Michel Olivier

Ένα σύντομο δοκίμιο για την αριστερή αντιπολίτευση του Μπολσεβίκικου Κόμματος στη Ρωσία από το 1919 έως το 1927, που επικεντρώνει κυρίως στους Δημοκρατικούς Συγκεντρωτιστές και την Εργατική Αντιπολίτευση.

Αύριο στις 9.30 πμ στην Ευελπίδων (όπου το ανέκφραστο κάθαρμα θα απολογηθεί) και την άλλη Τρίτη πορεία. Για την Καρολάιν και όλες τις δολοφονημένες, Για την Καρολάιν και όλες τις επιζήσασες… Δεν μας επιτρέπεται να τους αφήσουμε να δηλητηριάζουν με αυτόν τον τρόπο το δημόσιο λόγο που εκφέρεται. Δεν θα αφήσουμε τον γυναικοκτόνο να "πέσει στα μαλακά", δεν θα αφήσουμε να ξεχαστεί η γυναικοκτονία, δεν θα αφήσουμε να χρησιμοποιηθεί το 3ο θύμα, το παιδί, στο παιχνίδι της μείωσης της ποινής του στυγνού γυναικοκτόνου, όσο υψηλές διασυνδέσεις και αν έχει!

40 μέρες μετά τη δολοφονία της Καρολάιν ο γυναικοκτόνος, Μπάμπης Αναγνωστόπουλος, ομολογεί. Η λύση μπορεί να ήταν μπροστά στα μάτια της αστυνομίας, ωστόσο το αφήγημα του θύτη δύσκολα έσπαγε. Ίσως να φταίει το επάγγελμά του, ίσως η καλή κοινωνική του θέση, ίσως η τάση του «είναι πολύ καθώς πρέπει και αποκλείεται». Δεν ήταν βλέπετε και ο γεωργιανός που έσπευσαν να συλλάβουν, χωρίς να έχει καμία σχέση με το φόνο. Άλλη μία γυναικοκτονία προστίθεται στον τεράστιο αυτό κατάλογο. Και αυτό ΓΙΑΤΙ? Γιατί η δολοφονημένη έψαχνε τρόπο να φύγει από το σπίτι μαζί με το παιδί.

Yueran Zhang

Αυτό που θυμάται ο κόσμος από τις διαδηλώσεις της πλατείας Τιενανμέν το 1989 ήταν οι φοιτητές. Όμως πάνω απ’ όλα, ήταν μια μαζική εργατική εξέγερση για τη σοσιαλιστική δημοκρατία.

Μπροστά σε αυτήν την κατάσταση, ο δρόμος για τις δυνάμεις που προωθούν μια ανεξάρτητη ταξική πολιτική βάσης στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, είναι τακτική του διεμβολισμού της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Στις 26 Νοέμβρη και στις 6 Μάη, έγιναν σημαντικές απεργίες που αποφασίστηκαν από Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα, την ΑΔΕΔΥ και Πρωτοβάθμια Σωματεία σε ρήξη με την ηγεσία της ΓΣΕΕ. Αυτό το ρήγμα δεν πρέπει να κλείσει, πρέπει να διευρυνθεί.

Joseph Daher

Η Δαμασκός οργάνωσε μια πλήρους κλίμακας παρωδία με τις δεύτερες «προεδρικές εκλογές» αφότου ξεκίνησε η επαναστατική διαδικασία το 2011. Ο Μπασάρ αλ-Άσαντ «κέρδισε το 95,1% των ψήφων», βελτιώνοντας το αποτέλεσμά του από τις προεδρικές εκλογές του 2014 (88%). Από τότε που η οικογένεια Άσαντ ήρθε στην εξουσία το 1970, ο κύριος σκοπός των προεδρικών εκλογών ήταν πάντα η κινητοποίηση των δικτύων του καθεστώτος και η επιβεβαίωση της απόλυτης εξουσίας της πάνω στη συριακή κοινωνία.

Julie Hearn

Abdulsalam Dallal

Ξεκινάμε καταγράφοντας τα τοπικά συμβούλια στις περιοχές που ελεγχόταν από την αντιπολίτευση ως όργανα αυτοδιοίκησης. Στη συνέχεια διερευνούμε πέντε τρόπους με τους οποίους η δυτική βοήθεια υπονόμευσε αυτά τα συμβούλια στην καρδιά της επανάστασης. Πρώτον, η συντριπτική πλειοψηφία της δυτικής βοήθειας πήγαινε στο καθεστώς Άσαντ, το οποίο, κάτω από τη στενή εποπτεία των υπηρεσιών ασφαλείας του, φρόντιζε να τη διανέμει στους πολιτικούς υποστηρικτές του και όχι στους αντιπάλους του. Χρησιμοποίησε έτσι αυτή τη βοήθεια με μεγάλη επιτυχία για να χρηματοδοτήσει την αντεπανάστασή του... Το 2015 λιγότερο από το 1% του συνολικού προϋπολογισμού του ΟΗΕ για τη βοήθεια προς τη Συρία έφτασε σε περιοχές που ελέγχονται από την αντιπολίτευση.

Συναντηθήκαμε με τη Σάλμα, τον Χάνι, τον Ματζντ, τον Οσάμα, τον Άμπου Σέλμα, ακτιβιστές που εμπνέονται από τις αξίες του αντι-αυταρχισμού και της άμεσης δημοκρατίας. Προερχόμενοι από τη Δαμασκό και τις γύρω περιοχές, ιδίως τη γνωστή πλέον Ντούμα (μια πολύ με θλιβερές αναμνήσεις) και το στρατόπεδο Γιαρμούκ, ζουν τώρα στην Τουλούζη, το Παρίσι και τη Βηρυτό, όπου έχουν έρθει για να «πάρουν μιαν ανάσα» και να προετοιμαστούν για τον επόμενο γύρο αγώνων. Γι’ αυτούς, η έκβαση της σύγκρουσης δεν μπορεί να είναι μια επιλογή του τύπου «Μπασάρ ή Σαρία», όπως ψέλνει η χορωδία, από την άκρα αριστερά έως την άκρα δεξιά. Αισθάνονται την σημερινή αποκατάσταση της εικόνας του τυράννου, που ρίχνει τη συριακή αντιπολίτευση στο ίδιο τσουβάλι με τους σαλαφιστές σκοταδιστές, σαν μαχαιριά στην πλάτη. Έχουν συντριβεί αλλά δεν υποκύπτουν. Αυτό θα ήταν σα να πρόδιδαν τους εαυτούς τους. Με αυτές τις μαρτυρίες, το CQFD θέλει να βοηθήσει να δοθεί φωνή σ’ αυτούς τους αόρατους ανθρώπους.

Jonah Walters

Η επαναστατική διαδικασία ξεκίνησε με ανοιχτή εξέγερση το καλοκαίρι του 1789 – στην οποία συμπεριλαμβανόταν και η εισβολή στη Βαστίλη στις 14 Ιουλίου. Σε λίγο καιρό θα ανέτρεπε την απόλυτη μοναρχία του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, θα αφαιρούσε από τους ευγενείς την κληρονομική τους εξουσία και θα υπονόμευε πλήρως την πολιτική επιρροή της Καθολικής Εκκλησίας.

Update: Η πρώτη νίκη είναι γεγονός! 

Μετά από το κύμα αντιδράσεων, το σκοταδιστικό συνέδριο δέχτηκε πλήγμα! Στις 11.30 μμ της 12/6, «χάθηκε» το επίμαχο βίντεο και λίγο αργότερα, όλα τα βίντεο στα οποία συμμετείχαν καλλιτέχνες και άλλα δημόσια πρόσωπα. Ξημερώματα Κυριακής 13/6, το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων μετέδωσε ότι η Πρόεδρος της Δημοκρατίας απέσυρε την αιγίδα της, όπως και η Γενική Γραμματεία Οικογενειακής Πολιτικής και Ισότητας. Μετά το σάλο και η ΕΡΤ και το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων ανακοίνωσαν ότι αποσύρονται από χορηγοί επικοινωνίας. Νωρίτερα, είχαν ανακοινώσει την αποχώρησή τους οι καλλιτέχνες Καίτη Γαρμπή και Διονύσης Σχοινάς, όπως και οι παρουσιάστριες Ράνια Θρασκιά, Ναταλί Κακκαβά, και Σταματίνα Τσιμτσιλή, καταγγέλλοντας πως δεν γνώριζαν το περιεχόμενο του συνεδρίου, όταν δέχτηκαν να συμμετάσχουν σε διαφημιστικά βίντεο.