικούς πολέμους
Ρώσοι Σοσιαλιστές για μια Ειρήνη Χωρίς Προσαρτήσεις
Πριν από τρία χρόνια ξεκίνησε η ευρείας κλίμακας διεξαγωγή του πολέμου της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας, ο οποίος είναι σε εξέλιξη από το 2014. Τα πρώτα οκτώ χρόνια ήταν ένας κρυφός υβριδικός πόλεμος. Τα τελευταία τρία χρόνια, είναι μια απόλυτη κρεατομηχανή. Η Ουκρανία δέχτηκε ένα άδικο πλήγμα από τον γείτονά της... Επί τρία χρόνια, ο ηρωικός Ουκρανικός λαός αντιστάθηκε στην εισβολή της Ρωσίας με ανεπαρκή διεθνή αλληλεγγύη και ελάχιστη βοήθεια από τις δυτικές χώρες. Τώρα, με τη συμπλήρωση του τρίτου έτους του πολέμου, ο δεξιός αντικομουνιστής πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ προωθεί την ιδέα της ειρήνης εις βάρος της Ουκρανίας.
Μύθοι για την Ουκρανία - Μύθος 2: Η νέα κυβέρνηση το 2014 απαγόρευσε τη ρωσική γλώσσα
του Michael Karadjis
Αυτός είναι ένας αρκετά εδραιωμένος μύθος. Ο ισχυρισμός ότι η Ουκρανία άλλαξε τον νόμο περί γλώσσας για να υποβαθμίσει τη ρωσική γλώσσα το 2014, ή πιο παραστατικά ότι απαγόρευσε τη γλώσσα, είναι ένας συνήθης ισχυρισμός που χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει τη ρωσική -σχεδόν - προσάρτηση τμημάτων του Ντονέτσκ και του Λουχάνσκ από το 2014. Φυσικά, η ρωσική γλώσσα δεν απαγορεύτηκε ούτε το 2014 ούτε από τότε, και επιπλέον, υπήρξε μηδενική αλλαγή του γλωσσικού νόμου το 2014- αυτό δεν συνέβη μέχρι το 2019. Ως ιστορικό, ο Ουκρανός πρόεδρος Ζελένσκι είναι ρωσόφωνος…και μάλιστα ο Ζελένσκι εξελέγη το 2019 σε μεγάλο βαθμό με τις ψήφους των ρωσόφωνων
Τέμπη και κοινωνία – Δικαιοσύνη για ποιόν; Γιατί ο κόσμος δεν έχει εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη; Του Κ. Παπαδάκη
Με αφορμή την υπόθεση των Τεμπών, σωρεία δημοσκοπήσεων αποκαλύπτει την αποδοκιμασία όσων ερωτώνται για το σύνολο των θεσμών και εμφανίζεται για πρώτη φορά να εκδηλώνεται κατά μεγάλο μέρος και σε ό,τι αφορά τον θεσμό της δικαιοσύνης. Δύο στους τρείς ερωτώμενους δηλώνουν έλλειψη εμπιστοσύνης, ακόμα και στη “δικαιοσύνη”. Για όσους φυσικά αναπνέουμε μέσα στις λειτουργίες της, δεν χρειάζεται καμία δημοσκόπηση, ούτε έπρεπε να φτάσουμε στο τραγικό έγκλημα των Τεμπών και τις ανακριτικές εξελίξεις του για να αντιληφθούμε την βασιμότητα της παραπάνω διαπίστωσης…
Η αλληλεγγύη στην Ουκρανία υπό την διοίκηση Τραμπ - Ukraine Solidarity Network (US)
Στην τρίτη επέτειο της πλήρους εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία, οι Ηνωμένες Πολιτείες υπό την κυβέρνηση Τραμπ προωθούν τώρα τις διαπραγματεύσεις για μια «ειρηνική» διευθέτηση. Το Δίκτυο Αλληλεγγύης στην Ουκρανία-ΗΠΑ (USN) αντιτίθεται σε κάθε προσπάθεια επιβολής ενός διακανονισμού που δεν είναι αποδεκτός από τον ουκρανικό λαό. Οποιοσδήποτε έχει έστω και λίγη ανθρωπιά θέλει να τελειώσει αυτός ο πόλεμος το συντομότερο δυνατό, αλλά είναι ηθικά απαράδεκτο για τους ξένους να απαιτούν από την Ουκρανία να παραδοθεί. Το USN συνεχίζει να υποστηρίζει το δικαίωμα του Ουκρανικού λαού στην αυτοδιάθεση και στο να αποφασίσει ο ίδιος ποιοι είναι οι αποδεκτοί όροι για μια ειρηνευτική συμφωνία.
Ουκρανία: τα έχω ξανακούσει αυτά -του Maksym Butkevych
Οι ιστορίες ότι ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι είναι ένας μετρίως επιτυχημένος κωμικός, ότι δεν έχει καμία υποστήριξη στο εσωτερικό της χώρας, ότι ο χρόνος τελειώνει, ότι η Ουκρανία υπάρχει μόνο χάρη στην αμερικανική βοήθεια, και το πιο σημαντικό - ότι η Ουκρανία δεν έπρεπε ποτέ να ξεκινήσει τον πόλεμο (συγκρίνετε με το αφήγημα της ρωσικής προπαγάνδας «η Ρωσία δεν ξεκινάει πολέμους»), ότι θα έπρεπε να είχαμε διαπραγματευτεί από την αρχή αντί να πολεμήσουμε, και ότι η Ουκρανία φταίει για όλα - τα άκουσα όλα αυτά πολύ πριν τα εκφράσει ο Ντόναλντ Τραμπ. Αυτά ήταν πράγματα που μου είπαν Ρώσοι ανακριτές και τοπικοί τους συνεργάτες φρουροί όταν ήμουν αιχμάλωτος των Ρώσων…
Μια συνωμοσία του αμερικανικού και του ρωσικού ιμπεριαλισμού πίσω από την πλάτη της Ουκρανίας. Ο μετασχηματισμός της «παγκόσμιας τάξης πραγμάτων» έχει αρχίσει!
Του Oleg Vernik, Επικεφαλής της Ανεξάρτητης Συνδικαλιστικής Ένωσης της Ουκρανίας,
«Zakhist Pratsi-Ουκρανική Σοσιαλιστική Ένωση»
Στις 12 Φεβρουαρίου 2025, ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ, δημοσίευσε στο Truth Social τον διάλογό του με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν. Δήλωσε ότι είχε μια «μακρά και παραγωγική τηλεφωνική συνομιλία με τον Πούτιν» και εξέφρασε την επιθυμία του να συνεχιστεί το κοινό έργο των ΗΠΑ και της Ρωσίας, καθώς «ωφελεί και τις δύο χώρες». Έτσι, οι δύο χώρες συμφώνησαν να ξεκινήσουν χωριστά και πίσω από την πλάτη της Ουκρανίας ενδοϊμπεριαλιστικές διαπραγματεύσεις.
