Leila al-Shami

Τον Δεκέμβριο, οι Σύριοι πήραν μια συλλογική ανάσα ανακούφισης καθώς το καθεστώς Άσαντ τελικά ανατράπηκε. Οι επόμενες εβδομάδες ήταν γεμάτες πανηγυρισμούς: η πράσινη σημαία της επανάστασης κυμάτιζε σε συγκεντρώσεις σε όλη τη χώρα και τα chat groups των οικογενειών πλημμύριζαν από ειδήσεις για συγγενείς που είχαν εξοριστεί εδώ και καιρό και σχεδίαζαν την επιστροφή τους στη Συρία. Έξι μήνες μετά, η συγκρατημένη αισιοδοξία παραμένει, αλλά και οι τεράστιες προκλήσεις… Η οικοδόμηση μιας ελεύθερης και δίκαιης Συρίας μετά από πέντε δεκαετίες ολοκληρωτικής διακυβέρνησης, σε μια περιοχή γεμάτη αστάθεια και ξένη ανάμειξη, δεν θα ήταν ποτέ εύκολη. Οι προκλήσεις είναι τεράστιες. Αλλά το ίδιο ισχύει και για τις αιτίες της ελπίδας. Μπορούμε να περιμένουμε και να δούμε τι θα εξελιχθεί, ή μπορούμε να εμπλακούμε, να υποστηρίξουμε και να βοηθήσουμε στη διαμόρφωση των κινημάτων που εργάζονται για μια δημοκρατική και δίκαιη Συρία για όλον τον λαό της.

Είναι θλιβερό το γεγονός ότι η διεθνής αριστερά, με λίγες πολύ σπάνιες εξαιρέσεις αδυνατεί να αντιμετωπίσει αυτό το μείζον ζήτημα. Θα πρέπει να διατηρήσει μια θέση ξεκάθαρης αρχής: Υποστήριξη των λαών που αγωνίζονται για το νόμιμο δικαίωμά τους στην αυτοδιάθεση. Στην Παλαιστίνη, στην Ουκρανία και παντού, η κατοχή είναι έγκλημα. Το δικαίωμα των λαών να υπερασπίζονται τα δικαιώματά τους, ακόμα και με τη χρήση όπλων. Αντίθετα, το μεγαλύτερο μέρος της αριστεράς έχει αναλωθεί σε γεωστρατηγικούς υπολογισμούς που την οδηγούν να επιλέξει το ένα από τα αντίπαλα κρατικά στρατόπεδα εναντίον του άλλου, στο όνομα του «μικρότερου κακού». 

Από τότε που ο Σι ήρθε στην εξουσία το 2012, έχει ξεπεράσει κατά πολύ τους προκατόχους του, κλείνοντας τον μικρό αριθμό εργατικών ΜΚΟ που υποστήριζαν τους εργαζόμενους, ενώ συνεχίζει να συντρίβει τις απεργίες και τις διαμαρτυρίες των εργαζομένων. Στο αποκορύφωμα της πολιτικής του μηδενικού Covid η κυβέρνησή του βοήθησε επίσης τα αφεντικά είκοσι δύο βιομηχανιών αναστέλλοντας την εισφορά τους στο ταμείο κοινωνικής ασφάλισης. Θα μεταθέσει για άλλη μια φορά ο Σι το βάρος της οικονομικής κρίσης στους εργαζόμενους εν μέσω του δασμολογικού πολέμου; Μπορεί να το κάνει, μπορεί και όχι, αλλά όταν οι εργαζόμενοι στερούνται τα βασικά δικαιώματα οργάνωσης και απεργίας, μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Αυτό είναι το πιο φρικτό μέρος της ιστορίας.

Συμπερασματικά, ο αποικιακός χαρακτήρας της οικοδόμησης του κράτους του Ισραήλ στην Παλαιστίνη μοιάζει με εκείνον των εποικισμών των ευρωπαϊκών κρατών. Αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο καθώς οι εποικιστικές αποικίες που ιδρύθηκαν από τον 15ο αιώνα και μετά στην Αμερική, την Αυστραλία και τη Νότια Αφρική σημαδεύτηκαν από τη βίαιη εξάλειψη των αυτοχθόνων πληθυσμών, ακριβώς όπως συνέβη με και εκείνες που δημιουργήθηκαν στην Παλαιστίνη από το 1948 και μετά. Σχετικά με την υπόθεση ότι οι προοπτικές που περιγράφει ο Ilan Pappé θα υλοποιούνταν τα επόμενα χρόνια, μπορούμε να αναρωτηθούμε κατά πόσο αυτός ο αποικιακός χαρακτήρας του Ισραήλ δεν θα ενισχυθεί ακόμη περισσότερο εξαιτίας τριών στοιχείων: της μεγαλύτερης χρήσης εθνοτικών διαφοροποιήσεων για την απανθρωποποίηση των πληθυσμών των Παλαιστινίων που πρέπει να εξαλειφθούν, της αυξημένης βίας των μέσων στα οποία θα προσφύγουν οι Εβραίοι έποικοι και ο στρατός τους...

Τις τελευταίες ημέρες, φωτογραφίες και αναφορές έχουν κατακλύσει τα ιρανικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης που δείχνουν Αφγανούς μετανάστες να συλλαμβάνονται σε χώρους εργασίας, γειτονιές και κόμβους διέλευσης. Οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν εκφράσει ανησυχίες σχετικά με την έλλειψη διαφάνειας, τη νομική λογοδοσία και την αυξανόμενη εχθρότητα που υφίσταται ο αφγανικός πληθυσμός στο Ιράν. Τα εργατικά συνδικάτα, οι οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών και ένας αυξανόμενος αριθμός πολιτιστικών προσωπικοτήτων μοιράζονται πλέον ένα κοινό μήνυμα: η μεταχείριση των Αφγανών μεταναστών δεν αποτελεί μόνο παραβίαση των διεθνών κανόνων, αλλά και προσβολή της ηθικής.

Στα σχολικά βιβλία που θα διανεμηθούν τον Σεπτέμβριο στους μαθητές/τριες , στη  Νεοελληνική  Γλώσσα της  Γ' Γυμνασίου διαγράφεται το άρθρο του δημοσιογράφου Πέτρου Παπακωνσταντίνου στην Καθημερινή του 2002 με τίτλο "Γάζα: η πόλη με τα παιδιά χωρίς χαμόγελο-Μια γενιά που της έκλεψαν το χαμόγελο..." που αναφέρεται στην Ιντιφάντα . Το απόσπασμα αντικαθίσταται με ένα άψυχο δημιούργημα λογισμικού τεχνητής νοημοσύνης που μιλάει γενικά για εμπόλεμες ζώνες, άγνωστο που, πότε, με ποιους εναντίον ποίων, ένα συνοθύλευμα κοινοτοπιών που κανέναν δεν ενοχλεί, κανέναν δεν εμπνέει και κανέναν δεν προβληματίζει με τίτλο "Τα παιδιά μπορεί να μεγαλώνουν διαφορετικά"...

Tara Mirković

Από το βράδυ της Κυριακής, στους δρόμους του Βελιγραδίου παίζεται ένα πραγματικό παιχνίδι γάτας με το ποντίκι μεταξύ των πολιτών και της αστυνομίας. Το σχέδιο είναι απλό και εξαιρετικά αποτελεσματικό: στήνεις αυτοσχέδια οδοφράγματα, αποκλείεις έναν δρόμο ή μια διασταύρωση, περιμένεις να φτάσει η αστυνομία, και στη συνέχεια διαλύεσαι ειρηνικά πριν ξεκινήσεις ξανά πιο πέρα. Σε αυτό τον χορό της μη βίαιης αντίστασης, κάθε απόσυρση είναι ένα νέο άνοιγμα. Ενώ η αστυνομία διαλύει τα οδοφράγματα, μερικές φορές βίαια, άλλα σχηματίζονται κάπου αλλού. Και αυτό το ασύλληπτο κίνημα εξαπλώνεται σε όλη τη χώρα.

Raphael Greenberg

Dikla Taylor-Sheinman

Αν πάρετε οποιοδήποτε κομμάτι της ιστορίας της περιοχής Ισραήλ-Παλαιστίνης, σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή, δεν θα βρείτε έναν ενιαίο ομοιογενή πολιτισμό σε όλο το τοπίο. Δεν υπάρχει εποχή κατά την οποία όλοι σε αυτή τη χώρα ήταν εβραίοι, μουσουλμάνοι, χριστιανοί ή οτιδήποτε άλλο. Η αρχαιολογία στην ουσία της δεν παρέχει αυτό το είδος βεβαιότητας και καθαρότητας που μπορεί να θέλουν οι εθνοκρατικοί δεξιοί υπουργοί της κυβέρνησης. Έτσι πρέπει να την εφεύρουν. Και μετά λένε ότι οι Παλαιστίνιοι βλάπτουν αυτό [την αποκλειστικά εβραϊκή κληρονομιά] και τότε θα το χρησιμοποιήσουμε ως μέσο για να αρπάξουμε περισσότερη γη. Έτσι [οι έποικοι] έχουν αυτή την πολύ εργαλειακή άποψη για το τι μπορεί να τους προσφέρει η αρχαιολογία. Δεν πρόκειται καθόλου για τις αρχαιότητες – πρόκειται για την αποτελεσματική χρήση των αρχαιοτήτων ως έναν άλλο τρόπο απόκτησης ακίνητης περιουσίας. Στο Emek Shaveh, το αποκαλούμε «οπλοποίηση της αρχαιολογίας» ή «μοντέλο Ελάντ», μετά από αυτό που συνέβη στη γειτονιά Σιλουάν της Ανατολικής Ιερουσαλήμ. Εκεί, οι Εβραίοι έποικοι απέκτησαν όχι μόνο [παλαιστινιακά] σπίτια αλλά και μεγάλες εκτάσεις άδειου αρχαιολογικού χώρου. Και συνδέοντας τα σπίτια που απέκτησαν με τον αρχαιολογικό χώρο, έφτασαν να ελέγχουν όλο το Σιλουάν, ή τουλάχιστον τη γειτονιά Γουάντι Χίλουεχ. Το μοντέλο Ελάντ είναι αυτό που οι έποικοι προσπαθούν να αποτυπώσουν στη Δυτική Όχθη.

Sankha Subhra Biswas

Η νίκη του Ζοχράν Μαμντάνι στις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών για τη δημαρχία της Νέας Υόρκης θα μπορούσε να σηματοδοτήσει μια σημαντική πολιτική αλλαγή, κυρίως λόγω της ολοένα αυξανόμενης επιρροής της σκληροπυρηνικής δεξιάς πολιτικής στις Ηνωμένες Πολιτείες και παγκοσμίως. Αν και η εκλογική αυτή αναμέτρηση περιορίζεται στα πέντε διαμερίσματα της λεγόμενης οικονομικής πρωτεύουσας του καπιταλιστικού κόσμου, οι συνέπειες της πιθανής νίκης του Μαμντάνι ως δημάρχου της Νέας Υόρκης είναι πιθανό να επεκταθούν πολύ πέρα από τα σύνορα της πόλης. Η δημοκρατική σοσιαλιστική καμπάνια του Μαμντάνι προτάσσει μια πιο θετική ατζέντα για την εργατική τάξη της πόλης: ότι η πόλη της Νέας Υόρκης θα πρέπει να κυβερνηθεί προς το συμφέρον του εργαζόμενου λαού.

Εκτελεστικό Γραφείο της 4ης Διεθνούς

Δύο ημέρες μετά το χτύπημα στο Ιράν, την Τρίτη 24 Ιουνίου, ο Τραμπ ανακοίνωσε με μεγάλες φανφάρες ότι επέβαλε κατάπαυση του πυρός στο Ισραήλ και στο Ιράν, ισχυριζόμενος ότι η επίθεσή του κατέστρεψε το ιρανικό πυρηνικό δυναμικό και άνοιξε την πόρτα στην ειρήνη. Οι ώρες που ακολούθησαν έδειξαν την επισφάλεια αυτής της εκεχειρίας και τα όρια της εξουσίας του Τραμπ απέναντι στον ισραηλινό σύμμαχό του. Σε κάθε περίπτωση, ο Τραμπ παραμένει μια πολεμοκάπηλη και καταστροφική δύναμη, σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί δύναμη ειρήνης. Επιτιθέμενος και βομβαρδίζοντας το Ιράν δέκα ημέρες μετά την ισραηλινή επίθεση, ο Τραμπ βύθισε την ανθρωπότητα στη δολοφονική βία, ενισχύοντας εκείνη που είχε ήδη προκαλέσει ο Νετανιάχου. Ο Τραμπ πήρε το δικαίωμα να επιτεθεί σε μια κυρίαρχη χώρα, στον πληθυσμό της, να τραυματίσει και να σκοτώσει παιδιά και ενήλικες, για τη μοναδική επιβεβαίωση μιας στρατιωτικής δύναμης που προσποιείται ότι μπορεί να χτυπήσει όποιον θέλει, όποτε και όπου θέλει. [Αναδημοσίευση από Περιοδικό «Τέσσερα»]