Δίκτυο Αλληλεγγύης προς την Ουκρανία (ΗΠΑ)

Ο επιθετικός πόλεμος της Ρωσίας έχει αποβεί εξίσου θανατηφόρος με οποιονδήποτε άλλο πόλεμο στον κόσμο τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Από την έναρξη της πλήρους εισβολής της Ρωσίας στις 24 Φεβρουαρίου 2022, οι απώλειες στο πεδίο της μάχης (νεκροί, τραυματίες, αγνοούμενοι) έφτασαν τα 1,8 εκατομμύρια μέχρι το τέλος του 2025, εκ των οποίων 1,2 εκατομμύρια Ρώσοι και 600.000 Ουκρανοί. Μόνο ο αριθμός των νεκρών στο πεδίο της μάχης εκτιμάται σε περίπου 460.000 μαχητές – 325.000 Ρώσοι και 140.000 Ουκρανοί. Εκτός από τις απώλειες στο πεδίο της μάχης, οι απώλειες αμάχων στην Ουκρανία έχουν φτάσει τις 53.000, εκ των οποίων οι 14.500 είναι νεκροί... Οι συνεχείς επιθέσεις της Ρωσίας στο μέτωπο έχουν ως αποτέλεσμα τον θάνατο 1.000 ή περισσότερων Ρώσων στρατιωτών την ημέρα τα τελευταία δύο χρόνια. Με περίπου 30.000 τον μήνα, διπλάσιοι Ρώσοι στρατιώτες πεθαίνουν κάθε μήνα στην Ουκρανία σε σύγκριση με τους σχεδόν 15.000 που πέθαναν σε ολόκληρο τον 10ετή πόλεμο της Ρωσίας στο Αφγανιστάν τη δεκαετία του 1980.

Phil Butland

Οι περισσότεροι θα γνωρίζουν ήδη ότι ο Βίμ Βέντερς, πρόεδρος της κριτικής επιτροπής της φετινής Μπερλινάλε, δήλωσε πρόσφατα: «Πρέπει να μείνουμε μακριά από την πολιτική». Και συνέχισε: «Οι ταινίες μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, αλλά όχι με πολιτικό τρόπο». Στην ίδια συνέντευξη Τύπου, η Έβα Πουστσίνσκα, παραγωγός της ταινίας Ζώνη ενδιαφέροντος, δήλωσε: «Δεν μπορούμε να είμαστε υπεύθυνοι για την απόφαση [του κοινού] να υποστηρίξει το Ισραήλ ή την απόφαση να υποστηρίξει την Παλαιστίνη. Υπάρχουν πολλοί άλλοι πόλεμοι όπου διαπράττονται γενοκτονίες, και δεν μιλάμε για αυτούς».

Αυτή η ηθική μεταβολή στην παγκόσμια κοινή γνώμη μπορεί να είναι το σημαντικότερο επίτευγμα του Πούτιν μέχρι σήμερα. Αν επιτευχθεί αυτή η νέα συναίνεση, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα ανοίξει το δρόμο για νέους, πιο καταστροφικούς πολέμους, που θα τροφοδοτηθούν από την αναδιαμόρφωση των συνόρων των μικρότερων κρατών και την επαναβεβαίωση του ελέγχου των μεγάλων δυνάμεων επί των πρώην αποικιών τους. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο κάθε γνήσιο αντιπολεμικό κίνημα σήμερα πρέπει να σταθεί σταθερά και χωρίς επιφυλάξεις στο πλευρό των θυμάτων της επιθετικότητας. Δεν πρόκειται πλέον μόνο για την υπεράσπιση του δικαιώματος της Ουκρανίας στην ανεξαρτησία· είναι ο μόνος αξιόπιστος τρόπος για να σταματήσει ο κόσμος να παρασύρεται σε μια σπείρα κλιμακούμενων συγκρούσεων.

της Σίσσυς Βωβού

Στις 21 Φεβρουαρίου του 2022, ο ρώσος πρόεδρος έκανε ένα διάγγελμα, λέγοντας ότι «η Ανατολική Ουκρανία είναι αρχαία ρωσική γη», και πως «η μοντέρνα Ουκρανία είναι δημιούργημα της κομμουνιστικής Ρωσίας. Ο αρχηγός των μπολσεβίκων Βλαδίμηρος Λένιν προκάλεσε βλάβη στη Ρωσία, δημιουργώντας το κράτος της Ουκρανίας. Ο Λένιν παρέδωσε το Ντόνμπας στη δικαιοδοσία της Ουκρανίας». Ακολούθησε, ύστερα από τρεις ημέρες, η εισβολή στην Ουκρανία... Τώρα κάποιοι ηγέτες μιλάνε για ειρήνη. Είναι φανερό από όλες τις συνομιλίες, ότι η ειρήνη που προετοιμάζεται θα είναι εις βάρος των δίκαιων αιτημάτων και του δίκαιου αγώνα του ουκρανικού λαού για εθνική ανεξαρτησία. Αλλά στην υπόθεση αυτή υπήρξαν πολλές εκπλήξεις, από την πρώτη μέρα. Ο Πούτιν όταν επιτέθηκε νόμιζε και πίστευε ότι σε τρεις μέρες θα βρίσκονται τα στρατεύματά του στο Κίεβο. Δεν έγινε. Ο ουκρανικός λαός αντιστάθηκε, και η διεθνής αλληλεγγύη ήταν σημαντική, αλλά όχι όση χρειαζόταν.

Από πρώτη άποψη, η Διάσκεψη του Μονάχου του 1938 δεν έχει τίποτα το κοινό με τη Διάσκεψη για την Ασφάλεια του Μονάχου του 2026. Η πρώτη είδε την θυσία της Τσεχοσλοβακίας στο βωμό της πολιτικής κατευνασμού του Χίτλερ από τις «μεγάλες δημοκρατίες» της Ευρώπης, γεγονός που επέτρεψε στον «κατευνασμένο» Χίτλερ να ξεκινήσει τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο εισβάλλοντας στην Πολωνία ένα χρόνο αργότερα. Όσον αφορά τη δεύτερη του 2026, δεν απέφερε σχεδόν κανένα χειροπιαστό αποτέλεσμα, περιοριζόμενη να διαπιστώσει αυτό που ήδη γνωρίζαμε: τη βαθιά διατλαντική κρίση και το τέλος της (νεο)φιλελεύθερης διεθνούς τάξης πραγμάτων.

Michael Karadjis

Η συμφωνία μεταξύ της συριακής κυβέρνησης και των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) υπό την ηγεσία των Κούρδων, που υπογράφηκε στις 30 Ιανουαρίου, προβλέπει την ενσωμάτωση των SDF και της Δημοκρατικής Αυτόνομης Διοίκησης της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας (DAANES) στους θεσμούς του συριακού κράτους. Ωστόσο, περιέχει μια σειρά από διατάξεις που επιτρέπουν τη συνέχιση της αυτοδιοίκησης σε κάποιο βαθμό στις κουρδικές περιοχές:

Τιμάμε την κατάληψη της Νομικής στις 21.2.1973 και τη θυσία των 200 κομμουνιστών που εκτέλεσαν οι ναζί κατακτητές στις 1.5.1944 στην Καισαριανή εντείνοντας τον αγώνα ενάντια σε κάθε νομιμοποίηση και ανοχή της εγκληματικής βίας της Χ.Α. και όσων δηλώνουν ιδεολογικοπολιτικοί απόγονοι "των ηττημένων του 1945". Την Παρασκευή 27.2.2026 και ώρα 09.00 π.μ. θα ανακοινωθεί η απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθήνας για τη δίκη Χ.Α. σε δεύτερο βαθμό. Η Λ. Αλεξάνδρας πρέπει να είναι γεμάτη, όπως και πολλοί δρόμοι σε άλλες πόλεις, όπως στις 7.10.2020. Τα καλέσματα έχουν αρχίσει. Επισυνάπτονται δύο κείμενα : Στατιστικά στοιχεία για τη δίκη, όπως είχαν περιληφθεί στον πρόλογο της αγόρευσής μου, επικαιροποιημένα μέχρι σήμερα και ο επίλογος της αγόρευσής μου.

Στις 21 Φεβρουαρίου 2026, τα ιρανικά πανεπιστήμια μετατράπηκαν για άλλη μια φορά σε κέντρα διαμαρτυριών, συνθημάτων και συγκρούσεων. Η πρώτη μέρα των δια ζώσης μαθημάτων μετά από εβδομάδες κλεισίματος και διαδικτυακής διδασκαλίας συνέπεσε με την 40ή ημέρα από τον θάνατο των θυμάτων των διαμαρτυριών του Ιανουαρίου. Αντί να σηματοδοτήσει την επιστροφή στην «κανονική ζωή», η μέρα αυτή ανέδειξε για άλλη μια φορά το βαθύ χάσμα μεταξύ των φοιτητών και του κράτους.

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν και η άρχουσα ελίτ του είναι εμμονικοί με τη Δύση, «η οποία θεωρείται ταυτόχρονα ως ο κύριος αντίπαλος και ο μόνος δυνητικός εταίρος», γράφει ο Ilya Budraitskis, Ρώσος ιστορικός που εργάστηκε στο παρελθόν στη Σχολή Κοινωνικών και Οικονομικών Επιστημών της Μόσχας ... Σε αυτό το άρθρο γνώμης για το Mediapart, υποστηρίζει ότι αυτή η εμμονή «έχει τις ρίζες της στην αντιδραστική κληρονομιά της Ρωσικής Αυτοκρατορίας» και ότι το Κρεμλίνο «είναι διατεθειμένο να θυσιάσει χωρίς δισταγμό ακόμη και τους στενότερους συμμάχους του, αν χρειαστεί, αντιμετωπίζοντάς τους ως διαπραγματευτικά χαρτιά» στις σχέσεις του με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Joseph Daher

Η ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον βασίζεται εξ ολοκλήρου στην ικανότητα των Σύριων να αναπτύξουν και να συντονίσουν αγώνες από τη βάση. Επί του παρόντος, η εξουσία και ο έλεγχος που ασκούν πάνω στην κοινωνία οι νέες αρχές στις οποίες κυριαρχεί η ΧΤΣ, δεν είναι ακόμη πλήρεις, καθώς οι ανθρώπινοι και στρατιωτικοί πόροι τους δεν τους επιτρέπουν να κυβερνήσουν πλήρως ολόκληρη τη χώρα, παρόλο που ενισχύονται ολοένα και περισσότερο. Επομένως, υπάρχει ακόμη περιθώριο ελιγμών για οργάνωση, το οποίο είναι απαραίτητο να αξιοποιηθεί. Σήμερα, αυτή η δυνατότητα υπάρχει, αλλά ο χρόνος πιέζει και ο εργαζόμενος λαός πρέπει να την αξιοποιήσει για να σηκώσει το κεφάλι και να δώσει νόημα σε όλες τις θυσίες που έγιναν για την υπεράσπιση των αρχικών προσδοκιών της Επανάστασης του 2011: δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη και ισότητα.