Η κρίση του Ιράν δεν είναι αποτέλεσμα μόνο των κυρώσεων, ούτε αποτέλεσμα μιας ξένης συνωμοσίας. Είναι το προϊόν συσσωρευμένων διαρθρωτικών κρίσεων μέσα σε μια καπιταλιστική οικονομία που βασίζεται στην εκμετάλλευση και καθοδηγείται από την πολιτική της ασφάλειας. Οι κυρώσεις θα μπορούσαν να είχαν αντιμετωπιστεί, αλλά η συστημική διαφθορά, η αναζήτηση κέρδους, οι βαθιές σχέσεις μεταξύ των θεσμών ασφαλείας και στρατού και της οικονομίας, καθώς και η μετακύλιση του κόστους στους μισθωτούς έχουν μετατρέψει την κρίση σε μια εκρηκτική κατάσταση διαβίωσης. Η λογική της αγοράς και του κέρδους στο Ιράν λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο όπως και αλλού...

Η Ουκρανία μπορεί να χρειαστεί να καταπιεί το πικρό χάπι, αλλά το ίδιο και κάθε άλλη χώρα που δεν αναζητάει ή δεν είναι σε θέση για αυτοκρατορικές κατακτήσεις. Όποιος περιορίζει την ειρήνη ή τη δικαιοσύνη σε ηθικές κατηγορίες δεν θα μπορέσει ποτέ να επιτύχει ούτε τη μία ούτε την άλλη. Αντί να καταδικάζουμε το κακό, είναι καιρός να αναρωτηθούμε τι είναι αυτό που το καθιστά δυνατό. Πρέπει άραγε οι μικρότερες χώρες ή κοινότητες να αποδεχθούν έναν κόσμο όπου οι μεγάλες δυνάμεις υπαγορεύουν ό,τι θέλουν; Και αν όχι, ποια εργαλεία υπάρχουν στην πραγματικότητα για να αντισταθεί κανείς όταν κάποιος ισχυρότερος τον στριμώξει;

Η Μινεάπολη έχει γίνει αιχμή του δόρατος στον αναδυόμενο ήπιο εμφύλιο πόλεμο μεταξύ της αμερικανικής κυβέρνησης και μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού της. Η πόλη προετοιμάζεται τώρα για μια μαζική απεργία την Παρασκευή. Αν και το ακριβές εύρος της απεργίας δεν έχει ακόμη καθοριστεί, οι συζητήσεις για μια «γενική απεργία» για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό έχουν βάση στην πραγματικότητα... Στην προσπάθειά του να τρομοκρατήσει ένα τμήμα των εργαζομένων και να διαιρέσει την εργατική τάξη, ο Τραμπ συνέβαλε αντίθετα στη δημιουργία των συνθηκών που επέτρεψαν στους εργαζόμενους να κατανοήσουν τη δική τους δύναμη.

Είναι πολύ δύσκολο να συγκροτηθεί μια υπεράσπιση της κυριαρχίας της Βενεζουέλας που θα παραλείπει την ανάγκη επίλυσης των ανισοτήτων και της έλλειψης ελευθεριών στη Βενεζουέλα. Ο σωστός συνδυασμός αυτών των απαιτήσεων αποτελεί σήμερα την πρόκληση για τον αντιμπεριαλισμό. Επομένως, το κάλεσμα για ένα παγκόσμιο αντιμπεριαλιστικό μέτωπο, βασισμένο στην αλληλεγγύη προς τη Βενεζουέλα, πρέπει να περιλαμβάνει το αίτημα για την πλήρη αποκατάσταση των πολιτικών, εργασιακών και κοινωνικών ελευθέρων στη Βενεζουέλα. Αυτό θα απαιτήσει τακτ και δημιουργικότητα, δέσμευση και ένα σαφές όραμα.

 Joseph Daher

Παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση του Άχμεντ αλ-Σαράα και οι Κουρδικές Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) συμφώνησαν την Τρίτη για μια νέα εκεχειρία, οι εσωτερικές διαμάχες και οι εντάσεις στη χώρα συνεχίζονται. Οι SDF κάλεσαν σε γενική κινητοποίηση των Κούρδων για την υπεράσπιση των εδαφών τους εν μέσω των στρατιωτικών επιθέσεων της κυβέρνησης που επιδιώκει να εδραιώσει την εξουσία της στη Συρία. Μετά από εβδομάδες συγκρούσεων, οι ένοπλες δυνάμεις της κυβέρνησης προχώρησαν στις κουρδικές γειτονιές Σεΐχ Μακσούντ και Ασραφίγια στο Χαλέπι, με αποτέλεσμα την αναγκαστική εκτόπιση περισσότερων από 100.000 αμάχων. Αυτό κορυφώθηκε με την κατάληψη μεγάλων τμημάτων των επαρχιών Ντέιρ εζ-Ζορ και Ράκκα από τις κυβερνητικές δυνάμεις, μετά την αποχώρηση των SDF.

Ο Χαμάντ Γκαμάλ είναι σουδανός αγωνιστής, εξόριστος στη Γαλλία. Είναι από τους συνιδρυτές της διαδικτυακής έκδοσης «Sudfa», στην οποία έχει έναν ρόλο συντονιστή και αρχισυντάκτη. Έχει γράψει πολλά άρθρα και ανοιχτές επιστολές για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των μεταναστών και των προσφύγων στην Ευρώπη. Μαζί με την Sarah Bachellerie έχουν κάνει το ντοκιμαντέρ που παρήγε η «Sudfa Media» με τίτλο "Jusqu'au bout!".

Σε αυτό το άρθρο, ο Hamad Gamal, συνιδρυτής της «Sudfa Media», θέτει προβληματισμούς για τη μνήμη της σουδανικής επανάστασης και τα ερωτήματα που άφησε σε εκκρεμότητα αυτή η αποτυχημένη επανάσταση, μπροστά στην βία του αντεπαναστατικού πολέμου. Αναλύει την κληρονομιά αυτών των κινητοποιήσεων και εξετάζει τους λόγους της αποτυχίας τους.

Rafael Uzcategui

Η επίθεση των Ηνωμένων Πολιτειών στη Βενεζουέλα είναι καταδικαστέα από πολλές απόψεις. Για πρώτη φορά, η χώρα βομβαρδίστηκε στην επικράτειά της από μια ξένη κυβέρνηση. Αλλά στην πολιτική, τα φαινόμενα συχνά απατούν. Με τις λίγες διαθέσιμες πληροφορίες –και παρατηρώντας τα γεγονότα και τη συμπεριφορά των δρώντων– η πλοκή της σύγκρουσης στη Βενεζουέλα φαίνεται να έχει πάρει μια απροσδόκητη τροπή: ένα εσωτερικό πραξικόπημα εντός του Τσαβισμού, που διευκολύνθηκε από τον «ιμπεριαλισμό». Τα γεγονότα εξακολουθούν να εκτυλίσσονται, αλλά μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές υπάρχουν τέσσερα γεγονότα που επιτρέπουν μια προκαταρκτική υπόθεση: η ίδια η επίθεση, οι δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ, οι δηλώσεις της Ντέλσι Ροντρίγκεζ και η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου.

 Σχεδόν οι πάντες μιλούν σήμερα, και όχι άδικα, για την πολύ ξεκάθαρη πρόθεση του Τραμπ να καταλάβει και να προσαρτήσει τη Γροιλανδία «με το καλό ή με το ζόρι». Ωστόσο, κανείς δεν έχει αναφερθεί στην -μακράν- πιο σημαντική και σοβαρή συνέπεια αυτής της ιμπεριαλιστικής και αποικιοκρατικής πρόθεσης του μαινόμενου Τραμπισμού: την τεράστια επιτάχυνση και επιδείνωση της κλιματικής καταστροφής που ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη! Μια επιτάχυνση της κλιματικής κρίσης με εφιαλτικές συνέπειες για την ανθρωπότητα, οι οποίες θα είναι ασύγκριτα πιο σοβαρές από όλες τις –τόσο συζητημένες– γεωπολιτικές και λοιπές συνέπειες της κατάκτησης και προσάρτησης της Γροιλανδίας από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Κοινωνικό Κίνημα (Ουκρανία)

Το ουκρανικό Κοινωνικό Κίνημα (Σοτσιάλνιι Ρουχ) καλεί την διεθνή αριστερά να σταθεί αλληλέγγυα στους Ιρανούς διαδηλωτές και να αναπτύξει δεσμούς με τις εργατικές συλλογικότητες και τους επαναστάτες φοιτητές του Ιράν. Δεν πρόκειται για υποστήριξη της αποκατάστασης μιας ετοιμοθάνατης μοναρχίας, που ενθαρρύνεται από εξωτερικές δυνάμεις, αλλά για αγώνα για την πραγματική δημοκρατική ανάπτυξη της χώρας, την οποία επιζητούν οι διωκόμενοι και πεινασμένοι Ιρανοί. Το Ιράν δεν χρειάζεται έναν νέο «ισχυρό ηγέτη», αλλά τη διάλυση του θεοκρατικού κράτους, μια αναδιάρθρωση βασισμένη στην αυτοοργάνωση, την χειραφέτηση των γυναικών και των μειονοτήτων, την συνδικαλιστική και πολιτική ελευθερία, και αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης για τους εργάτες και τους αγρότες. Το μέλλον του Ιράν δεν πρέπει να αποφασιστεί από τους αγιατολλάχ, ούτε από τους στρατηγούς του Σώματος των Φρουρών της Επανάστασης, ούτε από ανέντιμους αυτοαποκαλούμενους ηγέτες, ούτε από ξένους ιμπεριαλιστές, αλλά από τον ίδιο τον ιρανικό λαό.

Με μεγάλη θλίψη μάθαμε το θάνατο στις 9/1/2026 της αγωνίστριας του αριστερού και του γυναικείου κινήματος διεθνώς Ελένης Βαρίκα. Η Ελένη ήταν ένα από τα πρόσωπα που άφησαν τη σφραγίδα τους, ήδη από τη δεκαετία του 70, στους αγώνες στην Ελλάδα για την ανάπτυξη του φεμινιστικού κινήματος και του ρεύματος της 4ης Διεθνούς.